25 Şubat 2012 Cumartesi

American Dream

Böyle olmamalı, anlatabiliyor muyum? Nasıl yapmalı sorusuna "Böyle yapmamalı" demek ve geçip gitmek gibi bir şey bu ya da susmak gözlerinin içine bakarken. "Bir yerlerde bir şeylerin ciddi bir anlamda yanlış gittiğini düşünüyorum" demek bir masada kahvelerin arasında otururken. Perec'e özenip hayvanlardan ufak bir farkımız olmasının bedelinin bu kadar büyük olmasına anlam verememek gibi her şey, her şey daha çok sorgulanası geliyor, bu düzen, bu kurulmuş olan mükemmellikten uzak düzen, içinde bulunduğumuz bu düzende cümlelerini bana kurduran bu düzen, cuma akşamları bir bira ağzıma dökülmeye başlamadan bile beni efkarlandırmayı becerebilen bu düzen, düzen, düzen, düzen. Yıllar önce izlediğim bir tiyatro oyununda bir yerde bir düzen varsa, yıkılması gerektiğinden bahsediliyordu, şimdi daha iyi anlıyorum oyundaki tiradların hayattaki yerini.

Biz köleyiz, zavallıyız. Ve yıllarca eleştirdiğim o öğrenci grubunun (üniversiteli öğrenciler özellikle) tırnağı bile olamayacak bir kitleyiz. Para karşılığı çalışan köleleriz. Bugün kurduğum cümleleri biraz daha derleyip toparlamam gerekirse, dün fark ettim ki 8.30 da evden çıkıp 20.00 da eve gelmişim. 1 saat ara dışında hiçbir şey yapmadan geçen bir süre bu. 2.5 saati de yollarda geçmiş, aslında 2 saat 15 dakika da yüksek lisans dersi için çalıştığım yerden ayrıldım ama bütün bu detaylar çok önemli değil, söyleyeceklerim var. Dün oturdum, düşündüm, herkes gibi yaşamak için yani bir evimiz bir arabamız biraz teknolojik oyuncaklarımız olması ve o iletişim denilen boktan ve her şeyi daha da berbatlaştırmadan duramayan şeyi daha da kolay kullanılabilir yapmak için bu yük, bu üstümüzdeki ağırlık, stresler, ego savaşları, bu hiç durmadan tükenmeden ortaya saçılan sahte gülücükler, kahvelerin arasına yayılmış uykusuzluklar, mutsuzluklar, derin mutsuzluklar, yüzeysel bir insan olmaya zorlanmalar ve yüzeyselce davranmacalar, bu itiş kakış, bu kavgalar, toplantılar, toplantı odaları, yenilen yemekler, masada susan insanlar, konuşmaya başlasa da bir şeyler paylaşmaktan kaçınan, çünkü kaçındığı anda zincirlere bağlandığını sanan insanlar; bu her şey, bu yaşamanın yükü, iş hayatında olmanın yükü ve bu kölelik, sırf para kazanıp teknolojiye tutunabilmek için yaptığımız bu kölelik, çok değil mi, çok fazla değil mi? İsteklerimizden vazgeçmememiz, yani teknolojinin gelişmesi denilen bu boktan oyuna tahammül edip o bizden hep kaçarken onu yakalayabilmek için bu uğraşılarımız, saçmasapan uygulamalara sahip saçmasapan telefonların, saçmasapan dizüstü bilgisayarların, saçmasapan kahve türlerinin ve çok daha fazlasını bir adım öteden takip edebilmek için saatlerce yaptığımız kölelikler, bu yüzeysel diyaloglar, bu minibüs kavgaları, bu itiş kakış içinde araçlara binilmemiz, bu oyun, bu kahrolası oyun çok fazla değil mi? Bir çözüm getirebilmek ne mümkün, insanların bu oyunun tamamen içine gömülüp köle olmayı kabullendiği bir dünyada kimi, nasıl hareketlendirebilirsin ki, hem de tüm devrimlere inat düşünebilme yeteneğini hiçe sayan ve önüne ne sunulursa onunla yaşamayı bir adet hâline getirmiş insanlarla bunu yapmak, ütopik.

