Belki çok arabesk bir şarkı. Belki de değil kimisi için. Çok da umrumda değil. İdealtepe'deydim, yıl 2003 ya da 2004 olsa gerek. O şarkının melodisi geliyordu kulağıma, pop temalı bir şarkıydı, zor aşkın güzelliğinden bahsediyordu içten bir söyleyişi içinde barındırarak. İdealtepe'deydim, tren istasyonunun yanında yürüyordum, denize uzaktan bakıyordum, yukarıdan. Bir kızı seviyordum o zamanlarda, umutsuzca, hayallere kapılıp gidebildiğim günlerimdi o günler. Hani bilirsin ya asla olmayacak bir şeydir ama peşinden koşarsın, çünkü zordur, ulaşılmazdır. Zor bir aşktan bahsediyordu şarkı, diyorum ya belki çok arabeskti kimileri için ama kanımca çok güzeldi. Yürüyordum İdealtepe'deydi, baharda estetik bir güneş batışına uygun bir şarkıydı.
O kız nişanlanmış. Ben uğraşıp çabaladığım, zor aşklar yaşadım aralarda. Kimi zaman yaşlandım biraz, belki küçük gösteriyorum ama peşinden koşmak bir şeylerin, bana hala cazip gelen bu. Elde ettiklerimin hepsini yitirdim, en tatlı ve en acı hatıralarıyla bir bir hepsini gömdüm yaşadıklarımın. Kimi zaman güldüm, eğlendim onlarla; kimi zaman nefret ettim ama sonunda bir başına kalıyor insan. Yalnız bir şey değişmedi o yıllardan bu zamana, hâlâ inanıyorum en güzel aşkın en zoru olduğuna. Öyle bir inanıyorum ki, bir roman karakterine aşık olmaktan, bu aşk ile gurur duymaktan çekinmiyorum artık. İdealtepe'de yürüdüğüm o günden beri hiç yürümedim İdealtepe'de. Ayrıca o roman karakterini de hiç uzun bir yolda yürürken görmedim ki ben. Yine de en güzeli, öyle.