30 Ekim 2011 Pazar

Bir tatlı huzur

Güzel bir hafta sonu geçirdim. Yürüdüm, çok yürüdüm, sonunda hep aynı yere döndüm her zaman yaptığım gibi ama ağzımda hafif ekşi de olsa güzel bir tadı kaldı. Bu günlerde düşünüyorum da; ya şu kadar çaba gösterdikten, bu kadar sesimi çıkardıktan, insanlara bu kadar laf anlattıktan sonra -tamamen kişisel tercihlerimle aksini becermiş de olsam- birinin dahi hayatında gerçekten önemli bir yer kaplayabilseydim, yani ben bir anda kaybolsam ya da yapmamam gerekenleri yapsam da o yanımda olsaydı veya ona kötü sözler söyledikten sonra hala benim sözlerimi takip etseydi, yani değerli olsaydım onun için çok daha huzurlu bir insan olurdum ama onun yanı sıra yolum Kalamış'a düştü benim bugün, huzuru oradan aldım da geldim. Aslında bahsettiğim aşk değil, yaşadıklarımdan sonra anladım ki ben böyle aşık olduktan sonra da aynı çizgide devam edebilecek bir insan değilim, dolayısıyla iki kişinin bir şeyler paylaştığı aşklar bana göre değil, başka biri oluyorum, çirkinleşiyorum -bence herkes çirkinleşiyor-; o yüzden kendime en yakıştırdığım rol de benim belki de kendimi en eli yüzü düzgün (bunu yazarken "eli yüzgün" yazmayı becerdim) gördüğüm tek kişilik aşkın sahibi rolüydü bunca zamandır. Başka biri olmayı çok da gerekli görmüyorum, bir şeyler denersin, olmaz, azıcık derdini anlatırsın -seni önemser- ama bilirsin ki "olmaz", olmayacak bir hayalin peşindesindir ama yine de konuşursun onunla, o seni dinlemez gibi gözükse de "beni önemsesin" diye çaba gösterirsin, bunları özledim. Çünkü ben bunu becerebiliyorum, yıllarca öbür türlüsünü yaşadım da bir hayrını görmedim, ne oldu, sevimsiz bir insan oldum bir sürü önemsemediğim insanın gözünde, sevgim uğruna önemsemediğim insanların aptal muhabbetlerine katlanmak, onların hiç de beğenmediğim hayatlarını dinlemek, kenarından köşesinden hayatlarına dahil olmak zorunda kaldım. Üstüne bir güzel, ileride en fazla arayacağım, kendimi en fazla dinlemem gereken zamanlarımı sokağa saçtım, durdum. Asla sevemeyeceğim bir hayata kendimi adapte etmeye çalıştım, o hayatı kurmayı çok istediğim konusunda yalanlar söyledim, ama aslında yalan da değillerdi o zamanlar, başka bir rolü oynuyordum, çok beceremiyordum çünkü içimdeki huysuz, huzur arayan çocuk sürekli bir şeylerin kavgasını veriyordu bu çok beğenmediği hayatın içinde. Neyse, çok da lüzumu yok bunların. Ama diyorum ya, bazen istiyorum ki en azından bir kişi olsun, seni takip etsin, sözlerini kovalasın, yaptıklarını merak etsin, belki en iyi arkadaşın veya belki de sevdiğin ama seni sadece arkadaşı olarak gören bir kız olsun. Biri olsun ya, biri olmalı yani.

Kendimi daha fazla kandırmak istemiyorum, çok fazla kişiye kendimden bir parçamı verdim, hepsinde hayal kırıklığına uğradım. Şimdi hepsini birer birer sildim hayatımdan, ellerim bomboş kaldım. Ne mi yapıyorum? Kalamış'a yürüyorum, bir pazar sabahı kayalıklarda tek başıma oturup kendi kendime anlamsız sözlerimi mırıldanıyorum, öyle bir zamanda aklıma geldi, o çok sevdiğim şarkının sözlerini düşünüp hareket etmemiştim hiç daha önce. Birileri bir tatlı huzur almaya gelmişti Kalamış'tan, ben çok dinlerdim çok da severdim bu şarkıyı ama beş dakika o kayalıklarda vakit geçirene kadar hiç fark etmemiştim durumumu. Bazı şarkılar haklıymış söylediklerinde.

29 Ekim 2011 Cumartesi

Sunak

sakinim bütün gece boyunca
başımı değişmeyen düşüme koyunca

lâleler kızıllaşır menekşeler morlaşır
sütçü gelmez kapıya vurmaz
gazeteci de öyle
bilirim
dünyanın sonu vardır

26 Ekim 2011 Çarşamba

Profesyonel

Bu blog yazısını sanırım tarihe not düşmek için yazıyorum, eskiden bu tip şeyleri Ekşi sözlüğe yazmaya alışmıştım ama gözümde şu anda baya kötü yerlerde olduğu için hiç yazasım gelmiyor, elim gitmiyor adeta. Ben bugün uzun zamandır gitmeye çalıştığım fakat bir türlü bilet bulamadığım için gidemediğim Profesyonel'e gittim. Çok beğendim, yeri geldi güldüm, bunun yanı sıra bir sahnesinde resmen ağladım -uzun süre sonra gerçekten kendimi tutamadım sanırım- ama gerçekten bu oyunu izlemenin bir insanın 2 saatte yapabileceği en güzel şeylerden biri olduğunu düşünüyorum. Çok sevdim, haftaya bir biletim daha var, tekrar gidip izleyeceğim. Bugün mutluyum.

