27 Eylül 2011 Salı

Mutlu Son

Uykuyla uyanıklık arasında ilk kez yatağından kalkmak için hamle yaptığında saat henüz 7’ye 5 vardı. Çünkü o gün, bir şeyleri kaçırma korkusuna sahipti, belki de haftada sadece bir gün başına gelebilecek bir tesadüfü (kuşkusuz ki bildiğimiz tesadüflerden değildi bu, çünkü tesadüfü de kendisi yaratıyordu, aslında bütün tesadüflerini kendisi yaratmıştı şimdiye kadar; sadece başkaları pek bilmiyordu.) uykuya dalarak mahvetmek istemiyordu. Saatine doğru gözlerini çevirdi, bulanık bir ekran arkasından 25 dakika daha uyuma şansı olduğunu fark etti ve tekrar yatağına attı kendini. Biraz heyecan hissediyordu, son dakikalar pek de uyuyarak geçmemişti ama yine de sonlarına doğru gözlerini kapamış olsa gerek alarmin sesini duydu. Onu uyandıracak kimsesi yoktu 3 aydır, bir evin sahibiydi, filmlerde geçen “Çok yalnızım” cümlesini içinde ufak bir gerçek parçacığı barındırarak da olsa günde onlarca defa gülerek dile getiriyordu. Yüzünü yıkadı, aynada kendisine baktığı bir başka sabahta da kendisini beğenmedi; içinden geçen “Bu akşam kesin erken gireceğim yatağa” yeminleri arasında lenslerini taktı ve dünden ütülediği giysilerine doğru yol aldı. Etrafındaki insanlara geride bıraktığı düzeni hakkında palavralar sıkarken, hala hepsinden daha düzenli bir hayat sürdüğünü fark etti, “Daha düzenli ve yalnız” diye mırıldandı, günün ilk yalnızlık şakasını yaptı, kendi bile gülmedi. Tek başına dolaştığı evinde sabahları sabahlara lanet ediyordu ve aynalarla konuşuyordu geceleri, çünkü aynalar onun için özeldi, bir şeyler anlatıyordu kendine, çünkü “içinde insan olan duvarlar”dan beklediği tepkileri bir türlü alamamış, başka sabahlara uyanacağı gecelerde onlara sığınmıştı. Biraz parfüm sıktı üstüne, parfümleri de hiç sevmezdi sözde ama kendisiyle çelişmekte birebir davranıyordu. Bugün onun beklediği bir şey vardı, belki 15 dakika görecek belki aynı yerde olup göremeyecek belki de aynı yerde bile olamayacaktı; belki şansı yaver gidecek gözlerine bakarak konuşacaktı ama olmazdı sabahın köründe bir yere odaklanınca gözleri yaşarırdı hemen, aslında zaten gözlere bakmakta pek başarılı değildi, onu fark ettiği ilk akşam da öyle değil miydi, hemen kaçırmıştı gözlerini, beceremezdi; gözlerine dik dik bakan insanlardan korkmuştu hep.

Sokağa çıkmadan önce saçlarını düzeltmeyi ihmal etmedi, 4 ya da 5 yıldır kendi kesiyordu saçlarını ve artık bıkmıştı; gittikçe çirkinleşiyordu saçları, hem ayrıca tepeden de yavaş yavaş dökülmeler mi başlıyordu, yoksa yaşlılık mı başladı diye kendini sorguluyordu sürekli. Aynı sokaklardan aynı dakikalarda yürürken aynı deniz otobüsüne doğru yol alıyordu, aynı lise öğrencileri ile karşılaşıyordu ve kendi lisesini kimlere emanet ettiğini merak ederek yan gözlerle süzüyordu sabahın 7’sinin buçuğunda. Kadıköy ne güzeldi bu saatlerde, insan Moda’ya doğru giden bir ara sokağa sapmak, Moda Çay Bahçesi’nde kahvaltı yapmak istiyordu; sonra da öğlene doğru görevlerini yapacağı yere doğru süzülebilirdi, hayat keşke öyle olsaydı, keşkeler arttıkça daha mutsuz olacağını fark ederek vapur iskelesinin yanından yürüdü, vapurun eski mi yeni mi olduğuna dikkat ederek yaptı bunu. Deniz otobüsü iskelesine girdiğinde, hızlıca adımlarla etrafına bakmadan deniz kenarına yol aldı; eski hayatından bir parça ile karşılaşmayı pek istemiyordu, şu anda yeni ve başarısız hayatını yaşamayı istiyordu, eskisi gibi mutsuzluğun damarlarında akar gibi rahatsız ettiği hayatın onu daha çok kendisi yaptığını fark etmişti bir süredir. Deniz otobüsü kıyıya yanaşırken, içeri girince nereye doğru oturacağını düşündü. “Geçen hafta o tarafta oturuyordu ama…Ya öyle olmazsa” kuşkuları arasında kendini sağ tarafa attı, hızlıca ilerledi, onun bugün gelmediğini düşündüğü sırada saçlarını fark etti; bir boşluk bırakarak yanına oturdu, uyuyordu. “Acaba kötü mü yaptım yanına otururken, o kadar da boş yer var, dikkat çekmiş miyimdir” diye içinde bin bir türlü düşünce dönerken, deniz otobüsü de iskeleden ayrılıyordu. Ona dönüp bakmak istiyordu ama yapamadı; sanki yanındaki ve arkasındaki kızlar sadece onun davranışlarını yadırgıyormuş gibi kompleksler edinmişti ama yine de dayanamayıp göz ucuyla bakıyordu, “Uyurken çok güzel” gibi klasik düşüncelerden kurtulmak istese de beceremedi; gözlerinin ucuyla da olsa onu izledi, neredeyse hiç hareket etmiyordu uykusuz bedeni. Aklından bir sürü güzel düşünce geçerken, içi güzel duygularla dolarken birden içini bir korku kapladı. Yanına geldiğini, onu izlediğini bilmesini istiyordu; bencilce bir duyguydu bu ama zaten aşkın, sevginin her türlüsü içinde çeşit çeşit bencillik barındırıyordu, hepsini ayrı ayrı tatmıştı, çok da beğenmemişti ama şimdi yaşadığı o ilk duygular içini sıcak sıcak dolduruyordu bir eylül sabahında.