Biraz daha ütopikleşmek gerekirse, asla gerçekleşmeyecek bir çözümüm var, hayattan beklentilerimizi kısmak. Hani örneğin internetten sipariş verdiğimizde bir haftada gelmeyince sinirleniyoruz ya, sinirlenmesek... Hani alışveriş yapıyoruz ya internetten, onu da yapmasak... İşlemcisi i5 olan değil de i7 olan bilgisayarı tercih etmesek... Hani bazen internetimiz olmuyor ya, küfürler ede ede müşteri hizmetlerine sinirlenmesek, daha iyi sessizlik diyip geçip gitsek... Telefonlarımız müzik çalmasa, dokununca bir şeyler yapmasa, kızgın kuşlarla dolu oyunlarımız olmasa, en güzel fotoğraf makinelerini kullanmasak, en pahalı giysileri giymesek, en güzel renklere sahip olmasak pantolonlarımızda, daha kalitesiz çay markalarından içsek, otomatlar olmasa, arkadaşlar daha çok arasa, daha çok konuşsak, yazsak, en çok da okusak, sanal iletişimlere geçmesek... Evlerimizin girişinde göz tanıma sistemleri olmasa, dolaplarımız IKEA'dan olmasa, televizyonlarımız LCD olmasa; biraz hedeflerimizi küçültebilsek... Bilmiyorum, başka bir çağa geri dönmeyi arzuluyorum, zira bu gittiğimiz yol benim için bir yol değil, katlanılamaz kılıyor tüm bu zavallılıklar, köle olmayı kabullenişimiz. Böyle bir dünyada işte, belki de günde 5 saat çalışarak yaşayabilirdik; daha az para alıp daha az harcayıp daha mutlu olabilirdik; kuşkusuz bu gidişatın imkansızlığı ile sonlanıyor tüm hayallerim.

İçim sıkılıyor. Dört bir yanım "American Dream" oldu bu günlerde. Bir olta edinip pazar günleri balık tutarsam, belki, belki birazcık daha içten gülümserim o zaman...

19 Şubat 2012 Pazar

Umrumda değil

Birileri "Başkaları bol bol yazsa da okusak misal." demiş, kastettiği en son kişi ben olabilirim; lâkin yine de tüm yüzsüzlüğümle üstüme alınarak bir şeyler yazasım var bugün. Arka planda mart ayının "ben her bahar aşık olurum, bir de üstüne salak salak mutlu olurum" melodilerini taşıyan "Oxford Comma" şarkısı, mevsime ve ruh halime tüm uygunsuzluğunu hiçe sayıp çalarken, ne yazacağım hakkında hiçbir bilgim olmadığını da bu satırları okuyacak olan az sayıdaki kişiyle paylaşmam gerektiğini söyleyeyim. Anlaşıldığı kadarıyla, bugün de kötü bir çeviri tadında yazacağım, bunu kesin olarak söyleyebiliriz sanırım. Ice Queen çalıyor şimdi de, lisedeki en anlamsız aşk hikayemin arka planında çalıyordu bu şarkıda, hakikaten o uzun sarı saçlı ve içi bomboş kızın peşinden o kadar koşup, kendime ne kadar anlamsız bir hikaye yaratmıştım, 2004 filandı sanırım. Yine de o yılları anımsadıkça aklımda canlanan sahneler, o yıllardaki var oluşum bir çeşit özlem yaratıyor içimde hâlâ -ve anlamsızca-.