Günün şarkısına gelince... (Aslında bugün 20-30 kez dinlediğim başka bir şarkı var ama ben bunun sözlerini paylaşmak istedim, öyle oldu böyle oldu)


yüzünü görmem, yerini sormam
elini tutmam, seni hiç unutmam
tenine değmem, sesini duymam
adını koymam, sana hiç doymam

24 Ekim 2011 Pazartesi

There's a way out

"Öyle" olmak istemiyorum. Nasıl? Öyle işte. İnsanlarla anlaşma konusunda çok beceriksiz olabilirim ama bu yönüm bana "düzeltilmesi gerekli" bir yön olarak gelmiyor pek. Mesela sinirli bir insandım bazen, ondan oldukça sıyrıldığımı düşünüyorum; çirkindi çünkü sinir, kendi o halimden utanıyordum geçen zamanların ardından. Hani bazen başka birinin yerine utanırsınız ya, ben öyle zamanlarda garip hareketler yaparım -ellerimi sıkarım, esnerim, yüzümle oynarım, burnumu mıncıklarım bilmemne- öyle oluyordum ben de sinirli zamanlarımı hatırladığımda. Artık pek sinirlenmiyorum, sinirlenirsem de hemen kendimi durduruyorum yukarıda söylediğim şeyleri hatırlayıp. Ama işte, hâlâ pek anlaşamıyorum insanlarla ama tüm bu olanlardan kendimi pek de sorumlu tutmuyorum, diyorum ya, "öyle" olmak istemiyorum, her gün gördüğün, konuştuğun bir insanın kendi içinde neler yaşadığını merak etmeyen insanlarla anlaşamamayı düşünüp kendimi suçlayacak kadar değersiz görmüyorum kendimi, her ne kadar kendimi  kendi gözümde bir devden bir noktaya kadar düşürmeyi becersem de -kuşkusuz benim için oldukça büyük bir işti bunu yapmak, tam becerebildiğim söylenemez ama bunu deniyorum, sık sık kendimi küçümsüyorum bile bu konuda, kendimle aynada dalga ge...ayna işte yine aynı ayna- etrafımdaki insanları fazlasına layık görmüyorum. Bugünkü sızlanmalarım bu kadar kimselere sevdiremeyeceğim sevgili blogum.

Bugün deniz otobüsünde onu gördüm, uzun süre sonra, hatta genelin aksine bu sefer Kadıköy'den bindi. Ben binmeden önce deniz otobüsünün sebep olduğu dalgalardan üstüme biraz su sıçradı, umursamadım, o görmüş müdür acaba? Bana açık olan tek kapısını da kapadığına göre görse bile umrunda değildir herhalde. Gözlerine bakmak isterdim yanımdan geçerken, yapmadım, onu rahatsız etmeyeceğime dair bir cümle söylemiştim ki o beni hiç tanımasa ve tanımadığı haliyle sevmese de ben sözümde durmaya çalışırım. Bak yine bir nokta oldum, yarın annemler geliyor, belki onun gözünde biraz büyük bir nokta olurum, azıcık gülümserim.

Sevgiler kendimi beğendiremediğim dünyaya.

Biraz acı, biraz rakı, böyle geçip gidecek

Geçen hafta öğrencimin defterinde "Yiğit bu cümleyi okuduğunda gül :)" diye bir yazı gördüm, kıskandım, öyle olduğumuz günlere bir özlem duydum. Sonra özlem geçti, içimde sızısı kaldı.

23 Ekim 2011 Pazar

Ölümlerden ölüm beğendim

Dün terör saldırıları ile yazdıklarımı söylerken bir şeyler eksik kaldı sanırım. Ölüm konusunda çeşitli ciddi düşüncelerim var, kendimle ilgili bir ihmalkarlık ya da eksiklik olarak görebileceğim durumlar var, ben pas geçiyorum ama beni incelemeye karar veren biri bunu ciddi bir sorun olarak görebilir, karşı çıkmam. Hayatımda şu ana kadar hiçbir insanın -hatta hiçbir canlının- ölümüne üzülemedim, üzülmedim. Akraba olarak kaybettiğim 3 tane insan oldu: anneannem, babaannem ve halam. Hiç olmayan favori yönetmenlerime ya da aktörlerime, ya da o tip başka bir şeylere bir şey olmadı, çünkü zaten hiç var olmadılar. Herhangi bir kedi ölüsünü görünce şöyle bir garip oluyorum ama bana çok yalandan gelen üzülmelerden birini taklit edemiyorum. Lisede kedi güvercini öldürünce vıcık vıcık ağlaşan kızlara karşı inanılmaz bir acıma duyardım. Evet, doğru, acırdım onlara, "doğanın akışı bu" der, geçerdim ve bir insanın ölümüne üzülmeme konusu biraz garibime gitse de bu davranışımı pek sorgulamıyorum, dünyada her dakika milyonlarca kez olan bir hayvanın başka bir hayvanı -aç kalmamak için- öldürmesine vıcık vıcık ağlaşan kızların iticiliği hakkında saatlerce konuşabilirim. Hatta bir slayt gösterisi hazırlayıp -arkadaşlarımın dalga geçtiği gibi- "Kedi nedir? Güvercin nasıl bir hayvandır?" gibi temel kısımlardan başlayarak, yavaşça konunun içine giren ve besin piramidi üzerinde uzun bir süre durulan bir sunum yapabilirim. Kimse dinlemez belki, ama orası pek sorun değil, zaten kimsenin kimseyi pek de dinlediğini düşünmüyorum ben. Geçen sene bu zamanlardan bir gün hatırlıyorum, babamı tehdit ettiğim gün. Eğer bu eve gelirsen olacaklardan sorumlu olmam gibisinden bir mesaj atmıştım, belki onu öldürmekten bahsetmiş bile olabilirim, aslında bu anlattıklarım tüm olayların başlangıcına denk geliyor sanırım. Sonra babam eve gelmedi o aralar, bir gün geldi ve bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı. En azından annem ve babamın bir mutluluğu söz konusu ve onun dışında herkes koptu. Arada kaldım, söndüm. O kendini "her şeyi başarmış da işin tatlısını yiyen" olarak gördüğüm zamanları şimdi "Hayatı 22 yaşında çözdüğünü zanneden gerizekalı zamanları" olarak adlandırıyorum. Kısacası geçen sene bu zamanlardan itibaren her şey çirkinleşti ve ben açık açık babasını öldürmeyi düşünebilen bir insan olarak şimdi hiçbir ölüme üzülmeden hayatımı sürdürebiliyorum. Bazen kendimi "marjinal" olarak adlandırsam da toplumun genel kesimine hitap eden fikir ve düşüncelerin aksine davranmaya çalışmıyorum, hani bir telefon markası ya da elektronik eşya seçiminde bunu yapabilirim, ama millet, din ve benzeri konular işin içine girdiğinde gerçekten toplumun aksi fikirlere körü körüne bağlıyım, aslında bu biraz da içinde yaşadığım topluma çok uzak bir kavramı çok sevmemden kaynaklanıyor olsa gerek. Her gün saatlerce telefon muhabbeti yapan insanların tüketim toplumları üzerine saatlerce nutuk çekmesi değil sadece güldüğüm, başka şeyler de var tabii ki. Daha çok şey yazabilirim, ama sıkıldım, biraz kendi kendime konuşmak istiyorum şimdi. Gerçi burada kime konuştuğum da çok belli değil ama arada blogumu Almanya'dan okuyanlar olmuş, ne işiniz var ki burada? Bu çirkin yazıyı güzelleştirmek için çok sevdiğim bir şairden bir alıntı yapayım o zaman:

