Uykuyla uyanıklık arasında ilk kez yatağından kalkmak için hamle yaptığında saat henüz 7’ye 5 vardı. Çünkü o gün, bir şeyleri kaçırma korkusuna sahipti, belki de haftada sadece bir gün başına gelebilecek bir tesadüfü (kuşkusuz ki bildiğimiz tesadüflerden değildi bu, çünkü tesadüfü de kendisi yaratıyordu, aslında bütün tesadüflerini kendisi yaratmıştı şimdiye kadar; sadece başkaları pek bilmiyordu.) uykuya dalarak mahvetmek istemiyordu. Saatine doğru gözlerini çevirdi, bulanık bir ekran arkasından 25 dakika daha uyuma şansı olduğunu fark etti ve tekrar yatağına attı kendini. Biraz heyecan hissediyordu, son dakikalar pek de uyuyarak geçmemişti ama yine de sonlarına doğru gözlerini kapamış olsa gerek alarmin sesini duydu. Onu uyandıracak kimsesi yoktu 3 aydır, bir evin sahibiydi, filmlerde geçen “Çok yalnızım” cümlesini içinde ufak bir gerçek parçacığı barındırarak da olsa günde onlarca defa gülerek dile getiriyordu. Yüzünü yıkadı, aynada kendisine baktığı bir başka sabahta da kendisini beğenmedi; içinden geçen “Bu akşam kesin erken gireceğim yatağa” yeminleri arasında lenslerini taktı ve dünden ütülediği giysilerine doğru yol aldı. Etrafındaki insanlara geride bıraktığı düzeni hakkında palavralar sıkarken, hala hepsinden daha düzenli bir hayat sürdüğünü fark etti, “Daha düzenli ve yalnız” diye mırıldandı, günün ilk yalnızlık şakasını yaptı, kendi bile gülmedi. Tek başına dolaştığı evinde sabahları sabahlara lanet ediyordu ve aynalarla konuşuyordu geceleri, çünkü aynalar onun için özeldi, bir şeyler anlatıyordu kendine, çünkü “içinde insan olan duvarlar”dan beklediği tepkileri bir türlü alamamış, başka sabahlara uyanacağı gecelerde onlara sığınmıştı. Biraz parfüm sıktı üstüne, parfümleri de hiç sevmezdi sözde ama kendisiyle çelişmekte birebir davranıyordu. Bugün onun beklediği bir şey vardı, belki 15 dakika görecek belki aynı yerde olup göremeyecek belki de aynı yerde bile olamayacaktı; belki şansı yaver gidecek gözlerine bakarak konuşacaktı ama olmazdı sabahın köründe bir yere odaklanınca gözleri yaşarırdı hemen, aslında zaten gözlere bakmakta pek başarılı değildi, onu fark ettiği ilk akşam da öyle değil miydi, hemen kaçırmıştı gözlerini, beceremezdi; gözlerine dik dik bakan insanlardan korkmuştu hep.
Sokağa çıkmadan önce saçlarını düzeltmeyi ihmal etmedi, 4 ya da 5 yıldır kendi kesiyordu saçlarını ve artık bıkmıştı; gittikçe çirkinleşiyordu saçları, hem ayrıca tepeden de yavaş yavaş dökülmeler mi başlıyordu, yoksa yaşlılık mı başladı diye kendini sorguluyordu sürekli. Aynı sokaklardan aynı dakikalarda yürürken aynı deniz otobüsüne doğru yol alıyordu, aynı lise öğrencileri ile karşılaşıyordu ve kendi lisesini kimlere emanet ettiğini merak ederek yan gözlerle süzüyordu sabahın 7’sinin buçuğunda. Kadıköy ne güzeldi bu saatlerde, insan Moda’ya doğru giden bir ara sokağa sapmak, Moda Çay Bahçesi’nde kahvaltı yapmak istiyordu; sonra da öğlene doğru görevlerini yapacağı yere doğru süzülebilirdi, hayat keşke öyle olsaydı, keşkeler arttıkça daha mutsuz olacağını fark ederek vapur iskelesinin yanından yürüdü, vapurun eski mi yeni mi olduğuna dikkat ederek yaptı bunu. Deniz otobüsü iskelesine girdiğinde, hızlıca adımlarla etrafına bakmadan deniz kenarına yol aldı; eski hayatından bir parça ile karşılaşmayı pek istemiyordu, şu anda yeni ve başarısız hayatını yaşamayı istiyordu, eskisi gibi mutsuzluğun damarlarında akar gibi rahatsız ettiği hayatın onu daha çok kendisi yaptığını fark etmişti bir süredir. Deniz otobüsü kıyıya yanaşırken, içeri girince nereye doğru oturacağını düşündü. “Geçen hafta o tarafta oturuyordu ama…Ya öyle olmazsa” kuşkuları arasında kendini sağ tarafa attı, hızlıca ilerledi, onun bugün gelmediğini düşündüğü sırada saçlarını fark etti; bir boşluk bırakarak yanına oturdu, uyuyordu. “Acaba kötü mü yaptım yanına otururken, o kadar da boş yer var, dikkat çekmiş miyimdir” diye içinde bin bir türlü düşünce dönerken, deniz otobüsü de iskeleden ayrılıyordu. Ona dönüp bakmak istiyordu ama yapamadı; sanki yanındaki ve arkasındaki kızlar sadece onun davranışlarını yadırgıyormuş gibi kompleksler edinmişti ama yine de dayanamayıp göz ucuyla bakıyordu, “Uyurken çok güzel” gibi klasik düşüncelerden kurtulmak istese de beceremedi; gözlerinin ucuyla da olsa onu izledi, neredeyse hiç hareket etmiyordu uykusuz bedeni. Aklından bir sürü güzel düşünce geçerken, içi güzel duygularla dolarken birden içini bir korku kapladı. Yanına geldiğini, onu izlediğini bilmesini istiyordu; bencilce bir duyguydu bu ama zaten aşkın, sevginin her türlüsü içinde çeşit çeşit bencillik barındırıyordu, hepsini ayrı ayrı tatmıştı, çok da beğenmemişti ama şimdi yaşadığı o ilk duygular içini sıcak sıcak dolduruyordu bir eylül sabahında.