“Bir not bıraksam” diye düşündü, ne yazacağına karar veremedi. Hem etrafta çok fazla insan vardı, bu günlerde böyle davranışlar dikkat çekerdi, aşk internetten telefonlardan yaşanmalıydı, gizli gizli yaşanmalıydı ve o eski hallerinden kurtulmakla yükümlüydü. Yine de çok istedi, bir an gözlerinin önüne böyle başlayan bir hikayeyi anlattığı geldi; sonra saçmaladığını fark etti ve beceremeyeceğini bildiği bir şeyi hayal etmekten vazgeçti. “Acaba yol boyunca uyur mu ki?” diye başlayan bencilce soruları güzel duygularıyla “Uyusun, ben izliyim” diye yanıtlıyordu kendi içinde. Hani, bazı anlar vardı ya bitmesini istemediğin; onlardan birinin içinde olduğunun farkında değildi henüz, uykusunu da tam alamamıştı ama bu uykusuzluk o ana güzel bir bilinçsizlik katıyordu kuşkusuz. Kabataş’ı geçtikten sonra 1.köprüye yaklaşırken onun kıpırdadığını fark etti, kendisi de müziğini açmış aynı hareketlerine devam ediyordu. Kız yavaşça gözlerini açtı, yanında birinin olduğunu ve ona baktığını fark etti, ağır çekimde çevirdi gözlerini, çocuk kulaklıklarını çantasının üstüne fırlattı, gözleri bir saniyeliğine de olsa çarpıştı, çocuk bir gülümseme geçirdi içinden ama gerçekleşmedi. “Günaydın” dediler aynı anda ama kız cümlesini bitirse de çocuk bitirmedi “ama sen uyu” dedi gittikçe tizleşen sesiyle. Kız başını sallayarak tekrar gözlerini kapadı ve öbür tarafa doğru döndü; çocuğun bir yanı onun uyumasını isterken, diğer yanı da başka türlü keşkelerle dolup taşıyordu. Çocuk tekrar kulaklıklarını taktı, birazdan inecekti, şansı yaver gitmişti ve onunla karşılaşmıştı ama olaylar yine de pek istediği gibi gitmemişti sanki. Kız gözlerini kapatıp uykusuna devam ederken, çocuk inerken onun uyanıp uyanmayacağını merak etmeye koyuldu, belki bir gülümseme gelir diye bekledi ama deniz otobüsünü terk ederken o gelmeyen gülümsemenin beklentisinin hayal kırıklığını taşıyordu çantasının yanı sıra. Şöyle bir denize baktı, ilk gelen minibüse atladı, kötü geçeceğini başından bildiği bir günün öncesine çalıştığı yere giden yola koyuldu.

Akşamına köprüye bakıyordu çocuk, baktığı yerden deniz pek gözükmüyordu, az da olsa bir mavilik söz konusuydu ucundan ama köprü daha çok ilgisini çekiyordu kararmaya başlayan havada ve insanların terketmeye başladığı ofiste. Bir aşkı kendi kalbine koymaya bu kadar istekli olduğu halde neden işlerin bu kadar iç sıkıcı gittiğini ve neden kendini bu kadar değersiz hissettiğini sorguluyordu. “Bilmiyor artık kimse, mutlu son nedir” diyordu kulaklarında bir ses, bir insanı bırakıp başkasını sevmenin bu kadar kolay olduğu bir dünyada aynı kişiye tutulup aynı hayal kırıklıklarını kalbinde taşıyarak yıllarca yaşamak istiyordu, sanki sonunda mutlu olacağını hissediyordu, ama güçtü, herkesin herkes gibi yaşamaya başladığı dünyada bir eylül akşamı zarları atıp 1-1’i tutturmuştu, köprüye bakıyordu, onun hayatını merak ediyordu, bir sonraki Salı günü ne yapacağını merak ediyordu. Belki de eskiden başka hikayeler de bir zaman Salı günlerine karışır böylece tüm hikayeler birbirine karışır ve tüm duvarlara ayrı ayrı çarpardı. Ya da kaçardı, hep yaptığı gibi.

Eve giderken bakkala uğradı, o “ben içki içmem fazla” rolünü bıraktığı için doya doya seçti biraları, poşete birkaç tane de atıştırmalık bir şeyler attı. Bu akşam böyle geçecekti, belliydi. Hiç gelmeyecek bir mesajı yeterince beklediği için o beceremediği hikayelerden birini yazmaya karar verdi. Kalemi eline aldı, ilk içkisini yudumladı, hayal kırıklığı içeren bir gününü beceriksiz cümlelerine dökmeye başladı.

Z.T. 