yalanlı dolanlı alçak doğruca yaşanmamış bir
bir gözsüz kulaksız elsiz ayaksız güdük bir gün
bütün yitiklerim karalarım üstüste üstüste bütün karışıklığım
gelip geçtiğim macera şu kadar binler yıllık
şu kadar binler yıllık karalarım karışıklığım üstüste
usul usul insan insan ölüm ölüm üstüste
şu kadar güneş şu kadar su yılanı şu kadar düzen
ben sebepliyim denizlere aylara kavgalara umursuzluğa
bir maviyi durup dururken birine benzetiyorum
bir balığın ağzını anıyorum durup dururken
serinliyorum

Eski fotoğrafların anısına

Kimsenin kimseye olan sevgisinin bencilliğini geçemediği bir dünyanın güzel bir cumartesi akşamına merhabalar efendim. Dün kuramadığım cümleleri, hali hazırda tüm haftanın yükünü çeken uykusuzluğa ve biraz da onun yarattığı sarhoşluğa bağlıyorum. Aslında sadece kahve içmiştim, birazcık da şurup koydurmuştum içine - çünkü ben "çay şekerle mi içilir yaa, kahvenin tadını bozuyosun yaa diyenlerden olamadım hiç-, onun sarhoşluğundan da pek bir şey çıkmaz ama olsun, varsın, öyle kabul edelim. Aradığım bir fotoğraf üzerine 2009 yılının -ve aslında 2008'in de tabii ki- fotoğraflarına göz atarken yine aynı değişim sürecinin kabullenmezliği ile doldum taştım, bir başka kayıp daha kendi adıma. Bir türlü değişime kendimi uyduramıyorum ben, o geride kalanları yalandan özleyenlerden nefret eden ve günü kabullenen yanımı dışarıdaki oyunlara sürüp, kendi içimde geçmişe karşı müthiş bir savaş verip her seferinde kaybediyorum, her seferinde daha çok özlüyorum. Sonra dışarı çıkıyorum, "Onları herkes özler" havalarıma giriyorum, bir havalıyım bir havalıyım, ne kadar da umrundayımdır insanların. Zaten artık bunları söyleyebileceğim insanlar da pek kalmadı etrafımda -çünkü insanlar çabuk vazgeçer benden- ve ben sürekli insanlarla olan değişim sürecimin sanrıları arasında yaşama savaşı veriyorum işin özünde. Bakmamalıydım, bakmamalıydım, o fotoğraflara bakmamalıydım, aramasam ne olacaktı ki sanki, hem bir yandan da düşünceler geçiyor aklımdan, keşke özleyebilseydim seni, keşke kendimi gerçekten suçlu bulabilseydim -genelde insanlar tersini ister ama...-   , keşke tüm bu olanların ardından seni naif olarak nitelendirebilseydim (bu naif kelimesi bu aralar çok popüler, ben kendimi eksik hissediyordum kullanmayınca, şimdi kullandım -hala eksik hissediyorum) ve mutluluğu hak ettiğini düşünüp -ne demek hak etmek, insan ne yapınca mutluluğu hak eder, sahi mutluluktan kastım ne ki- seni mutlu görünce tamam deseydim, suçlarımla baş başa kalıp viskimi yudumlasaydım -bir sefer tadına bakmak dışında hiç viski içmedim aslında, ama cümle içinde kullanmam gerekiyordu bir gün, yaptım mutluyum-; geceleri rüyamda seni görüp mutsuz uyansaydım -geçen gün oldu bu, üstüne sayfalarca yazı yazdım ama buraya koymadım, gerçi zaten karşılaşmazsın da sen şimdi ama olsun-, bir hayal kırıklığı, kendini suçlama, suçlama ve çok daha fazlası. Öyle olmadı, hem beni bitirdin, hem kendini bende bitirdin; tamam, sonuçta sen istediğin yerdesin bir şekilde yine ve ben seninle olduğum zamanlarda sana söylediğim yalanların aksine hep istemediğim yerlerde istemediğim bir hayatı sürüyordum, hem kendimi de çok kaybetmiştim seninleyken, şimdi kendimi buldum -buldum da bir bok oldu sanki-; sen de kendini bulduğunu söylediğin zamanlarda hayatımda gördüğüm en karaktersiz davranışı sergileyip beni bitirdin, şimdi her şey bulanık ama diyorum ki içimden, keşke, keşke o fotoğraflara hiç bakmasaydım bugün.

22 Ekim 2011 Cumartesi

Saat çok geç

saat çok geç 
belki gece üç
kimlerleyim, kimlerleyim
ben neredeyim 



Biraz daha akışına bırakmış haldeyim bu günlerde. Bol bol tiyatro planı yapıyorum, her seferinde farklı kişileri katıyorum, oyunlardan çıkışta anlamsız mutluluklara kapıyorum, çizginin biraz kenarına yaklaşmak için adımlar atıyorum, daha az düşünüyorum, daha çok uyuyorum, kendime daha az vakit ayırıyorum, daha niteliksiz bir hayatı kavramak istemesem de ona doğru yol alıyorum. Bu gece söyleyecek çok sözüm yok, sadece bir günlük niteliğinde bunları yazmak istedim; dün bir kağıda uzun uzun içimi döktüm, muhtemelen buralara kopyalamam -aslında kopyalasam da kim fark eder, orası ayrı bir konu-; hafta sonumu biraz kendime gelmeye adamam gerektiğini fark ettim bunları yazarken.