“Bir not bıraksam” diye düşündü, ne yazacağına karar veremedi. Hem etrafta çok fazla insan vardı, bu günlerde böyle davranışlar dikkat çekerdi, aşk internetten telefonlardan yaşanmalıydı, gizli gizli yaşanmalıydı ve o eski hallerinden kurtulmakla yükümlüydü. Yine de çok istedi, bir an gözlerinin önüne böyle başlayan bir hikayeyi anlattığı geldi; sonra saçmaladığını fark etti ve beceremeyeceğini bildiği bir şeyi hayal etmekten vazgeçti. “Acaba yol boyunca uyur mu ki?” diye başlayan bencilce soruları güzel duygularıyla “Uyusun, ben izliyim” diye yanıtlıyordu kendi içinde. Hani, bazı anlar vardı ya bitmesini istemediğin; onlardan birinin içinde olduğunun farkında değildi henüz, uykusunu da tam alamamıştı ama bu uykusuzluk o ana güzel bir bilinçsizlik katıyordu kuşkusuz. Kabataş’ı geçtikten sonra 1.köprüye yaklaşırken onun kıpırdadığını fark etti, kendisi de müziğini açmış aynı hareketlerine devam ediyordu. Kız yavaşça gözlerini açtı, yanında birinin olduğunu ve ona baktığını fark etti, ağır çekimde çevirdi gözlerini, çocuk kulaklıklarını çantasının üstüne fırlattı, gözleri bir saniyeliğine de olsa çarpıştı, çocuk bir gülümseme geçirdi içinden ama gerçekleşmedi. “Günaydın” dediler aynı anda ama kız cümlesini bitirse de çocuk bitirmedi “ama sen uyu” dedi gittikçe tizleşen sesiyle. Kız başını sallayarak tekrar gözlerini kapadı ve öbür tarafa doğru döndü; çocuğun bir yanı onun uyumasını isterken, diğer yanı da başka türlü keşkelerle dolup taşıyordu. Çocuk tekrar kulaklıklarını taktı, birazdan inecekti, şansı yaver gitmişti ve onunla karşılaşmıştı ama olaylar yine de pek istediği gibi gitmemişti sanki. Kız gözlerini kapatıp uykusuna devam ederken, çocuk inerken onun uyanıp uyanmayacağını merak etmeye koyuldu, belki bir gülümseme gelir diye bekledi ama deniz otobüsünü terk ederken o gelmeyen gülümsemenin beklentisinin hayal kırıklığını taşıyordu çantasının yanı sıra. Şöyle bir denize baktı, ilk gelen minibüse atladı, kötü geçeceğini başından bildiği bir günün öncesine çalıştığı yere giden yola koyuldu.
Akşamına köprüye bakıyordu çocuk, baktığı yerden deniz pek gözükmüyordu, az da olsa bir mavilik söz konusuydu ucundan ama köprü daha çok ilgisini çekiyordu kararmaya başlayan havada ve insanların terketmeye başladığı ofiste. Bir aşkı kendi kalbine koymaya bu kadar istekli olduğu halde neden işlerin bu kadar iç sıkıcı gittiğini ve neden kendini bu kadar değersiz hissettiğini sorguluyordu. “Bilmiyor artık kimse, mutlu son nedir” diyordu kulaklarında bir ses, bir insanı bırakıp başkasını sevmenin bu kadar kolay olduğu bir dünyada aynı kişiye tutulup aynı hayal kırıklıklarını kalbinde taşıyarak yıllarca yaşamak istiyordu, sanki sonunda mutlu olacağını hissediyordu, ama güçtü, herkesin herkes gibi yaşamaya başladığı dünyada bir eylül akşamı zarları atıp 1-1’i tutturmuştu, köprüye bakıyordu, onun hayatını merak ediyordu, bir sonraki Salı günü ne yapacağını merak ediyordu. Belki de eskiden başka hikayeler de bir zaman Salı günlerine karışır böylece tüm hikayeler birbirine karışır ve tüm duvarlara ayrı ayrı çarpardı. Ya da kaçardı, hep yaptığı gibi.
Eve giderken bakkala uğradı, o “ben içki içmem fazla” rolünü bıraktığı için doya doya seçti biraları, poşete birkaç tane de atıştırmalık bir şeyler attı. Bu akşam böyle geçecekti, belliydi. Hiç gelmeyecek bir mesajı yeterince beklediği için o beceremediği hikayelerden birini yazmaya karar verdi. Kalemi eline aldı, ilk içkisini yudumladı, hayal kırıklığı içeren bir gününü beceriksiz cümlelerine dökmeye başladı.
Z.T.