25 Eylül 2011 Pazar

Koşarım ben bu akşam

Ben dün rüyamda birden koşmaya başladım. Koştum, koştum, koştum; çok koştum, sonra bir yere çarptım, yumuşak bir zemindi sanırım, durdurdu beni ama olsun içimdeki isteği alamadı, daha da koşmak isterdim ama uyandım; çok mutluydum. Böyle güzel rüyalardan aniden uyandıktan sonraki 5 dakika insanın içine dolan mutluluk, kelimelerle anlatılmayacak cinsten sanırım. Bir gülümseme, bir kaç tatlı söz, mavi bakışlar; rüyada ne güzel hepsi bunlar. Bazen rüyalardır insanı yaşatan.

"Benim içimden geçen
Senin içinden de geçer mi?"

Büyüdükçe çirkinleşiyor insan. Hem içi, hem dışı ayrı ayrı çirkinleşiyor; kendini çirkinleşmediğine inandırsa ya da kendini bu şekilde kandırsa bile senin yanındakilerin çirkinleşmesi ile daha iç sıkıcı bir yaşama doğru yol alıyorsun. Bugün How I Met Your Mother'ın yeni sezonunun 2. bölümünü izledim, Ted "Benim ihtiyacım olan da bu" dedi; ben sanırım onun ihtiyacı olan hissi buldum ama ulaşacak hiçbir yolum yok, tüm yollar ayrı ayrı tıkalı ve ben yine değirmenlere karşı savaşımı sürdürür gibi hissediyorum. Bazen denizden gelen tatlı bir esinti alıyorum, bazen evde otururken gözlerimi kapatıp bakışları hatırlıyorum, bazen "bazen" kelimesini kullanmayı ne kadar çok sevdiğimi hatırlıyorum, ben bazen aslında ne yapacağımı hiç bilmediğimi fark ediyorum. Ama olsun, içimde güzel hisler dolaşıyor, bütün çirkinliğimi alıyor, etrafımdakilerin çirkinliğini bir kenara atıyor, denize uzun uzun baktırıyor, adalı dize yatmalı masallar anlatıyorum kendime; bazen kelimesini bırakıyorum, belki kelimesini kullanmaya başlıyorum, bir başka umutlanıyorum, bir pazar akşamı uyumadan önce kendime yeni rüyalar seçiyorum.

Belki de...

Değirmenlere karşı

Kimilerinin söyleyecek sözleri vardır, bazısının içinde kalır, bazısı ise dünyaya mırıldanır. Kimileri yaşar. Söyleyenler hep izler yaşayanları, uzaktan bakıp küçümser hayatlarını. Yaşayanlar söyleyenleri görmez bile.

24 Eylül 2011 Cumartesi

Bana bir loca lazım

"Aşkın zamanı mı var"

Kimsenin kimseyi önemsemediği bir dünyanın bir cumartesi akşamında daha birlikteyiz sayın aynadaki. Ben varım, davulda aynadaki var, gitarlar da sanırım onda, diğer bilmemneler baslar bisler misler de ondadır sanırım, çünkü ben, aslında ben, ben zaten bu tip şeyleri pek beceremem yani şöyle bakarsın, önemliyim dersin ya artık bundan vazgeçmem gerektiğini düşündüm bugün ansızın, sonra gözlerim şöyle bir daldı, azcık geçmişe doğru yol aldım ve kendime hak verdim; öyle önemsemekle ilgili beylik laflar etmekle olmuyormuş, insan egosunu biraz törpüleyip söylediği sözlerin doğrultusunda yaşamalı, kendi varlığını öyle kabullenmeli. Sonra bir anda gözlerim salondaki bir fotoğrafa daldı, yok yok saate daldı sanırım, saate şöyle bir baktım sonra aklıma geldi ki bu saat 5-10 dakika ileriydi ve ben hiç düzeltmiyordum, inadına. Bir de odamda küçük bir saatim var; o da 5-10 dakika geri, onu da düzeltmiyorum. Çünkü bence düzeltilmemeli hiçbir şey, bir insanı alıp başka bir insan haline getirmek güzel bir şey değil ve eğer böyle oluyorsa, yani böyle yapılmaya çalışıyorsa, 2008 yılında bir insan başka bir insanı başka bir hale sokmaya çalışıyorsa; bu insanlar bir şeylerden o zaman vazgeçmeliydi, sonrası daha mı hoş oldu? Tartışılır, ama birileri için daha hoş olmuştur belki. Ama yine de çok fazla tercihin olduğu bir dünyada -ki bu dünya benim tanımlarıma göre "yanlış bir dünya" , yani olmaması gereken bir şekilde gelişmiş ve benim bir türlü ayak uyduramadığımı hissettiğim dünya, hep bir yanımın üstüne basılmış kaldığı, bir adım attıktan sonra tökezlediğim, sabahları esnerken gözlerimin yaşlar içinde kaldığı dünya- insanların birbirlerine verdiği değerin de kişi sayısıyla ters orantılı olması sonucunda birileri yaralanıyor ve ben bu yaralananlar arasında görüyorum kendimi. Bir zamanlar bir şeyler oldu ve kendimi dev aynasında görmeye başladım, çünkü herkes beni övüyordu, takdir ediyordu ve o zamanlar işte başladı benim kendimi "büyük bir şey" gibi görmeye başlamam ve olması gereken yavaş yavaş oluyor bir şekilde, insan bakıyor kendine aynada, sonra diyor ki "Bak bu çocuğa iyi davran, hayata olan hırsını arkadaşlarından alma, o senin kardeşin gibi" diyor ama yok yok bunu bugün başka bir apartmanın başka aynasında demiştim, ne diyordum ben, insan bakıyor kendine aynada ve diyor ki "Bak zafer, kendini öyle bir role soktun ama sonunda her şey çok adil oldu, şimdi 0'dan başlarken her şeye, ve tam anlamıyla her şeye, elindeki içkiye bak ve söyle bana, söylediğin o beylik sözlere, kendini soktuğun o role değdi mi?". Bugün otobüste giderken de şunu düşündüm ki tek kişinin yaşadığı yani bir vücuda sanki bir şişe içkiyi kafaya dikmişcesine genzinizi yakacak ama bir yandan da hoş bir duyguyla ansızın dokunan aşk, benim için en güzeli ve ikinci bir kişi o aşka dahil olunca yani iki kişi bir şeyleri paylaşmaya başlayınca ben çirkin bir insan oluyorum, çünkü karşımdaki de çirkin bir insan oluyor, çünkü dışarıdan bakınca tüm insanlar da çirkinmiş gibi geliyor ama içinde olunca anlamasan da çirkinsin işte ve tüm bu çirkinlikler arasında benim ihtiyacım olan o genzimi yakan şeye çok uzak kalıyorum, bir kere prensiplerim var ve bana kalırsa iki kişilik şeyler bana uzak kaldığı sürece daha az çirkin bir insan olurum ve aynadaki ile daha gerçekçi konuşurum. Tamam mutlu olamam belki ama ben kendimi mutlu sandığım zamanların acısını daha sonradan öyle bir çektim ki, her zaman "eh işte" demeyi binlerce kez tercih edeceğim bir sonuca doğru yol aldık sonunda.

