Bir pazar gecesi aklıma geldi, öylesine.
gönülçelen
gönülçelen
aynı anda utanmadan
hem kırıcı hem kırılgan
yordun beni gönülçelen
Kitabın "Gönülçelen" isimli baskısı hala yok elimde, kitaplarımın arasında bulunması gerekiyor, bu konuda kendimden biraz daha fazla özen talep ediyorum.
22 Ocak 2012 Pazar
18 Ocak 2012 Çarşamba
Ne ağaca benzer, ne de buluta
Bence böyle olmamalı. Hani elimizden bir şey gelmeden toplumun standartları ve yaşam tarzı belirli bir noktaya geldi ya, işte öyle olmamalıydı. Bir aralar evrim esprilerini konu alan "something somewhere went terribly wrong" tshirtleri vardı (bir zamanlar çok şey paylaştığım ama bir gün hayatın içine yuvarlanmaya karar verip dümdüz bir insan olmayı ve öyle yaşamayı tercih eden -milyonlarca insan bunu yaparken ne derece suçlayabilirim onu bilmiyorum, ama suçluyorum- bir arkadaşımın bana doğumgünü hediyesi de bu tshirtlerden biriydi.); onlar geliyor aklıma, sonra bir şehirdeki müstakil, bir ya da iki katlı evler geliyor; hepsi birleşip karşımda canlandırıyorlar yokluğunu istediklerimin. Turgut Uyar'ın bir şiirinin başında yazdığı iki üç cümlelik bir not aklımda dönüyor da dönüyor bu günlerde, demiş ki : "Tel cambazı istiyordu ki dünya istediği gibi olsun. Bile bile aldanmaya vardırıyordu işi. Ama olmuyordu kendisi vardı." Dik duramadığımı bilsem de, böyle yaşamak istemiyorum, kararlıyım, elimden de bir şey gelmiyor ya; kapkaranlık bir yalnızlığın pençelerini sırtımda hissetmeye başlayınca hemen ellerimi açarak koşuyorum insanlara, aciz bir korkuyla kaplanıyor dört bir yanım öyle zamanlarda, baş edemiyorum, kendimi aldatıyorum, bile bile. Karların altında daha çok yürümek istiyorum oysa ki, ayazı iliklerime kadar hissederek yürümek istiyorum denizi ucundan kenarından gören sahil yokuşlarında, sarıya çalan bir kağıdı önüme alıp, bir kurşun kalemle yazmak istiyorum cümlemi; 20 küsür inç led aydınlatmalı bir ekranın ışıklarına bakarak değil. Okumak mı istiyorum, sahaflarda aylarca arayıp bulamadığım, en sonunda sahaf sahipleriyle arkadaş olmamdan ötürü ellerine geçince beni aramaları sayesinde elime ulaşan kitaplara dokunmaya kıyamadan okumak istiyorum, onların kokularını hissederek; daha önceleri kimlerin hayatına nasıl girip, nasıl satın alındıklarını, belki de nasıl hediye edildiklerini ve hangi ilişkilerin birer gizli özneleri olduğunu düşünerek okumak istiyorum. Film mi izlemek istiyorum, bir arkadaş tavsiyesiyle -sadece arkadaş tavsiyesiyle belki de- buralarda hiç duyulmamış bir filmin orjinal dvd'sini yurtdışından getirip izlemek istiyorum öyle zamanlarda. Erişmenin zor olmasını istiyorum, insanlara telefonla ulaşmak için telefon kulübelerini gezmek; merak etmek, stresten evde dayanamayıp sokaklara atmak istiyorum kendimi; tanışmak, şans eseri tanıştığın kişiye sonradan ulaşmak, insanları tanımak, hayatlarına girmek. Sevdiği filmleri öğrenmek için internet profillerine bakmak istemiyorum, iyi filmleri filmleri insanların notlandırdığı sitelerden görmek istemiyorum, sadece güzel filmleri değil en berbat, en izlenmeyen filmleri de izlemek istiyorum yanında. En iyi yazarların en acemilik dönemi eserlerini okumak istiyorum, günümüzde insanlar sadece her şeyin en iyisini tatmaya alışmışken, karşı olmak istiyorum, öyle bir çağda yaşamak istiyorum.
Öyle bir çağda yaşamak istiyorum.