Bugünlerde hayatıma dair anlatabileceğim çok fazla bir şey yok, kitap okumaya çalışmak ve kendimi kitaplardaki hayatlarla teselli etmek dışında çok bir şey yapamıyorum, anlayacağın bu dümdüz hayatımda hiçbir şeyi değiştiremedim ve bununla mutlu olabiliyorum -bir çeşit başarı hikayesi- anlayacağınız. Sonra ne yapıyorum biliyor musun, her zamankinden söylüyorum, her zamanki gibi etrafımdaki insanların hayatlarını beğenmeyip iki yüzlü gülümsemelerle yetiniyorum sözcüklerle bir şeyi anlatmanın çok gereksiz olacağı tanısını koyabildiğimde oluyor bütün bunlar. Etrafımdaki onlarca insanın hayatındaki kalkınma planının "düzenli bir ilişki - evlilik - araba - ev - çocuk" ekseninde bulunduğunu görmek beni korkunç buhranlara sürüklüyordu; şimdi biraz alıştım, insanlara odaklanmak yerine topluma odaklanmayı seçerek bu buhranı biraz da olsa savuşturabiliyorum. Bu kişisel buhranımın, toplumun sahiplendiği bir buhran olduğu günleri düşlüyorum ve tabii ki anlamsız bir hayalden başkasına kavuşamıyorum. Onca yıldan sonra hayata dair varabildiğim en büyük sonuç, hiç de romanlarda bahsedildiği gibi olmadığı ve böyle bir hayatın hayalini kurmanın insana mutsuzluktan ve huzurdan başka bir şey vaad etmediği oldu. Ama ben o huzurla idare edebildiğim sürece, tüm eleştirilere göğüs gerip mutsuzluğu göze almayı tercih etmeyi yeğliyorum; sık sık insanlarla bu konuyu tartışıyorum, bir sonuca varamasak da "İyi, mutsuz ol o zaman ne diyim"lerle bitiyor tüm konuşmalarımız, yani ben kaybetmesem de kazanamıyorum, her zaman olduğu gibi arada kalıyorum. Toplum insanlarının mutlu olmayı neden bu kadar önemsediği hakkında bir fikrim yok, kendime ait bildiğim bir şey varsa mutlu olduğum anlardan sonra hissettiğim rahatsızlığın o mutluluğu bastıracak şekilde güçlü olduğudur. Derin bir sessizlik ve huzur içinde yaşayacağım mutsuzluğu, diğer tüm ruh hallerime tercih edecek bir bilince sahip oldum son aylarda, belki de en kötüsü böyledir, kim bilir.

Konuştuğum insanların bana dair en fazla -belki de tek- hayranlık besledikleri noktanın aynı anda hem çalışıp -para kazanıp- hem de aynı anda yüksek lisans yapmam olduğu gerçeği de beni çok üzüyor aslında. Toplum yapabileceğinin en iyisini yapmayı şart koştuğundan dolayı, nihai amacı toplumun amacı haline gelen insanlar buna hayran kalıyor işte; ya da kalmasalar bile öyle gösteriyorlar, neyse ne artık. Zaten kimsenin kimseyi pek de önemsediği yok, konuşmalar bu eksende geçince normaldir diyesim geliyor. Konuşmalar aynı eksende, masaya oturup öğle yemeklerinde futbol muhabbeti yapacak bir insan oldum çıktım sonunda, çünkü bunu konuşmasam konuşacak hiçbir şeyim kalmıyordu, ben de sürünüp iğrenerek toplum hayatının kuyruğuna tutunabiliyorum anlayacağınız, her zaman yaptığım gibi. Her ne kadar bir zamanlar insanları eleştirmek ve onların davranışlarını değiştirmek istemek hayatımda büyük bir yer kaplasa da, şu sıralar ondan vazgeçip toplumu genel olarak ele aldım diyorum hep bir yerlerde, içimdeki insan sevgisi hep bu eleştirilere gölge düşürüyordu zaten; ama sonuca bakınca insan sevgisi içererek geldiğim noktada da insanları sevemediğimi fark edip aynı kısır döngüye yeniden düşeceğim gibi gözüküyor. Farklı çeşit insanlar istiyor hayatında insan; kimseyi  elinle bir hamur gibi yoğurup koyamazsın elbet ama herkesin gözüme bu kadar tekdüze gözükmesi (aslında insanlar bu kadar sıradan değil, ama ilişkilerin sonucu buna varıyor) rahatsızlık verici olabiliyor, yine de şu açıdan bakmakta yarar var ki ben insan ilişkileri ve davranışları ile pek ilgilenmiyorum, konuşmalarına kulak verdiğim çoğu insanın bu konuda uzmanmış gibi davranması da beni güldürüyor, zira bu kadar rastgele davranışı belirli bir eksende toplamaya çalışmak insanın acizliğinden başka bir şeyin göstergesi değil. Zaten herkes insanlar hakkında uzman olduğu için -buna rağmen sürekli pişmanlık çekmeleri yanıldıklarının göstergesi değil de nedir- ben de toplumu, büyük resmi incelemeye giriştim -yine sonuç yok-, hayatımda zaman kalırsa bireylere de göz atarım belki. Bu konuda söyleyebileceğim son şey de, bir önceki yazımda belirttiğim gibi toplum-insan ekseninde bunlarca yıldır sahip olduğum tüm fikirlerin -benzer bir biçimde- bir felsefe akımında toplanması beni araştırmaya ve daha çok okumaya itiyor, memnunum bu durumdan, kendime uğraşacak bir meşgale buldum sonunda. İnsanın bir toplumun davranışlarını -ne kadar istese de- değiştiremeyeceğine inansam da toplumun genel yapısını eleştirmek ve ona karşı davranışlarda bulunmakta vazgeçmeyeceğim konusunda kendime sözler veriyorum sık sık, ne kadar uyarım bilinmez.