Benim yazdıklarımı okuyorken kötü bir çeviri okuyormuş gibi hissediyorsanız, anlaşılıyorum demektir. Ama bunun ön şartı olarak da benim yazdıklarımı okumanız gerekiyor.

22 Eylül 2011 Perşembe

Bazen

Bazen söyleyecek sözlerin oluyor, bazen camlara çıkıp haykırarak söylemek istiyorsun, bazen sesin tiz çıkıyor düzeltiyorsun, bazen susuyorsun içinde kalıyor, bazen "bazen"li cümleler kurmayı çok seviyorsun; çünkü hep aynı şeyleri yaptığın hayatında bir şeylerin sadece olasılıklar dahilinde gerçekleştiğini hissettiriyor, bazen birini görmek istiyorsun, senden çok uzaklarda olduğunu biliyorsun ama sanki sen daha çok onun seni görüp özlediğini hissetmesini istiyor da olabilirsin, çünkü değişmesin istiyor, değişip giden yani insanların içinde bir anda yok olup başka türlü başlayan şeylerin eski hallerinin hatırlanmasını istiyorsun ama insanlar seni çoktan unutmuş oluyor, bazen sen aslında onlar için hiç var olmamış oluyorsun. Sen gelen uyarıya baksan bile telefonun ışığı hala yanıyor bazen, bazen bir gün önce her şeyi tek cümlede virgülsüz yazarken virgülü atlamıyorsun bazen. Bazen bir filmde arka arkaya söylenen bazen'li cümlelere özeniyorsun, bazen hala yanıyor telefonunun ışığı seni hiç ilgilendirmeyen bir uyarı sebebiyle. Bazen seviyorsun, bazen aşık oluyorsun ama fiillerdeki gerçek hayatta dile getirilmeyen "r" tonu yazıda gözüne batıyor bazen, bazen diyorsun ki biraz daha içseydim ben o r'leri atardım diyorsun ama bazen atamıyorsun şimdiki gibi. Bazen telefonunun ışığı hala yanıyor, omzunu birine yasladığını sandığında yatağındaki yastıkların arasında kendini buluyorsun bazen kollarında bir kız ile uyuyorsun sabah kalktığında başka biri oluyor, bazen gidiyor ama sen aslında onun gitmesinden rahatsız bile olmuyorsun bazen. İnsanları özlüyorsun bazen, yanında olsunlar sohbet etsinler seni anlasınlar istiyorsun, söyleyecek sözlerini kaale alsınlar istiyorsun ama senin cümlelerinden tereyağından kıl çeker gibi çekip dalga geçiyorlar bazen, kendi küçük dünyalarına senin büyük sandığın kumdan dünyanı katıp üstüne basıyorlar, acımaz sanıyorlar bazen, yatağında dönüp duruyorsun, bir kez daha "kimse kimsenin umrunda değil" diyorsun, kalıyorsun bazen, nerde kaldığını bilmeden.

Bazen en sevdiğin otobüs hattını göremiyorsun bir daha, bazen seni çok sevdiğin palavrasıyla senin renksiz dünyanı kandıran insanlar kayboluyor arada, bazen en güzel sözlerini kulağına fısıldayan insanlar bırakıyorlar müziği ansızın.

Bir şehri bırakıp başka bir şehre gitmek. Bir kiliseyi bırakıp başka kilisenin çanlarıyla uyanmak. Bir aşkı bırakıp başkasını kucaklamak. Birini kucağından atıp başkasının beline sarılmak. Bir şarkıyı bırakıp başkasına geçmek. Bir otobüsten inip başkasına binmek. Bir gün öyle yaparken başka gün böyle yapmak. Bir yalanı unutup başkasını söylemek.

Ben yapamıyorum. Çok da sorun değil aslında ama, en azından normal karşılasalar bari.

"Oysa ki" diye başlayan cümleler aklımda. Bazen insanların samimiyetimden şüpheleri varmış gibi geliyor. Kendi samimiyetimden şüpheye düşünüyorum bazen. "Aynadaki, sen ne düşünüyorsun?" diyorum. "Hayat," diyor, "Satsuma aromalı bira gibi bir şey galiba". Çok uzattım, fazla uzattım, sözlerde yorgunluk belirtisi oluyor bazen.