14 Ocak 2012 Cumartesi
Tıpkı eskisi gibi
Bir cuma gecesi eve geldim, yine insanlar ölmüş bir yerlerde. Baktım, bir his uyandırmadı, kendime döndüm. Tıpkı eskisi gibi...
Aslında diyorum, aslında bu şekilde bir tavır izleyerek içimdeki dertlere dert eklememin sonuçlarından ötürü kimseyi suçlayamam.Aynaya bakıyorum; hayata olan anlık sinirlerinden saçlarını budamış, sakallarını kesmiş, bir hafta sonra 24 yaşını bitirecek küçük bir çocuk görüyorum, biraz da uykulu ya her rüzgar esişinde gözleri yaşarıyor istemeden, eski kırık bardakları tuttuğu elleriyle hemen gözlerini silmeye koyuluyor bu günlerde. Küçük de gösteriyor zaten, 24 yaşını bitirmiş bir insanın hâlâ saçma hayaller kurup insanlardan eski saflıklarını beklemesi de bu küçüklüğünden olsa gerek. Yoruluyor cuma günleri; bir zamanlar onu mutlu eden, eskisi gibi hayaller kurmasını sağlayan cuma günleri ikidir çok yıpratıyor olsa gerek. Bir yandan da bir sürü eleştiriye göğüs germenin, artık hayat böyle değillere bu şekilde çok yıpranırsınlara cevap vermenin yorgunluğu var bugün bende. Hepsine karşılık biraz daha fazla içeceğim işte bu cuma, farkı o olsa gerek, yani pek fark etmiyor aslında.
Bir insanı onu birazcık rahatsız etmek dışında hiçbir zarar vermeden sevmenin karşılığında bir nefret kazanılabileceğini gördüm. Çok can acıtabilecek sözleri de içimde bir yerlere atıp ara ara göğüsleyebileceğimi, yine de yetmeyeceğini fakat karşı tarafın sadece bir kaç söyleyip gidebileceği ve vicdanı rahatsa eğer, her şeyin tamam olabileceğini gördüm. Kimseden bir şey beklemiyorum artık; ama bir insanın karşısında tamamen diz çöküp duran bir insanın üstüne basmasının amacının ne olduğunu sorguluyorum, bir yanıt bulamıyorum, başkaları da bulamıyor, kalıyoruz öyle, bir kez daha kadeh tokuşturuyoruz. Sonrasında ben eleştirilere göğüs germeye devam ediyorum başarısızca, yani tüm bu başarısızlıklarımı başka başarısızlıklarla savunuyorum ya, artık kiminle neyin kavgasını yaptığımı bile unuttum diyebilirim. Doğruyu söylemek gerekirse, aylardır bir şeylere pek sinirlenmiyorum; tam huzuru bulur gibi olduğumda birini gözümde büyütüp ona hiçbir zaman hak etmeyeceği ama hayatında sıklıkla karşılaşacağı değerleri veriyorum ve her şey en başa dönüyor. Söyle diyorum aynada kendime, söyle kaçıncı bu sene hayata yeniden başlayışın bu, susuyor. Tıpkı karşısında sevgisizlik dolu bir kızın isyanını dinlerken, çok şey söylemek istemekten bir anda vazgeçip sustuğu gibi susuyor; kelimelerin bir anda anlamsızlaştığı gibi. Aşkın, sevginin ve ölümün en kolayına gitmek bana göre değil ama sanki böylesi isteniyor ya; küsüyorum bir tavşanın dağa küsmesi gibi bir olay bu, kimse farkında olmuyor ve en sonunda insanların arasına yeniden karışıyorum hiçbir şey olmamış gibi. Eskiden bir kenara kendini çekip içine dönünce; birileri gelirdi, gülümserdi ellerinden tutardı, seni hayata çekerdi. Büyümek, o insanların artık gelmemesi anlamına geliyormuş meğerse.