Birileri birilerini üzdü, birileri birilerine çok aşık oldu, kapısında köle oldu, ona mektuplar yazdı, o mektuplar paramparça oldu, yerlerde çöp ayakların altında paramparça oldu. Birileri birilerinin arkasından konuştu, sonra suratına "Günaydın kanka" dedi, davranışlarına güldü, alay etmeye çalıştı kendi çapında ve aşk hikayelerini bir rekabete çevirdi. Birileri birilerine inanılmaz laf giydirdi, ama bu olayın öcü alınacağı söylendi birileri tarafından birilerine.

Umrumda değil. Kötü bir çeviri tadındayım, kekremsi.

Z.T.

12 Şubat 2012 Pazar

Bir hipokondriyak

Buraya yazı yazmaya kalktığımda karmaşık cümlelerle ne idüğü tam olarak belli olmayan şeyler ortaya koymaya alıştım bu aralar. Sanırım elime kalemi almaya üşenmediğimde bu pek de hoşuma gitmeyen durumdan sıyrılmam mümkün olacak. Kendime bazı konularda kesin amaçlar koymuştum; bunlardan biri kitap okumaya yeniden alışmak ve okumayı hayattaki en büyük görevim olarak kabul etmekti. Tam olarak yapıp yapamadığım tartışılır; fakat ciddi bir gelişme kaydettiğime eminim, bazı günleri hiç okumadan geçirsem de kitap okumaya verdiğim değeri yeniden gözden geçirdiğim ve aşama kaydettiğim kesin. Yeniden romanların içine girmek, başka insanların aslında olmayan hayatlarını kendi hayatın gibi sahiplenmek; özellikle bir hayatımın olmadığı ya da olsa da istediğim gibi şekillenmediği bu gibi durumlarda bir antibiyotik görevi görüyor bünyemde. Bu görevlerden ikincisi de bir şeyler yazmaktı, bu konuda pek gelişme kaydedemediğim kesin fakat önümüzdeki zamanlarda bu konuda da değişip elime kalem alıp yazmaya başlayacağım konusunda umutluyum; hayatı yaşanılabilir kılan şeylerin okumak ve yazmak (tabii ki bunların doğal getirisi ya da ön şartı da bir takım şeyleri sorgulamak olarak cereyan ediyor) olduğu konusunda kesin bir karara varıp, kısmi de olsa bir hareketlenme yaşamak geçici de olsa bir huzur konduruveriyor bünyeme, onunla idare ediyorum şu sıralarda.