Bağlayamadık bir yere, iyi mi? Bağlayanları da sevememiştim ki ben bazen.

20 Eylül 2011 Salı

Özledim seni, düştüm yollara

Her erkeğin "yeniden aşk şarkıları söyleten bir kadın"ı olduğu bir dünyaya merhaba. Bu gece, yeni gece yalanlarım ile karşınızdayım; çok beğenilince devamını çekmeyi çok istediğim yalanlarımdandı bu, yine de ilk baskısı çok tutmadı ama ben ilk baskısı tutmayınca vazgeçenlerden değilim, ilk baskısı tutmayınca ikinciyi bastık, bu sefer kapağı biraz değiştirdik; ben bugün istinye sahilinde yürürken pembe renkli apartmanlar gördüm dedim ki ben bunları akşam yazmalıyım, ama ne yazacağımı bilmiyordum insanın içinden bazen sadece pembe renkli apartmanlar hakkında yazmak istiyor bak şimdi kokteylin üstünde de pembe renkli bir pipet var, altında bir kaç ince limon dilimi ve yeşil mandalinasız olmaz tabii ki, bu yeşil mandalinalar ağustos sonu eylül başı gibi çıkarlar ve diğer mandalinalar arasında dışlandıklarını belli etmeden bir marketin köşesinde satılırlar, ben böyle değişik şeyleri severim ve değişik insanları, kadınları; tıpkı bir cuma günü aniden gözlerine daldığım gibi, yani şimdi içtiğim şeyin mavisi biraz daha gök mavisi ve senin gözlerini bana anımsatır bilmem, bugün seni uzaktan gördüm ne de güzeldi seni uzaktan görmek bak bunun hatrına bu uzun ve anlamsız cümleme bir virgülü daha yakıştırdım, uyuyordu dedim bir arkadaşıma uyandırmaya kıyamadın mı dedi çok uzaktaydım iniyordum dedim hani inmeseydim keşke diyor insan ama seni öyle 10 saniyeliğine olsa da görmek hoşuma gitti benim uykundan yeni uyanmıştın şöyle bir baktım çok ufaktın ama sorun değil ben de ufak tefek bir şey sayılırım biraz göbeğim oldu son yıllarda ama bu bence çok önemli değil kimsenin kimseyi yeterince kaale almadığı ve ulysses'i okudum olay irlanda'da geçiliyor esprilerinin yapıldığı bu dünyada biraz ufak tefek kalmamız da pek önemli değil bence, tek sorun şu ki virgüllere bir türlü alışamadım geçenlerde birileriyle mektup arkadaşı oldum gerektiğinde çift virgül kullanıyorlardı ama oysa ki ben ben insanların da de yazımlarını düzelten ben yani bizzat zafer temizkan kişisi olarak artık şu hayatta düzeni pek umursamıyorum kızım, yani biraz çılgınım ve pembe apartmanların arasında dolaşıyorum aslında yalan bu ve pembe apartman karşı kaldırımdaydı ve ben oraya geçmeye cesaret edemedim, edemedim mi yoksa geçmem gerekmiyordu mu sanırım ikincisi ben istedim ki orada yaşayalım aslında istedim mi bilmiyorum ama şimdi bunları yazarken daha da aklımdan geçti ve kimsenin kimseyi gerçekten kaale almadığı bu satsuma aromalı dünyada ben seni özleyip yollara düşmek istiyorum, elimden gelmiyor belki ama öyle bir dünya hayal ediyorum, bunu yapabileceğim yıllarımı çarçur ettim boşa harcadım yine de içimdeki iyi aşık rolü yapan çocuk ölmedi biliyor musun ben sana bakıyorum bazen, bazen bir deniz otobündesin uykundan yeni uyanmışsın, üstündeki giysini belini düzeltiyorsun, ben bilgisayar başına geçiyorum umutsuzca şansımı deniyorum ve bunların hepsi, hepsi aynı gün oluyor ben akşam eve geliyorum likörüme biraz soda katıyorum iki üç de buz katıyorum sonra pembe apartmanlar görüyorum senle yaşasak diyorum denize teknelere karşı, sen bunları hiç bilmiyorsun ve ben kimsenin kimseyi kaale almadığı bu satsuma kokulu dünyada niyeyse bir şekilde sana tutulduğumu biliyorum ve kendi içimde büyütüyorum çünkü en güzel aşklar insanın kendi içinde büyüttüğü aşklardır ve birine bakarsın bazen, bazen gözlerin gözleriyle karşılaşır, ufak bir gülümseme olur ya biz senle yaşadık bunu ve bana kalırsa hayatta en güzel andır o, ben bazen gerçekten düşünüyorum ne için yaşıyorum diye -sanki kimse düşünmezmiş gibi- ama inan bana senin gibiyim ben de, tamam gece yalanlarım var ve bunlar da bir çeşit gece yalanları ve ben seni elde edersem lütfen bana izin verme o iğrenç insanlara dönüşmeyelim o aşkların içinde kaybolmayalım çünkü ben kayboldum ve şimdi kaybolan, çarçur olan yıllarıma lanet ediyorum, "shit" diyorum yine yanlış çeviriyorlar, belki bilerek yapıyorlar ama senin beni anladığına inanıyorum, seni sadece bir iki saat görmüş olsam da böyle pembe apartmanlar görüyorum aslında çok da güzel apartmanlar değil belki ama inanıyorum ki o çok güzel apartmanlarla lcd televizyonlarla beyaz renk internete giren telefonlarla pürüzsüz duvarlarla güzel mobilyalarla hayat yürümüyor, kandırmaca bunlar, insanlar kendi kendilerini kandırıyorlar ve ben bir hayat düşünüyorum iki kişi olsun biraz da satsuma aromalı ev kokusu olsun, ben iğrenç sesimle şarkı söylesem de sen bununla mutlu olabilsen keşke ve duvarlarımız biraz pütürlü olsa ve geceleri elimi onlara sürtsem tıpkı çocukluğumdaki gibi istiyorum ve evimize gelenler "ne kadar güzel bir salon" demeseler keşke, çünkü çok yalan bulurum ben bunları ve ben böyle bir hayat istemiyorum, içimde sana güzel bir rol yarattım, senin eline sözcükleri verdim bak bunları bunları söyle dedim ama aslında böyle olsun istemiyorum, ben bunu denedim ve olmadı, sonunda herkes üzüldü ve ben sanırım biraz daha çok üzüldüm çünkü kandırılmıştım ben hemen kandırılabilirim sen de kandırsan keşke beni çünkü en güzel aşklar böyle kandırmacalarla oluyor sanırım, gerçekten çok sıkıcı ve gerçeklerden nefret ediyorum gerçeğe yakın olanlardan nefret ediyorum ben biraz, senle otursak konuşsak, sen olsan ben olsam bir de moda olsa, sen ben bir de moda diye şarkı yapsak ve duvarlar biraz pürüzlü olsa bir gece hızlıca elimi sürterken parmaklarım kanasa ve bir yara bandı ile kapasam çünkü en güzel aşklar o tip evlerde yaşanırmış gibi geliyor bana.