Hayat karşısına ne sunarsa hiçbir düşünce taşımadan onları kabul eden bir insanın eleştirilere katlanamamazlığı ile dimdik bir duruş sergilerken içindeki fırtınaları dışarı yansıtmayan bir insanın egoistliği arasına sıkışıp kalabiliyorum ben ve sonunda iki taraf da benden nefret ediyor. Son zamanlarda insanlara kendimi sevdirebilme yeteneğimi yeniden kazandığıma ve gözlerimdeki hayat nefretini azaltabildiğime olan inancım artmıştı; fakat son olanlardan sonra fark ettim ki yanılsamalar dünyasında ilerliyormuş benim düşüncelerim. Her şeyi, sahiden tüm bu olanları anlayabilirim de geçen cuma benim gözlerime bakan kızın gözlerindeki nefreti bir türlü açıklayamam ben kendime. O gün uzun süre sonra ilk kez sinirlendiğimi hissettim, bir saat kadar sürdü ve sonrasında ellerime uzun uzun bakmamı sağlayan bir hüzünle yer değiştirdi bu sinir. Karşında diz çöken birinin üstüne bu kadar gitmenin, onun damarına basmanın, kanını tuzla şenlendirmenin nasıl bir ego yarattığı ve bir insanın bunu neden yapabileceği konusundaki sorularımı hiçbir zaman yanıtlayamayacağım; bir haftadır acısını taşıdığım bu süreci atlatabilmek kolay olmuyor, olmadı da zaten, bugün onu yeniden görünce tek anlayabildiğim bu oldu.
Kimsenin kimseyi pek de önemsemediği bu dünyanın bir cuma akşamına bu yazıyla veda etmeyi tercih ettim. Elbet bir gün bu hayata gözlerimi kapayacağım ve kuşkusuz ki bu kararı kendim vererek yapacağım; henüz erken, ölüm başarısız bir kaçıştan fazlası değil her ne kadar bazen beni cezbetse de, yaşamayı tercih etmek zor da olsa bir alıntı yapmak gerekirse "karar verdim kalmaya" diyor insan aynaya bakıp. Bir çok anlamadığım şey var, yeniden başlangıçlarımın her birinin başarısız olduğu bu dünyada bir çok soru var cevaplayamadığım; fakat geçen cuma olanlara dair sorularım cevapsız bir halde uzun bir süre bekleyecek, sürekli aklıma takılacak sanırım. Gurur, nefret, sinir, huzursuzluk, ego; bunları geçtim, bir yerlerde bırakmam gerekiyordu ve belki biraz geç de olsa hayatımdan çıkarmayı becerdim, ama herkes buna karar kılmadıkça benim hayatımın çekilmezliği konusunda bir şey değişmeyeceğine inanıyorum.
Bir tren rayı, sahiden... En fazla ne kadar sahiplenilebilir ki? Sahiplendim ben.
Z.T.
Aslında diyorum, aslında bu şekilde bir tavır izleyerek içimdeki dertlere dert eklememin sonuçlarından ötürü kimseyi suçlayamam.Aynaya bakıyorum; hayata olan anlık sinirlerinden saçlarını budamış, sakallarını kesmiş, bir hafta sonra 24 yaşını bitirecek küçük bir çocuk görüyorum, biraz da uykulu ya her rüzgar esişinde gözleri yaşarıyor istemeden, eski kırık bardakları tuttuğu elleriyle hemen gözlerini silmeye koyuluyor bu günlerde. Küçük de gösteriyor zaten, 24 yaşını bitirmiş bir insanın hâlâ saçma hayaller kurup insanlardan eski saflıklarını beklemesi de bu küçüklüğünden olsa gerek. Yoruluyor cuma günleri; bir zamanlar onu mutlu eden, eskisi gibi hayaller kurmasını sağlayan cuma günleri ikidir çok yıpratıyor olsa gerek. Bir yandan da bir sürü eleştiriye göğüs germenin, artık hayat böyle değillere bu şekilde çok yıpranırsınlara cevap vermenin yorgunluğu var bugün bende. Hepsine karşılık biraz daha fazla içeceğim işte bu cuma, farkı o olsa gerek, yani pek fark etmiyor aslında.