"Sevgi" kelimesini sorgular oldum bu aralar.

Bu arada ülkenin belirli bir yerlerinde insanlar ölüyor, bıçak sırta dayanıyor, sıcak temas filan oluyor ya. Umrumda değil. Bu ülke, uzun zamandır hiç umrumda değil. Hani bu umursayanlar var ya, onlar da çok uzak geliyor; pek sevmediğim bir dünyanın hiç sevmediğim bir ülkesinde bir köşesinden sevmeye çalıştığım insanlarla beraberim. Eh, bu kadar da olsun. Bunları dışarıda söylesem beni linç ederler sanırım. N'apıyım, umrumda değil. Değil işte. Şehitlerin ailelerine baş sağlığı dileyip, türk bayrağı koyayım mı? Ya da kısa yoldan bu alışkanlıklara da toptan koyabilirim bence. İkinci fikre "Siz biraz daha samimisiniz galiba" demek istiyorum. Umrumda değil. Başkası bana demişti ya "umrumda değilsin" diye, ben artık bunun farkındayım da, sizin umrunuzda olan şeyler de benim umurumda değil işte. Ben de böyle yaşıyorum, n'apıyım.

18 Ekim 2011 Salı

Kadehi şişeyi kırarım bugün

Bulanık.

beni tanımayın artık bu şehirde
beni tanımayın artık bu şehirde
bu şehirde beni tanımayın artık
artık beni bu şehirde tanımayın
tanımayın artık beni bu şehirde



Bazen bir vapura biniyorum, 2 buçuk kişilik koltukları var bu vapurun 2 buçuk tarafı denizlerle çevrili ülkemizde. Ülkemiz, ülkemiz, ülkeniz. Bir dergi açıyorum, okur gibi yapıyorum. Aklımda başka şeyler. Başka türlü, işte terk etmek filan. Aslında devamına çok gerek yok gibi hissediyorum bazen. Bir çok şeye olduğu gibi cesaretim yok şimdiye kadar hiç düşünmediğim şeyleri düşünmeye. Artık korkaklığımı kabul edebiliyorum, ama bir şey değişmedi. Yaptığım şeylerin sonunda hiçbir zaman hiçbir şey değişmedi. Kendimi tebrik ediyorum, bir ikincilik madalyası veriyorum, yanaklarından öpüyorum. Sonra o madalyayı alıyorum, pardon yanlışlık olmuş diyorum, üçüncülüğü veriyorum; bazen onu da geri alıyorum, hiçbir şey vermediğim oluyor bazen, bazen insanlara çok şey verip pişman oluyorum. Aslında pişman da olmuyorum,  kendi içimde kendimi seviyorum, boşver diyorum, boşver. En sevdiğim kelimelerden biri "boşver" , biri de "bazen" zaten. Yeterince ergenleştikten sonra "Tüm bu yaptıklarımız, çaba gösterdiğim bütün bunların hepsi, ne için, sonunda neyi elde etmek için?" çizgisine kayıyorum. İşte o çizgiye kaydıktan sonra hiçbir şeyin fark etmediği noktaya geri dönüyorum, bazen "pardon" diyince sesim yarım yamalak çıkıyor, ben bile zor duyuyorum, işte onları önemsemiyorum, bazen boşveriyorum.

En büyük derdi "ios vs android" olan insanlardan geçilmeyen bir dünyada değersiz olmak beni üzmüyor.

16 Ekim 2011 Pazar

Hep bu otomatlar yüzünden

Hep bu otomatlar yüzünden. Her şey, herhangi bir hayatta rahatsız olunan her şey bu otomatların beceriksizliği yüzünden oluyor. O hani çok uğraştığımızı söylesek de aslında pek çaba göstermeden elde ettiğimiz anlaşmazlık ve kırgınlıklarımız var ya, hep bu otomatların sütü bol, kahvesi yetersiz, şekeri ise istendiği gibi ayarlanmamış kahve veren otomatlar yüzünden. Analizden tasarıma geçerken değişen müşteri istekleri, sessizliklerimiz, otobüslerde yadırgadığımız insanlar, metrobüs kapılarıyla dönen adamlar, esmer şekerin çok anlamsız bir nesne olmasına rağmen benim ısrarla alışım, o beğenmediğim Ikea dolapları, komik olmayan karikatürler, dinlemediğim dersler, sonunda çok anlamsız gelen birincilikler, karşınızda ağlayan kızın hırkasına damlayan göz yaşları, sizin ona soğukluğunuz, denizin bir gün mavi bir gün yeşil gözükmesi gözünüze, turuncu renk olmasına rağmen kırmızı kalem diye satılan kalemler... Hep bu sıcak çikolatası tükenmiş, para üstü verebildiğini söyleyen ama basit bir sütlü kahveyi beceremeyen otomatlar yüzünden, işte hepsi bu sebepten.