Şimdiye kadar felsefi akımlarla pek ilgilenmedim, şu aşamadan sonra bunu değiştirmeyi de kendime bir görev olarak koşuyorum. Aslında temel olarak akımlardan haberim olsa da, hayat felsefemi oluşturan -daha doğrusu oluşturduğunu düşündüğüm- bir akım var ve onun üzerine gitmek, araştırma yapmak ve benimle aynı -ya da benzer- görüşleri paylaşan insanların ortaya tam olarak neler koyduğunu görmek istiyorum. Bu ilgi nasıl başladı konusuna geri dönersek; kenarından köşesinden kulağıma çalınan bir akımın benim tüm hayat felsefemi ve kendi kendime sonucuna vardığım -ya da vardığımı sandığım- şeylerin çoğunu barındırdığını görmek bana iyi geldi. Bu konuyla ilgili çok daha fazla konuşabilirim; lakin bunu bir ben böyleyim, şöyleyim, böyle düşünüyorum savaşına çevirmek değil; kendime verdiğim sözleri bir yerde yazıya dökme amacım var, sadece o kadar. Şunu söylemek doğru olacaktır ki, bu tip konularda konuşacak insan sıkıntısını çok ciddi bir biçimde çekiyorum. "Ya bunlar sana ne getirecek ki?" modunda cevaplar hayatımda beni sinirlendirme potansiyeli olan tek tük şeyler olsa da, artık sinirlenme eşiğimi çok üst seviyelere çektiğim için gülüp geçme eylemini becerebiliyorum sanırım. İnsan mesleğini sevse de, meslek arkadaşları ile çok farklı zevklere, ilgi alanlarına sahip olunca bir çeşit savaşın içinde buluyor kendini; çırılçıplak, silahsız, zırhsız.

İşte ben bugünlerde böyle kitapların içine girip, oradaki -canım- karakterlerin hayatları ile oyalanmayı becerebiliyorum. Biraz ergen tribini işin içine katarsak -ki böyle aşağılamalar çok hoşuma gitmez, benimki bir çeşit kendimi koruma içgüdüsü olarak tanımlandırılabilir-; gerçek dünyanın çok fazlasıyla gerçek karakterlerine yeterince ısınamamış olmamın ödülünü kendime böyle veriyorum, mesela birisi olsa otursam Daisy Miller hakkında uzun uzun konuşsam, Çarklar Arasında'ki Hermann karakterinin yeterince tasvir etmediği hakkında eleştirilerimi paylaşsam diyorum kimi zaman, olmayacak hayaller bunlar biliyorum, benimkisi küçük bir istek sadece. Kitap okumak -özellikle böyle kitaplar okumak- insanın içe dönüşünün kesin bir sinyalidir ve bu sinyali aldığın anda insanlarla paylaştıklarının azalması kadar normal bir şey yoktur, yine de bu kabullenmeme halimin içten içe hâlâ insanlara beslediğim sevgi ve bir şeylerin değişebileceği umudu ile alakalı olduğunu düşünmekte ısrarcıyım.

Bak bu sefer oldu, daha samimi cümleler kurabildim. Biraz da kağıt kullanmaya ve yazılarımı o şekilde hazırlamaya alışsam bir aşama daha kaydedebileceğim, inanıyorum. Sevgililer günü geliyormuş; geçen gün Carrefour'un alışveriş kağıdı ile "Aa ne kadar güzel şeyler var, gidip bir bakınsam mı" diye oyalanırken fark ettim ki sevgililer günü broşürüymüş o. Hermann Hesse, kitabının birinde oldukça güzel cümlelerle bir şeyler anlattıktan sonra "O gün uzun süreden sonra ilk kez ağladım" cümlesini kuruyor. Ben ağlamadım tabii ki, ama kendime biraz acımadım değil. Yine de bu cümle aklıma takıldı, içinde çok derin bir hüzün barındırıyor bu en basit haliyle yaşasa da.

Böyle hiçbir yere varmadan bitiririm işte yazıyı ben.

Z.T.

9 Şubat 2012 Perşembe

Boşver

Elini cebine attı, şıngırdamalar içinden çıkardığı anahtarlarını masanın üzerine bıraktı. Kalorifer peteklerinden süzülüp gelen sıcak hava dalgalarının saçlarında yarattığı nemliliği hissedip beresini de çıkartmadan duramadı, anahtarı kaldırdı, masanın üstüne bere, berenin üstüne anahtarlık. Koskoca masa vardı halbuki, ama üstünün kat kat olduğunu düşünerek sergilemişti bu davranışı. Eldivenleri kapıdan girer girmez montunun cebine tıkıştırılmıştı, oysa ki mavi berenin yanında daha iyi dururlar diye düşündü, yanına yakıştırdı aklından, denedi, güzel durdu. Montonun çıtçıtlı düğmelerini birer birer açtı, sesi hoşuna gitti ya o anda, ufak bir gülümseyi layık görmedi yine de bu ana, gülümsemek için yeterli şartlar oluşmamıştı çünkü, dışarıda öyle davranılırdı ya. Sonra nerede olduğunun farkına vardı, bir kahkaha ile çınlattı odayı, kalorifer petekleri bile irkildi şöyle bir, soğuk bir rüzgar pencere camlarını kıracakmış gibi zorladı tam o anda. Neden öyle kahkaha attığını düşünmedi, dışarıda her gülümsemesinin arkasında pişmanlıklar eklerdi ya; şimdi öyle bir anda değildi, farkındaydı.