Bir insanı onu birazcık rahatsız etmek dışında hiçbir zarar vermeden sevmenin karşılığında bir nefret kazanılabileceğini gördüm. Çok can acıtabilecek sözleri de içimde bir yerlere atıp ara ara göğüsleyebileceğimi, yine de yetmeyeceğini fakat karşı tarafın sadece bir kaç söyleyip gidebileceği ve vicdanı rahatsa eğer, her şeyin tamam olabileceğini gördüm. Kimseden bir şey beklemiyorum artık; ama bir insanın karşısında tamamen diz çöküp duran bir insanın üstüne basmasının amacının ne olduğunu sorguluyorum, bir yanıt bulamıyorum, başkaları da bulamıyor, kalıyoruz öyle, bir kez daha kadeh tokuşturuyoruz. Sonrasında ben eleştirilere göğüs germeye devam ediyorum başarısızca, yani tüm bu başarısızlıklarımı başka başarısızlıklarla savunuyorum ya, artık kiminle neyin kavgasını yaptığımı bile unuttum diyebilirim. Doğruyu söylemek gerekirse, aylardır bir şeylere pek sinirlenmiyorum; tam huzuru bulur gibi olduğumda birini gözümde büyütüp ona hiçbir zaman hak etmeyeceği ama hayatında sıklıkla karşılaşacağı değerleri veriyorum ve her şey en başa dönüyor. Söyle diyorum aynada kendime, söyle kaçıncı bu sene hayata yeniden başlayışın bu, susuyor. Tıpkı karşısında sevgisizlik dolu bir kızın isyanını dinlerken, çok şey söylemek istemekten bir anda vazgeçip sustuğu gibi susuyor; kelimelerin bir anda anlamsızlaştığı gibi. Aşkın, sevginin ve ölümün en kolayına gitmek bana göre değil ama sanki böylesi isteniyor ya; küsüyorum bir tavşanın dağa küsmesi gibi bir olay bu, kimse farkında olmuyor ve en sonunda insanların arasına yeniden karışıyorum hiçbir şey olmamış gibi. Eskiden bir kenara kendini çekip içine dönünce; birileri gelirdi, gülümserdi ellerinden tutardı, seni hayata çekerdi. Büyümek, o insanların artık gelmemesi anlamına geliyormuş meğerse.
Hayat karşısına ne sunarsa hiçbir düşünce taşımadan onları kabul eden bir insanın eleştirilere katlanamamazlığı ile dimdik bir duruş sergilerken içindeki fırtınaları dışarı yansıtmayan bir insanın egoistliği arasına sıkışıp kalabiliyorum ben ve sonunda iki taraf da benden nefret ediyor. Son zamanlarda insanlara kendimi sevdirebilme yeteneğimi yeniden kazandığıma ve gözlerimdeki hayat nefretini azaltabildiğime olan inancım artmıştı; fakat son olanlardan sonra fark ettim ki yanılsamalar dünyasında ilerliyormuş benim düşüncelerim. Her şeyi, sahiden tüm bu olanları anlayabilirim de geçen cuma benim gözlerime bakan kızın gözlerindeki nefreti bir türlü açıklayamam ben kendime. O gün uzun süre sonra ilk kez sinirlendiğimi hissettim, bir saat kadar sürdü ve sonrasında ellerime uzun uzun bakmamı sağlayan bir hüzünle yer değiştirdi bu sinir. Karşında diz çöken birinin üstüne bu kadar gitmenin, onun damarına basmanın, kanını tuzla şenlendirmenin nasıl bir ego yarattığı ve bir insanın bunu neden yapabileceği konusundaki sorularımı hiçbir zaman yanıtlayamayacağım; bir haftadır acısını taşıdığım bu süreci atlatabilmek kolay olmuyor, olmadı da zaten, bugün onu yeniden görünce tek anlayabildiğim bu oldu.
Kimsenin kimseyi pek de önemsemediği bu dünyanın bir cuma akşamına bu yazıyla veda etmeyi tercih ettim. Elbet bir gün bu hayata gözlerimi kapayacağım ve kuşkusuz ki bu kararı kendim vererek yapacağım; henüz erken, ölüm başarısız bir kaçıştan fazlası değil her ne kadar bazen beni cezbetse de, yaşamayı tercih etmek zor da olsa bir alıntı yapmak gerekirse "karar verdim kalmaya" diyor insan aynaya bakıp. Bir çok anlamadığım şey var, yeniden başlangıçlarımın her birinin başarısız olduğu bu dünyada bir çok soru var cevaplayamadığım; fakat geçen cuma olanlara dair sorularım cevapsız bir halde uzun bir süre bekleyecek, sürekli aklıma takılacak sanırım. Gurur, nefret, sinir, huzursuzluk, ego; bunları geçtim, bir yerlerde bırakmam gerekiyordu ve belki biraz geç de olsa hayatımdan çıkarmayı becerdim, ama herkes buna karar kılmadıkça benim hayatımın çekilmezliği konusunda bir şey değişmeyeceğine inanıyorum.
Bir tren rayı, sahiden... En fazla ne kadar sahiplenilebilir ki? Sahiplendim ben.
Z.T.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)