Maslak'ta 5 yıldır inşaatı tamamlanamayan biçimsiz gökdeleni görmüşsünüzdür belki. Daha inşaat devam ederken içeri konan bir çay kahve otomatının çaylarının çamaşır suyu gibi bir tada sahip olması yüzünden aksamış çalışmalar. Hani şu hayatımdan çıkan insanların beni hemen bırakıp, bir daha doğru düzgün anımsamadan sınırsız mutlulukları yaşamaları da aynı nedene dayanıyor. Çünkü ben hayatlarından çıkınca, bu çirkin makinalar da benimle kalıyor. Bir insan otomatlarla nasıl mutlu olabilir ki zatne? Sarıyer mısırcıları otomatlarla yer değiştirse, sahilde gülüp eğlenen okulu kırmış mutlu öğrenciler de büyüyecek; sıkıcı ve rutine dayanmış, üç dört cümleyle özetlenebilecek hayata sahip gözlerle yer değiştirecektir. Aslında banklar değişmeyecektir. Çünkü bankalar görüp geçirdikleriyle zaten onlarca otomatı bünyelerinde barındıran bir hayata sahip olmuşlardır çoktan. Moda sahilindeki bankların sadece ayyaşları ve kimsesizleri konuk ettiği soğuk sonbahar sabahlarında kendi aralarında konuştukları söylenir yıllardan beri. Bir bank diğerine "Hep bu otomatlar yüzünden" dermiş bir gözü kıyıya vuran dalgaları gözlerken. Diğeri kadehini kaldırınca birlikte bir yudum alırlar, gözlerini kısarlar. Ayyaşlar da uyanır, "Ah bu otomatların gözü kör olsun" şarkısı söylenir Moda sahilinde o sabahlarda. Okulu kıran öğrencilerin sahilde yarı uyanık yürümeleri sırasında banklar da bu dertlerini içlerine atmaya başlarlar. Sırada yan sınıftaki dalgalı saçlı, hüzünlü bakışlı ama etrafında çok koşanı olan kızlara vurulmuş çocukların dertleri vardır. Bir dert söylenir, dalgalar gelip toplar, otomatlarla ilgili sıkıntısı çoktur herkesin. Dalgaları kimse dinlemez ama onlar bunu çok da dert etmezler. Çünkü herkes birbirini dinler gözükse de, kimsenin kimseyi pek ciddiye almadığı bu dünyada herkesin otomatlarla bir husumeti vardır elbet.

O çirkin kahveyi içtğim akşam, eve biraz geç gittim. Zafer, dolabı açıp "Beyaz peynir bitmek üzere" dedi. Döndüm, "Evet" dedim kendime, "Üzümler de bozuldu zaten". Kaldırdık kadehleri, iki kişi değildik sadece, aynadaki de gelince üç olduk. Kadehlerin içindeki alkol içeren sıvılar midemize doğru yol almadan önce yalandan bir mutlulukla attık içimizdeki kırgınlığı: "Hep bu otomatlar yüzünden"

Z.T.
13.10.2011
10.18

15 Ekim 2011 Cumartesi

Şemsiyeli insanlar

Bir cuma sabahı, beklenmeyen yağmur damlalarına maruz kalmış bir ağacın kırılmaya yüz tutmuş bir dalı gibiyim. Şemsiyeli insanlar geçiyor altımdan, sabah mahmurluğuyla şemsiyelerini çarpıyorlar, bazen canımı yakıyor bütün bunlar, onların derdi şemsiyeleriyle tabii ki. Neyin olup bittiğini anlamadan şemsiyelerine bakıp, yollarına devam ediyorlar, akılları yastıklarında, bir yandan da hafta sonunun düşüne sahipler. Çünkü böyle bir günde, yani bütün hafta beklenen fakat cuma günü sonlanacak yağmurun, adaletsizce hoş geldiği bir cuma gününde uykulu gözlerle, merhaba demeden bu havayla karşılaşmaktan dolayı biraz kırgınlar hayata. Çarpıyorlar şemsiyelerini bana, bazen bir bağım kopuyor, bazen sendeliyorum, en sonunda dayanamayıp yerde buluyorum kendimi. Daha sonra gelen şemsiyeli insanların ayakkabıları ile karşılaşıyorum. Bazısı kışlıklarını çıkarmış, çizmeleriyle geliyor; kimisi ise spor ayakkabılarından vazgeçememiş henüz, belki de eski spor ayakkabılarını yenisi ile değiştirmek için bahane arıyorlar. Şemsiyeli insanlar beni görmüyor.

9 Ekim 2011 Pazar

Perondaki boş trenler gibi

Ne denebilir ki? 3'e kadar uyuduğum, saatlerce uyuz uyuz kahvaltı yaptığım, bir azalıp bir artan yağmur damlalarının arasında Moda'ya yürüyüş ve çay bahçesinde içilen çay ile taçlandırdığım, akşamında buz gibi birasını azıcık serin sonbahar havasında yudumladığım bir günün ardından ne denebilir ki? Tamam biraz daha uyuyabilirdim, güne 11'de başlayıp bir film sıkıştırabilirdim, belki bir kaç bölüm daha dizi izlerdim, evi biraz toparlardım ama çok da gerek yok bütün bunlara. Sana çok yakıştırdığım şarkıyı mırıldanarak dolanıyorum evde, bu sefer kararlıyım, kimseyle paylaşmıyorum şarkımı, becerebilirsem ilk kez bunu yapacağım; oysa ki sen bilmezsin ama hiçbir şeyi paylaşmadan yapamayanlardanım ben, mesela bir aşık olsam cümbür cemaat bilir kimi sevdiğimi, en ufak detayına kadar anlatırım da herkes dinlemez, aslında ufak detaylarını değil genellikle önemli kısımlarını bile pek dinlemedikleri olur, sonra sorarlar "Orada mı karşılaşmıştın?", hatırlamadıklarını söyler, zaten kimsenin kimseyi gerçekten ciddiye almadığı bir dünyada hatırlanmak insana bir lütuf olarak sunulur -ki her insana da sunulmaz, sunulsa bile çok az kişi tarafından görürsün bu değeri-, sonra tartışırsınız orada mı konuşmuştun burada mı tanışmıştın diye. İnsanın hikayeleri kendine değerli olmasa bile başkaları değer versin istiyor bazen ama -bilirsin ya- kimsenin kimseyi önemsemediği bir dünyada böyle beklentileri kısıtlamak yaşamayı imkanlı kılar -ki ben pek beceremem, hep daha fazlasını beklerim insanlardan, ne yazık-, eh bugünlük çok karmaşık değilim, zaten saatlerce uyandım, benim saçmalama kapasitem bu kadarla sınırlı bugünlük -yazmamalıydım, başlamamalıydım-. Yarın belki seni görürüm.

Aynada gözlerimi beğeniyorum bir tek.