seni bir daha görsem ya ben.

19 Eylül 2011 Pazartesi

söyleyecek sözlerim vardı, bir de senin mavi gözlerin

nasıl kilitleniyor ellerim, nasıl yapacak bir şey bulamıyorum öyle anlarda, bir aşağı bir yukarı, bir aynaya bir pencereye, bir aşk şarkısı bir ayrılık şarkısı; nasıl da kalakalıyorum. çok rol oynadım ama umutsuz aşık rolünü de çok güzel oynadığıma inandım hep, bak kızım sana söyleyecek tek bir sözüm var; sana bir aşık olurum ikimizin de 5 yılını yeriz bir güzel, satsuma aromalı biramızı içeriz, sen bakarsın mavi mavi, bakma bana mavi mavi, gülümsem de, aramızda dağlar, sıradağlar, ovalar, anadolu rock filan var aslında ama, bilirler beni, ben gözümü kararttım mı ne dağlar yıkarım ne arkadaşlıklar bozarım, bak ben aşık olursam var ya ikimiz için de hiç iyi olmaz, aslında aşık olma kısmını güzel beceriyorum ama sanırım iki kişilik bir oyun kurma konusunda çok becerikli değilim, hayatlar yıkıyorum, kendi hayatımı yıkıyorum, kırıyorum tahtaları bir bir, bir hayat kuruyorum kumdan kalelerden ikimiz yaşayalım diye; sonra, sonra bozuluyor hepsi, hep başkaları gidiyor ben kalıyorum. ama bak kızım, sana söylüyorum, bana öyle gülümseme, çünkü gülümsersen ki o gün de ufak bir gülümseme ile bakmıştım gözlerine, sonra hemen çevirmiştim ben de gözlerimi, ben öyle güzel gözlere bakamam aslında ben gözlere pek bakamam, sonuç olarak bana öyle bakma biz satsuma aromalı biramızı içerken, biraz da ben konuşkan olmuşum, hani o eski sessizliğimi yenmişim ama sen de susuyorsun ya öyle ayrı bir güzelsin ya, sana ulaşmak için önümde anadolu rock lar, dağlar sıradağlar var ya. ben bazen gözümü kestiriyorum ya, hani bir bakıyorsun ya, hani murat diyorsun ya kim lan bu murat? kıskanırım ben bazen, öyle de bir kıskanırım ki tüm hayatları bozarım, ağzım bozulur, kötü çirkin bir adam olurum zaten güzel bir adam olmayı beceremediğim günlerde hep bunun eksikliğini çektiğimi fark ettim ama öyle erkek muhabbetine girince yani kıskanç, çirkin, anlayışsız bir adam olduğumda da benden iğrenme sakın olur mu, biraz saçlarımı okşayınca ben kendime gelebilirim ama halbuki hala çok uzağız ama ben bazen bakıyorum etrafa, senin saçlarını bir yerlerde görecekmişim gibi geliyor, hani telefonun bluetooth ışığı yanacak da senin mavi gözlerini bulacak gibi geliyor, işte teknolojinin gelişmesi filan, yalnız ben sevmem öyle teknolojik şeyleri, bak kızım ben başka bir çağa aitim, hadi gel birlikte o çağa gidelim, aramızda dağlar sıradağlar anadolu rock şarkıları olsun, ben yatayım sen bir hikaye anlat ben uyuyayım, çünkü zaten yeterince büyüdüm ben halbuki etrafımdaki herkes bir küçüksün sen bakışıyla beni süzüyor, çocuk daha bu diyorlar sanki gün boyu ama ben bu rolü de benimsedim aslında bir sürü rolüm var ve herkesin de var o rollerden ve bana öyle bakıyorsun ya hani murat diyorsun ya kim lan bu murat?

bana öyle bakma, bana öyle gülme, bir de ara sıra karşıma çık oralarda bana öyle bak, çünkü o bakışın bir türlü aklımdan çıkıp gitmedi, shit diyorum alt yazılarda "kahretsin" olarak gözüküyor, bak kızım benim gibi facebook kullanmadığını biliyorum ama bir yol olsa da ben sana ulaşsam, güzel kelimelerle süslenmiş mektuplar yazsam, hani yaptığım en iyi şey bu biliyor musun, biraz da mavi gözlerine hitap edebileceğim tek yol bu olsa gerek, bak kızım beni bilmiyorsun sen o murat'ın aklını alırım ben ama çok bir şey yapamam aslında biraz korkağımdır, geceleri biraz cesaret geliyor ama o cesareti de çok beğenmiyorum sanki ve söyleyecek sözlerim vardı benim.

bir de senin mavi gözlerin.