Biraz hızlanması gerektiğinin farkına vardığı anda montunun fermuarını yukarıdan aşağıya hızlıca çekti ve ceplerini tekrar kontrol ettikten sonra -eldivenlerin olduğu yeri kontrol etti ama onlar zaten masanın üzerindeydi, berenin yanında, yakışmıştı da hem- masanın dört kenarının birindeki sandalyeyi beğendi -gitti en uzaktakini beğendi- ve onun arkasına astı.

Sonra her şey hızlıca gelişti, kazaklar çıkartıldı, içinden v yaka hırkalar çıktı, pantolonunu çıkardı -bir anda iç çamaşırı ile kaldı ama üstünde tshirt'ü vardı hala- sonra tshirt'ünü de çıkardı -üstünde düşlerinden kopup gelmiş bir resim vardı sanki bu tshirtün, açık mavi renkti ve en sevdiği filmlerden birinde baş karakterin üzerinde görmüştü, nasıl da mutlu olmuştu ya içten gülümsemişti (pek alışkın değil)-; yetmedi iç çamaşırını da çıkardı; kar taneleri vardı beyaz boxerının üzerinde, cama yapışmış kar taneleri gibi ama bunlar kırmızıydı gerçeğin aksine. Hepsini fırlatmıştı, hepsini yerlere atmıştı, çırılçıplak kalmadan önce ego zırhını da çıkardı ve montunun tam karşısındaki sandalyeye layık gördü onu, kırıktı o sandalye.

Keşke böyle yaşasak diye geçirdi içinden, pencereden şöyle bir baktı, kar taneleri yapışmıştı pencereye -belli ki çok soğuktu dışarısı-; boşver dedi, boşver, açtı kapıyı -kapının çıkardığı gıcırdama sesi de pek hoşuna gitti, eski yıllardan bir anı derlemesi sundu kendine bu durum-, çıktı dışarı.

Çok üşüdü ama önemli değildi. Boşver demişti hem, boşver.

Z.T.