8 Ekim 2011 Cumartesi

Bugün orda da cumartesi mi

Kahvaltımdan sıkılıp içeri doğru gidiyorum, elimde telefonum var. Uzanıyorum, siyah tshirtümün göbeğimi iyiden iyiye belli ettiğini fark edip rahatsız oluyorum. Salonda bir sessizlik, ütülenmeyi bekleyen ya da ütülendikten sonra tekrar buruşan giysilerim. Masamın üstüne göz attığımda iki Hermann Hesse, bir Albert Camus kitabı; Camus'u okumuşum, diğerleri arada açıp göz atmam için, belki yeni bir kitaba başlamak gerektiğinde. Kitap okumayı özlediğimi fark ediyorum, kısa yolculuklarımda yaptığım 10-15 sayfalık kitap okumalarımdan ve her şeyin onunla sınırlı kalmasından utanıyorum. Annemi arıyorum, ulaşamıyorum; babamı arıyorum, yine ses yok. Bir garip kırgınlık, biraz paranoya arasında bölümü ikinci bitirmemden sonra aldığım hediyeye gözüm takılıyor. Bir başka yenilgim diyip geçiyorum, insan ikinci olmaya yenilgi der mi? Keşke bu yarışlara hiç bulaşmasaydım, şimdiki aklım olsa yapmazdım, bundan sonra yapmam sözleri arasında kendime olan inancımı sorguluyorum. Başka şeylere olmayan inancımın yanında, kendime olan inancımın da gitgide azaldığını görüp birazcık seviyorum kendimi. Merak etmem devam ediyor, neden telefonlarını açmıyorlar, e bu mevsimde denize de gidilmez, yoldalar mı acaba, ama yok yok gelmesinler, gerçi gelseler mi bilemedim, biraz yalnız kaldım evde ama böylesi de iyi, cumartesi sabahları çıkıyorum kendime meyve sebze alıyorum, çoğunluğu bozuluyor gerçi ama olsun, biraz düzgün bir hayat olsun diye yapıyorum bunu sanki, eve geliyorum çayımı demliyorum bir yandan kendime domates salatalık dilimliyorum, e salatalığın şu taze olduğundaki kokusunu çok sevmişimdir hep, karnım iyice acıkıyor, e kalktın müzik dinledin banyo yaptın be zafer, olsun olsun bir iki saatliğine kendimi göbeksiz bir insan olarak gördüm o da iyidir diyorum ve bir takım şeyler daha, kalkıp gitmem gerekiyor, işler var, kim yapacak diyorum; dün masamın başında bir grup insan yarım saat boyunca Iphone - Galaxy S - HT Desire karşılaştırması yaptılar, o an dedim işte içimden, oğlum Zafer, yanlış oynadın, yanlış insanlarla yanlış yerde yanlış zamanlar geçirince sonunda buraya düşeceğini bilmiyordun işte ve bence biraz kötü oldu, bak dokunmatik telefonun da yok, onların gözünde "küçüksün" artık, bir insanın gözünde küçük olmak bu kadar kolay işte, bir bilseler onlar benim gözlerimdeki yerlerini, aman aman boşver, arada sana takılıyorlar, dönüp yalandan bir gülümseme fırlatıyorsun, fırlatıyorsun ve o gülümseme hayata karışıyor, sen de artık onlardan birisin, tebrikler.

Salondayım hâlâ, dışarıdan sesler geliyor, kimseye ulaşamıyorum, ideal bir cehennem tanımlamasını bazen hayatım üzerinden yapıyorum, aslında o tip şeylere de hiç inanmıyorum, ama olsa yani olması gerekse böyle bir tanım yapardım diyorum, soğumakta ısrarcı çayımı odamda bıraktığımı fark edip odama doğru yol alıyorum, göbeğimi salonda bırakıyorum, başarı belgelerimi ve kitaplarımı da, birazdan tekrar geleceğim, tekrar uzanacağım, tekrar arayacağım ve yine ulaşamayacağım, belki bu sefer çayımı unutmam yanıma alırım, 2 saat süren kahvaltı şenliklerimi bir gün belki başkalarıyla yaparım.

Ben salonda uzanırken, bir şarkı çalıyordu içeriden, seninle bir geçmiş düşlerken o şarkı arka planına denk geldi, ben daha bir sevdim sözlerini.


and if we don't hide here
they're gonna find us
and if we don't hide now
they're gonna catch us where we sleep
and if we don't hide here
they're gonna find us

6 Ekim 2011 Perşembe

Belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları

Bitmedi ki. Bitmedi işte. Herkesin kenarından köşesinden bile olsa, azıcık da olsa yaralı olduğu ve kimsenin başkalarının yaralarını önemsemediği ve kimsenin kimseyi gerçekten dinlemediği bir sonbahar akşamında özlediğim eve akşamın 9'unda giriş yapabildim; kolay değildi, 6 saat derse girmek ve bunun kenarında köşesinde çalışmaya çalışmak, eskisi gibi değildi hiçbir şey, yine bir özlem rüzgarı karşıladı evimde beni, açılan kapıdan çıktı gitti sonra, 2 gündür evde sıkılmış; ben evde yokken kapatırım pencereleri çünkü. Korkardım ben küçükken hırsızlardan, sanki amaçları hırsızlık değil de girdikleri evdeki çocukları öldürmek gibi gelirdi bana, küçücük minnacık bir çocukken uyuyamazdım annem yanımda olsa bile, o zamanlar başladı benim hayata karşı bu çelimsizliğim ve üstümden atamadığım bir korkaklık var, bir kenara çekilip benim korktuğum şeyleri yapan insanlara sataşmak oldu hayatım, beğenmedim hayatlarını, beğenmeyişimi beğendim ve annemin saçlarımı okşadığı zamanlardaki saf halime hep bir özlem duydum, eninde sonunda bir palyaço oldum, Turgut Uyar şiirlerini kendi içimden tekrarladım, biraz birazdım, o şiirlere sarıldım, bir temmuz akşamında gözlerim dolu doluyken o şiirlere tutundum, ofisteki masama iki şiir astım, gözlerim daldı her boşlukta, her boşlukta biraz daha boşluğa düştüğüm zamanlardı; şimdi o üzüntülerim çok boş gelirken hiçbir zaman yanımda olmayan ve sadece bir akşamlığına aynı masada oturduğum, gözlerini unutamadığım, uykusunun arasında bir günaydın diyebildiğim ve çok konuşamadığım, işe gitmek için davranırken rastladığım ve sarı şapkalı minibüslerde hayallere daldığım o insanı unutamıyorum bir türlü. Biraz pişmanlığım var, biraz da gurursuzluğum; bu yaştan sonra gururu düşünecek de değilim, zira yaşlandık çoktan, bir bilseniz ne kadar saçım dökülüyor her banyoya girişimde, eh göbeğim de sanki yediğim her şeyi depolamaya kendini adamış gibi, içimde de ölü bir çocuk var, ama ölüler gibi kokmuyor, biraz huzur kokuyor ki birileri çiğnemiş geçmiş çoktan.