Asansör

Geçenlerde bir rüya gördüm. Korku diye bir duygu olduğunu hatırladığım anlardan bir tanesiydi o rüyadan uyandığım an. Aslında düşündüm de bir çeşit "gece yalanları"mı anlatacağım bir blog olacak bu. Mesela şimdi Muse çok bağırdı, ben de bunun üstünde düşüp ayağıma çarpan boş Sprite şişesini kaldırdım. Ne diyordum, korku. Ben aşık olunca korkularla donatılırım, o zamanlar geçtikten sonra o duygularımı çok kaybettim sanırım. Hayat zaten satsuma aromalı bira gibi bir şey. Dolabı bir açarsın, bir tane vardır, "nerden geldi ya bu" der içersin, ertesi gün dolabı açtığında yoktur, "almam lazım" dersin üşenirsin. Sütaş kaymaklı yoğurdun yanındaki boşluğa yerleşebilirdi oysa ki satsuma aromalı bira. Hayatın, sütaş kaymaklı yoğurt ile yan yana olduğunu düşünsene. E satsuma aromalı bira, hayat ile özdeşleşiyorsa benim suçum değil ki kardeşim; sonra yargılamayın beni. Sonuçta hayatta kaç kişi noktalı virgül kullanıyor ki, genelde onun yerine yan yana iki nokta diye adlandırabileceğimiz underground noktalama işareti iyi satıyor, size ondan verelim mi, en beğenilen ürünümüzdür. Ne diyordum ben, korku. Quake I ve II oynadığım zamanları hatırlatan bir rüya gördüm ben; eskilerden bir apartman, gri tonlarında, terk edilmiş, öyle bir apartman yardımıyla İstanbul'da bir X noktasından bir Y noktasına gitmeye çalışıyorduk arkadaşlarımla. Ama ben korkuyu uzun süre sonra hissettim, oysa ben genelde sevdiklerimle hissederim korkuyu, aşık olduklarımla. Arka planda mavi kuş şarkısı ben gece yalanlarını söylüyorum. Yok ama o zamanlarda huzurluyum, bu asansör hikayesinde pek de huzurlu değildim, tamam arkadaşlarım yanımdaydı da arkadaşlar da ne kadar arkadaş ki. Hayat eninde şununda şunu gösteriyor insana, herkes tek başına, kendinle beraber, en iyi dostun aynada yaşıyor, senin şişmanlayan yanaklarına sahip ve her geçen gün hüznü artan gözlerine. Öyle işte, eskilerden bir apartman, giriyoruz içine, korkuyorum, çok korkuyorum, diyorum içinden "böyle bir yerde neden tinerciler yok, neden bizi rahatsız etmiyorlar?" oysa ki bugün starbucks ta otururken bile rahatsız ediyordu bunlar bizi.

O aralarda işte düşündüm, dedim ki , hayat gerçekten de satsuma aromalı bira gibi bir şey, turuncu renkli olması gerekmesine rağmen değil. Ben asansörde gerçekten korktum ya, ölüme yakın hissettim kendimi, bazen insan uğraşsa da ölemez derler ya, sanki ellerimle kendimi ölüme götürüyormuşum gibi bir an rüyamda. Oysa ki korkmam ben ölümden. Yani ölüm dediğimiz şey nedir ki, şimdi düşünürsek ben 1988 doğumluyum 1988 den önce neydim, o günleri düşünüp üzülüyor muyum , eğer üzülmüyorsam insan ölümüne de üzülmemeli bence. Varlık ve yokluk, tüm mesele bu, insan "yok olmayı" kabullenemiyor, öldükten sonra yaşayacağına, cennete gideceğine, hurilerle yiyişeceğine inanıyor ya. Çok gülüyorum ben onlara. Herkes cennete gideceğine inanıyor, herkes bir şekilde yırtacağına inanıyor, olmadı af çıkar diyor, kopya çekeriz diyor, herkes her türlü şerefsizliği yapıp eninde sonunda cennete gideceğine inanıyor ya onlara bakışım akbil arayan insanlara bakışım gibi oluyor.

Sonuçta hayat bence biraz da white chocolate mocha gibi, fazla tatlı ama bazı insanlar o kadar da tatlıdan rahatsız oluyor işte. Ama en çok satsuma aromalı bira gibi. Bir bakarsın öndersin, bilmemkaç yaşında hayatın sunduğu tüm mutluluklara sahipsindir, bir de bakarsın ki yerdesin bir yumruk yerken bir sonraki yumruğun hayalini kurarsın. İşte orada satsuma aromalı bira devreye giriyor. Çünkü kendisi gerekli, hayat için gerekli, yeşil elmalı bira henüz pek ortalıkta dolanmadığı sürece liderliği ele alıyor, çünkü o çıkınca... Herkes gibi yıkılacak, sonra gidecek blog açacak, söyleyecek sözlerini mırıldanacak.

