9 Şubat 2013 Cumartesi

kusura bakma

"dostlar savruk duymazlar ki sesini
çok uzaktayım deyip kapatırsın telini"


3 Şubat 2013 Pazar

değirmenlere karşı

kimi zaman oluyor ki şu incecik bedenimle topluca akın eden ordulara karşı gelecek kadar güçlü hissedebiliyorum kendimi, birbirine sıkı bir şekilde bağlanmış bütün insancıkları karşımda varlığıyla görüp, yılmayacağımı biliyorum ve ben, neysem oyum diyorum, sonuna kadar savaşacağımdan, şu kadar yıl şu kadar  uykusuz geceler boyunca savunduğum her kavramın arkasına gideceğimden emin bir şekilde varlığımı sürdüreceğime inancım tam oluyor.

kimi zaman da oluyor ki değirmenlere karşı ellerimi kaldırıp pes ediyorum, canımı bağışlamaları için yalvarabilirim bile, bana bir tepki verseler.

bugün, ikinci halimdeyim. ansızın gelen bir yorgunluk hissi, kabullenmişlik ve tüm gelişmelerin gerisine kaldığını hissetme, kaybettiğini kabullenme. umutların bitişi. oysa ne tükenen bir umudum ne de kaybettiğim bir yarışın içindeyim, zaten bir bir kaçıyorum ya hepsinden. ama öyle bir his geliyor, güneyden gelen bir rüzgar gibi, bana çarpıyor, duruyor ve değirmenlerin karşısında tüm saygımla eğiliyorum, içimdeki nefret baki.

susuyorum.

25 Ocak 2013 Cuma

Ansiklopediden bağımsız içine düşen


Kimi anlar oluyor ki hayatımda, sözcükleri arka arkaya dizerek arkasında gururla durabileceğim bir paragraf oluşturabileceğime inancım tazeleniyor hem de durup dururken, oysa ki tüm kağıt başına geçmelerim bir verimsizlikte sonuçlanıyor. İnsan bir okyanusun kıyısında huzur dolduğunda kendine güveni de sınırlarını aşabilir belki, ben öyle nadir anlarımı büyük bir titizlikle harcıyorum ki kendime olan saygım haddini geçmesin, ne yapıyorum peki? Elime kağıt kalem almıyorum, konuşuyorum, konuşuyorum kendi kendime ve bunaltıcı geçen saatlerimde içeriye bir yana gizlenip güzel cümleler oluşturmaya çalışan bir çocuk ortaya çıkıyor, o konuşuyor ben dinliyorum, yok hayır, bu olamaz, konuşan ben değilim, başka biri, ben böyle cümleler kuramam ki. O çocuk izin vermiyor kaleme kağıda sarılmama, eh biraz içimdeki romantik adam ortaya çıkmışsa bir mektup yazasım geliyor, bilmem hangi yılın hangi ayında bir kez oluyor bu ve sonra sönüyor her şey, aynı sıkıcı adamım yine. Bir yağmur yağıyor okyanusun kenarında ve not etmek istediğim o büyülü cümleler de kumların arasında eriyip gidiyor, ben yine aynı ben, o dışarıda görüp bir türlü beğenemediğim sıkıcı insanlardan bir farkım olmadığını anlıyorum ve başlıyor kendime sataşmalarım.

Bunu farklılaştırabilirdik, biliyor musun? İçinde öylesine sevdiğin, öylesine saygı duyduğun ve sen şu bir türlü bir araya getiremediğin, ortalıkta küçük bir çocuğun dağıttığı oyuncakları gibi duran sözcükleri ona bırakabilirdin ve ruhunu teslim ederdin ona, bırak yapsın o, senin vücudunda istediğin gibi biri olsun, toplasın yerden sözcükleri, yeşil renkli bir sepetin içine düzenli bir şekilde koysun ve paytak adımlarıyla o ağırlığı taşıyarak kucağında babasına getirsin, şirin bir gülümseme, sarılmalar, nasıl sevmezsin sen o küçük çocuğu? Çünkü ben biliyorum, o ingilizce kelimelerin senin kelimelerinin arasında sıkıştırıldığı toplantılarda, yüz yüze konuşmamak için bütün fırsatları değerlendiren insanların arasında sen delirirsin, biliyorum, seni uysallaştıran o değil miydi hem, dizine yatırıp güzel cümleleri ile sakinleşmeni sağlayan, bir paralel evrene o güçsüz kollarıyla seni taşıyıp, tıpkı oyuncakları toplaması gibi dağılmış, yere saçılmış düşüncelerini bir araya bir yapbozun parçaları gibi getiren  - hem de basit bir yapboz da sayılmaz en az 3 bin parçalık, hani o görüp de almaya çekindiğin, beceremeyeceğine inandığın yapbozlardan – kim olabilirdi başka? Bir sefer olsun dik durmalı insan hayata karşı, yapamayacağı bir şeyi yapmalı, biliyorum içkilerden medet umuyorsun günlük hayatın tüm bu bunaltıcı yanlarından kendini arındırmak için, oysa arıtmıyor seni, kirletiyor, o içindeki çocuğu da güç durumda bırakıyor, oysa ki güzel cümleleri vardı, “yıldızlara ve denizlere”. Bir sefer olsun delicesine kaybetmeyi göze almalı insan, cepleri bozukluklardan başka bir para taşımayan, dizleri sökülmüş solmuş bir pantolonun içinde daha mutlu olabilirsin, bütün bu burjuva özentiliklerinden ve anlamsız gösterişlerini bir kenara koyup “sen” olabilirsin, bütün bu hallerinden, geçimsizliğinden ve kimsenin bir türlü belirli bir kalıba koyamadığı tantanalarından sen sorumlusun, sen.

Sıra bana geldi, ben konuşacağım. Bilirsin artık tek başında yaşadığın evinde –Hikmet olsaydı gecekondu derdi, Ha-ha derdi bir de, ne güzel derdi, albayım derdi, dul kadın derdi, “böyle bir gecekondu olamaz, böyle bir emekli albay olamaz” derdi -  sıramı hep bekledim konuşmak için, yalnız bu sefer anlam veremediğim şekilde tabulaştırdığın o cümleleri bir kenara bırakacağım, senden bana bir şans vermeni dileyeceğim sadece. Bilirsin, beklerim ben ama yaşlanırsam –ki çok çabuk yaşlanırım ben, sen 25 yaşındayım diye üzülüyorsun ama yorgunluğumu hissetmeye başladım ben- bütün bu cümleler de senin boğazından akıp giden şarabınla beraber vücudunu terk edecek ve geriye o ikimizin de beğenmediği burjuva zevklerinden ötesi kalmayacak. Bana bir şans tanısan diyorum, olur mu?

Z.T.
25.01.2013
17.52

4 Ocak 2013 Cuma

tatlı uykundan uyan

eğer 
her gece yattığında
büyülü düşler sana
benden bahsediyorsa
hemen 

tatlı uykundan uyan
çünkü ben hiç uyuyamam
seni düşündüğüm zaman