Bütün gün buraya yazacağım onlarca cümleyle doldum taştım, günün sonunda çok yorgun bir biçimde kendimi eve attım; şimdi ise bir şeyler yazmak geliyor içimden ama bir araya getirmeyi beceremediğim sözcükler dağılıp saçılıyor kaç haftadır toplamadığım yatağımın üzerine. O'nu merak ediyorum, şu anda nerede olduğunu ve aklından neleri geçirdiğini merak ediyorum, hiç tanımadığım bir insanı bu kadar merak etmeyi nasıl başarıyorum onu da bilmiyorum ama açıyorum, yazdıklarını araştırıyorum, kişiliğinden bir parça bir şeyler bulmak için internetin altını üstüne getiriyorum; böyle olmaması lazımdı, böyle olmaması lazımdı; oysa ben onu karşıma alıp bir kaç alakasız soru sormak isterdim, ara sıra susacaktık elbet, belki birer çayımız olurdu, sanırım Moda'da olurduk veya olmadı iki biramız olurdu ve karşılıklı içerdik, belki tokuşturmazdık ama olsun, zaten söyleyecek sözlerimiz olsa bile konuşmayı beceremezdik, yani ben zaten çok beceremezdim de o da beceremezdi gibi geliyor, yine de güzel gelirdi o an bize -belki de sadece bana- ve havalar soğudu klişesini dışarıda bırakırdık, ben her gece üşümeme rağmen söylemezdim bu tip şeyleri, ama hakikaten de üşüyordum aslında, en sonunda bir yorgan buldum evin bir yerinden biraz ona sarıldım yattım; yalnız dün arkadaşımda kaldım da soğuktan mıdır yoksa kabuslarımdan mı bilmem dişlerimi çok sıkmışım, gecenin 5'inde uyandığımda aylar sonra ağrıyordu dişlerim, beynim zonkluyordu, bir tane apranax buldum bir yerlerde onu içip yattım, uyandığımda sadece uykusuzluk kalmıştı. Her gece saat 3-4 arasında uyanıyorum, telefonuma bakıyorum, yine ondan mesaj gelmediğini görüyorum, bu şekilde bir şeyler beklemekten utanıyorum, onu karşıma alıp konuşmak istiyorum ve cümlelerimde bir döngüye giriyorum ama kadehlerimi tokuşturmamız çok da önemli değil bence bazen gözler anlatır klişesine girmek istiyorum, onu tanımak istiyorum ama yıllarımı beraber geçirdiğim insanlardan yediğim -afiyet olsun- kazıklardan sonra kimsenin kimseyi tanıyamayacağını öğrendiğimi hatırlıyorum, ama unutmak istiyorum onu karşıma almak istiyorum ama bir sefer de olsun kadehlerimizi tokuşturalım istiyorum, sonra neden geldin demek istiyorum, geleceğini beklemiyordum ben seni buraya çok umutsuzca çağırmıştım oysa ki gelmeni çok istemiştim, şimdi gelmen içimde bir şeyleri uyandırıyor ve ben kendimi bir Moda sabahında uzun süredir hiç olmadığım kadar huzurlu hissediyorum, yani bunları demek istiyorum ama hiç olmayacak bir hayalin kelimelere dökülmesi gibi bunlar, tamam biliyorum dışarıdasın sen biraz, aslında ben de biraz dışarıdayım ama benimki bir adımdan öteye gidemedi pek, beceremedim, öyle arada kaldım, ben hep arada kaldım, yapıyorum sandım olmadı, yüzüyorum sandım öyle yüzülür mü dediler ve çok daha fazlası arasında çaylarımız yine soğudu oysa ben her çayı zaten soğutarak içerdim ama sana bir şey söyleyeyim mi ben sarı şapkalı minibüslerde akşamları seni görme umuduyla istinye'ye indiğimde hiç düşünmemiştim böyle karşımda oturacağını, ben seni umudum olarak görmüştüm fakat sanki sen benimle hiçbir zaman iletişime geçmeyeceksin gibi gelmişti, sıkıldın mı , tamam tamam konuyu değiştirebiliriz ama sen uyuma, yani uykun varsa tamam ama sen uyumaya kalkınca o an aklıma geliyor, biraz üzülüyorum, tamam sıkıcıyım biliyorum ama sen yine de uyuma olur mu...

umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun

bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim



İnan bana olur mu, ben bu dediklerimi herkese söylemiyorum, zaten sanırım kimseye hiçbir şey söylemiyorum artık.