5 Şubat 2012 Pazar

Mutlu son yoktur

İçimde çığlıklar atan bir çocuk var beni bir şeyler yazmam ve sürekli okumam konusunda uyaran; oysa ben bunlara sessiz kalmayı becerebiliyorum bütün bu uyurgezerliğim ve uyuşukluğumla birlikte. Haksızlık ediyorum kendime, farkındayım, bir şeyler yazmak ve gün boyunca kendi içinde konuştuklarını, evde kimse yokken aynalarla tartıştıklarını sözlere dökmek bu kadar zor olmamalı, bu üşengeçlikle kendi vicdanıma verdiğim zararı en nitelikli oklar kalbime saplansa veremezler diye düşünüyorum. Burjuva hayatına taktım yine bu günlerde, hani o içinde bulunmaktan asla kaçma fırsatım olmayan ve iliklerime kadar hissettiğim hayat. 2011 yılının bu günlerinde okudum ben Bozkırkurdu'nu, aylar sürdü okumam, bir Harry Haller olmayı hiçbir zaman beceremedim belki tam olarak ama kimsenin kimseyi pek de önemsemediği bu hayatta bir Hermine ile tanışmanın hayaliyle yaşadım ben bunca zaman. Olmadı, olmayacak bir şeyi beklemenin insan hayatına kattığı şeyler var, hayal kırıkları zannedildiği kadar hırpalamaz insanı, biraz büyütür, saçlarını okşamaz belki ama sürekli saçları okşanıp, "aferin" denilen insanların geldiği nokta beni sınırsız nefretlere sürükleyebiliyor kimi zaman. Acıyı tatmış, insanın bu kocaman dünyada sahip olduğu kocaman bir yalnızlığın hiçbir telafisinin olmadığı gerçeğini bazı geceler ağlayarak hissetmiş bir insanın olgunluğu asla taşıyamaz bahsettiğim insanlar ve böyle insanlara saygı göstermemi de beklemeyin benden, zaten benden artık hiçbir şey beklemediğinizi bildiğim için böyle iddialı cümleler benim egomu tatmin etmekten başka bir işe yaramıyor aslında. Herkes kendini ne kadar da önemsiyor, ne kadar da yaptıklarını sahipleniyor ve başkalarına kabul ettirmek istiyor şu hoşnutsuzluklar sahibi olmadan bir gününü harcayamadığım dünyada, anlayamıyorum. Bu sanrılar, bu "ben çok önemliyim" sanrıları arasında kayboluyor benim de tüm benliğim, herkes kendini bu kadar önemseyince kendi önemsizliğimi daha da vurgulanmış bir şekilde hissettiriyor bana hayat. Oysa gerçekler bu kadar tatsız değil, farkındayım, daha doğrusu tatsız ama herkes için tatsız; başkaları gibi gerçeklere gözlerimi kapayıp kendi kendime vardığım hükümlerin tartışmasız doğruluğu üzerinden ilerleyemem ki ben. Hermann Hesse'nin kaleminden çıkan "Tüm bilgilerde bir çelişkinin yattığı sezgisi bugüne kadar gönlümde hiç eksik olmadı" cümlesine olan derin saygım, işte bu gerçeklerden yola çıkarak beynimde yankılanıyor bütün saatlerinde o tatsız kış günlerimin.

Daha çok okumak, daha çok yazmak lazım diye dolanıyorum ortalarda; bacaklarım, kollarım ince bu hayata karşı, boynum zayıf, omuzlarım her geçen gün biraz daha güçsüzleşiyor ve bana esen rüzgarların sertliğinden hırpalanıyorum, her geçen günü biraz daha güçsüz karşılıyorum artık, benden daha güçlü insanları izleyip bu kendini kandırmacaların insanlara nasıl böylesine bir yaşam arzusu verdiğini sorgulamadan duramıyorum. Sahip olduğum tüm değerleri değersiz görmeye başladım artık, oysa ben böyle miydim nasıl da savaşırdım kendi doğrularım için insanlarla masalarda, onları kırmayı, onların gerçeklerinin benim için zerre değer taşımadığını gözlerinin içine bakarak vurgulardım ya kırılırlardı bana ama bir saygı da duyarlardı oysa ki, tüm yargılarımın arkasını dolduracak bir şeyler bulabiliyordum bir zamanlar. Kendimi fazla haklı görüyordum ya, artık düşünüyorum da bir masada bir insana haklılığını kanıtlarsan ne kazanırsın diye, egodan fazlasını bulamadım bunu cevaplarken. Ego, yani benim içinde bulunduğum toplumun belirli bir kesimini ayakta tutan şey, onlar için hayatı yaşanılabilir kılan tek gerçek belki de. Ben çoktan kaybettim kendi egoma olan güvenimi, hiçbir şeyin gösterildiği kadar anlam taşımadığı gerçeğinin bunalımını yaşıyorum sıklıkla.

Yine de burjuva hayatına sarılırken, bir yandan Harry Haller sendromu yaşadığım gerçeğiyle yüzleşebiliyorum artık. Ve evet, daha güçsüzüm, daha savunmasızım, daha yıpranmışım, daha, daha, daha. Kimseyle savaşacak gücü kendimde bulamıyorum ve sessizce bir köşeye çekilip yorganıma sarılıp, mutsuzluğuma son günlerdeki moda huzursuzluğumu ekliyorum.

Yürüyorum bazen. Yani bilirsiniz ya, kimsenin pek de umrunda olmadığını fark eden bir insanın kendine olan güvensizliği ile yürüyorum artık. 

Son bir tutunuş, çırpınış; o hiç sevmediğim burjuva hayatına doğru. Sonrası belki aynı olur, en azından gururlu bir düşüş olur. Ve evet, kötü bir çeviriyim ben, her zamanki gibiyim.

Z.T.