18 Eylül 2011 Pazar

Hoşgel

Bu blogu açarken çok ulvi düşüncelerim vardı. Mesela aynalar. Ben bugün bir film izledim, hoşuma gitti. Aslında filmi izlemeden önce bir sahnesinde oynadığımı biliyordum. Sonra bir baktım karakterlerden birinin üstünde en sevdiğim tshirt var. O zaman dedim ki bence bu en sevdiğim film olmalı benim, kendime aynada baktım, tamam dedim, bugün sen ne istiyorsan öyle olsun. Güzel bir cumartesi akşamında kendimi kıracak değildim sonuçta. Bir de blog açma fikrim vardı, adı aklımda dolaşıyordu "Söyleyecek sözlerim vardı", kime vardı, ne söyleyecektim bilmiyordum, bir haftadır bu cümle aklımda dolaşıyordu. Aslında karizmatik cümlelerle donatılmış ciddi paragrafların yer alacağını düşündüğüm bir blog olacaktı bu. Sonra aklıma böyle karmakarışık, bir oradan bir buradan cümlelerle donatılmış bir blog geldi. Baktım, "Bence bir" dedim; öyle olmasına karar verdim. Aradaki fark virgül ile noktalı virgül kadar eder ya da etmez; ben dikkat ediyorum ama sonuçta kimse kaale almıyor ki. Geçen gün aynada kendime baktım, oğlum Zafer dedim, bu dünyada kimse kimsenin umrunda değil. Haklısın, dedim kendime; Sinop'tayız o zamanlar. Sonra böyle bir blog açtım içte. Big bang Theory'nin bölümünde barda takılan kızların biri her cümlesini "Nobody cares" ile bitiriyordu. Kendimi bazen öyle hissediyorum işte. Kiminin gözünde "Kendi halinde takılan asosyal mühendis", kiminin gözünde "Dünyayı sallamayan eğlenceli genç" olarak yer alabiliyorum. Hepimiz öyle değil miyiz diye cümleye girsem çok mu klasik olur? Bence olur ama girdim bir kere. Bana kalırsa bu dünyada şu anda en önemli olan şey, geçen sene toplasan 5 kez içki içmeyen blog sahibinin, geride bıraktığımız 5 günü de boş geçmemesidir. Yani diyorum ki, bu dünyada kimse kimsenin umrunda değil; kimse kimse için vazgeçilmez değil ve bu benim çok canımı sıkıyor son günlerde. Yani öyle canımı sıkıyor ki boşver oğlum Zafer diyip Sinop'a gidesim geliyor. Sinop'a gitmek isteme sebebim sadece "Sinop'tayız o zamanlar" cümlesini kurmak gibi gözükse de bana kalırsa aşk, iki kişinin ortak bir yalnızlıkta buluşması değil. Aşk, böyle Satsuma aromalı bira gibi bir şey olsa gerek. Dolapta bakarsın "bunu ne zaman almıştım ben ya" dersin ve başka seçenek olmadığından içersin. Böyle olmasını istemezdim ama geldiğimiz noktada öyleymiş, ben de yeni öğrendim. 1 sene önceki Zafer Temizkan ile dalga geçtiğim günlerde bunu aynalara söylüyorum. Aynalar demişken, bence aynaların hayatımızdaki rolü büyük. "Kendinle hesaplaşmak" dediğimiz şeyi onunla yapabiliyorum ben, bazen geçiyorum karşısına "gerizekalı" diyorum, küçük yeşil gözlerle bakıyor bana aynadaki. Sinop'tayız o zamanlar.

Geçenlerde aklıma bir şey takıldı. Beni tanıyan insanlar hala çok düzenli bir kişi olarak görüyorlar. Oysa ki geçenlerde bir gün baktım aynaya, yeşil gözler biraz uykusuzdu, dedim oğlum bugün eve erken gel, işlerini hemen halledip erken yat. Sonra 12'de yattım yine. Önemli olan bu değil bence, kimsenin kimsenin umrunda olmaması. Kimsenin umrunda olmayınca ne yapmak gerekiyor, biliyor musunuz? Söyleyecek sözlerini karmakarışıklaştırmak ve onları böyle bir bloga yazmak. Ben de öyle yapacağım, bu sefer daha iddialıyım. Sonuçta bence hayat da Satsuma aromalı bir bira kadar basit ve mandalina şekilli. "Karmakarışıklığımdan çöz beni" diyeceğiniz insanların hepsi sizden vazgeçmeye adaylar arasında derece yapmaya oynuyorlar aslında. Aslında, hayat hakikaten böyle, tıpkı aynalar gibi. Yıl 1950, Kore'deyiz, baktım aynalara, dedim ki "Oğlum zafer, koyayım düzene". Sonra değiştim ben ama insanlar anlamadı o değişikliği. Aynaya baktım dedim ki, şu gözlerini biraz aç, o istekli bakışını görmek beni mutlu ediyor. "Kara mahallesi vardır oranın, meşhur" diye devam ettim. Bir de gözümü açtım, Diyarbakır'dayım.

Bu arada dün düşündüm de. En sevdiğim curacao, gerçekten de blue curacao. Bu arada curacao mudur neyse, nasıl yazılıyor bilmiyorum. Bana curacao yazmayı öğretenin 40 yıl ütüsünü yaparım. Zaten en iyi becerdiğim şeylerden biri ütü yapmak.

Hoşgeldim. Çabalamayayım, konuşmak zorunda değilim. Hareketlerimden biri anlasa ya beni.