4 Ekim 2011 Salı

Bir garip tsm akşamı

Kimsenin kimseyi umursamadığı bir dünyanın salı akşamına merhabalar benden. Bugün deniz otobüsünden indikten sonra moda sahilde biraz yürüdüm, sanki onun huzurunu taşıyorum ve diğer bir yandan ise herkeste olduğu gibi soru işaretleri, belirsizlikler, istekler ve halsizliklerle boğuşuyorum; yalnızlık ve aile kavramının karşı karşıya geldiği bir noktada sanırım artık ailemi özlüyorum. Öyle ya da böyle evde tek başıma geçirdiğim süre olarak 3 ayı devirdim ve kendi kendime şarkı söylemekten, kendi düzenimi kurmaktan, istediğim gibi yaşamaktan mutlu olsam da insan her zaman yanında olduğunu ve olacağını bildiği ailesini az biraz özlüyor, çocukluk günlerine dönüp çalan bir şarkıda annesinin dizine yatmayı istiyor bazen. Çünkü herkes gittiğinde insana bir yer kalıyor, orası da bahsettiğim yer olsa gerek. Gerçi öyle olmuyor tabii ki, yine insanın ailesiyle karşı karşıya geldiği ve boşu boşuna sinirlendiği zamanlar oluyor, senin nazını hayatın boyunca çekecek birilerinin varlığı, insanı huysuz ve kötü bir varlık yapıyor; sonra da pişmanlıklar geliyor. En azından şimdilik o pişmanlıklardan uzağım ama içimde bir çeşit özlem de büyüdükçe büyüyor eve her girdiğimde. Kendi kendime konuşmaları, sayıklama diyebileceğimiz tipten ayna diyaloglarını abarttığımı düşünüyorum artık; ben öyle insanlarla bir araya gelip onların arasında kaynayabilecek tipten bir insan olmasam da, belirli bir dozdan fazla yalnızlık da canımı sıkıyor, kötü hissettiriyor. Birilerinin beni anladığı, beni dinlediği yalanını yıllarca kendimi yedirmiş olsam da; artık büyüdüm, olmuyor. Sessizliği bozan tek şey insanın kendi sesi olunca, yalnızlıktan sıkılıp pencereleri sonuna kadar açıp, barlar sokağı insanlarının yalnızlığını gidereceğini inanacak bir hale gelince; insan eninde sonunda ailesini yanında istemeye başlıyor. Bugün de 2 tane şarkı buldum kendime, onlarla kendimi kaybettim, içimdeki sıkıntıya sıkıntı kattım; bir türlü geçmek bilmedi işte.

İçimde bir çok şeye özlem besliyorum artık. Kendimi niyeyse ölümün eşiğine gelmiş, hayatını tüketmiş bir insan gibi hissediyorum belirli bir süredir. Hani Zafer Temizkan çok büyük hayallere sahipti, hani iyi yerlere gelecekti, her yerde en önde olacaktı, birincilik madalyalarını alacak, projeler yönetecek, en güzel arabalara binecek, en güzel aşkları yaşayacaktı? Yok, vazgeçtim. Ama diğer bir yandan da bu vazgeçmelerimden çok mutluyum; kendi küçük dünyamda saf ve hırssız bir hayat sürmeyi planlıyorum artık. Çok da yaşamaya gerek yok, 40lı yılları görsem bile yeterli geliyor şu anda. Bir çeşit ergen bunalımlarına girdim anlaşılan, çok da küçümsememek gerek diyeceğim ama bu satırları okuyan her insan küçümseyecektir elbet. Diyeceğim şuydu ki, bir sürü şeye özlem beslerken bu hırslarımı, egomu hiç özlemiyorum artık. Zaman kavramını sorgulamamayı özlüyorum; çok fazla zamanım olduğu yıllarda -belki de gereksiz yere- çok fazla sorguladığım bu kavramı sorgulamamak çok güzel bir his olurdu kuşkusuz, kim bilir kaç yıl önce hangi sokak başındaki manavın yanına bıraktım ben onu. Bir şeyi çok isteyince insanın içinde barındırdığı umudu özlüyorum; çok istediğim bir şey var fakat benim varlığımı tamamen reddetmekte işte, eskisi kadar güçlü değilim, ne de vaktim var o zamanlardaki gibi, keşke olsa, koşsam, rüyamdaki gibi koşsam, bir zaman olsa mutluluktan koşsam, çarpsam, düşsem, olsa bir şeyler. En güzel aşkları başkası yaşasın, en büyük projeleri başkası yapsın, herkes güzel evlerde otursun; ben şu anda başka başka şeyler istiyorum, başka türlü, biraz farklı -farklı olmayı hep sevdim zaten ya ben- ama işte pek tanımasam da tanıdım sandığım, her gece rüyalarımda olan o insanla bir tesadüfümüz olsun istiyorum.

Biraz eskilere gidelim bugün, benim aklım da oralarda:


aşkın içimde yara, bahtım geceden kara
gitmiş hangi diyara, sevda isimli çiçek



kalbim içli bir rebap, nağmeleri ıstırap
emeller sanki serap, sevda isimli çiçek

göz yaşlı gönül yaslı, geçti muhabbet faslı
ne kerem var ne aslı, sevda isimli çiçek

3 Ekim 2011 Pazartesi

Antidepresan niyetine

Çok da sevmezdim Pinhani'yi ama sanırım ben daha çok -hep yaptığım gibi- dinleyen kitleye olan nefretimden yapıyodum bunu. İnsanın nefret ettiği bir kitleyle zevklerini bu kadar paylaşmasını sağlıksız bir durum olarak nitelendirsem de bu konuda yapabileceğim çok fazla bir şey yok. Benimkisi de bir çeşit tavşan-dağ meselesi işte, ya da değirmenlere karşı diyelim. Zaten kime karşı neyin savaşını verdiğimi bir türlü kabullenemedim ki. Yine de dinleyelim:


yalnız kaldıysan, kalkıp pencerenden bir bak
güneş açmış mı, yağmur düşmüş mü
dön bak dünyaya



herkes gitmişse, sakince arkana dön bir bak
dostun kalmış mı, aşkın solmuş mu
dön bak dünyaya

Sahi

Kar neden yağar?

2 Ekim 2011 Pazar

O Konuda Hayata Ben De Kırgınım

Benim yıllar önce aldığım ve otobüs yolculuklarında kendi iç sıkıntılarımı karaladığım, anlamsız sözcükler ve cümleler içeren bir defterim vardı, kara kaplı ufak bir defter, burjuva dünyasının moleskine marka olanlarından yani. O deftere bugün geri döndüm, pek okumadım -çünkü ben eskiden yazdıklarımı pek okumayı beceremem, utanırım-, şöyle bir son cümlesine baktım, devam ettim. Kabataş'tan Maslak'a olan yolculuklarımda kullandığım ve insanların bana garip bakışlarına sebep olan bu defteri ben biraz sevmiştim. Arkaplanda "Let Down" çalıyordu sanki. Ve ben, belki 22 yaşında değildim ve iç sıkıntılarım biraz artmıştı çünkü yeni bir hayata girmiştim, bir şeyler karalıyordum ve her zaman olduğu gibi kimse kimsenin umrunda değildi o yıllarda da -belki daha azdı ama öyleydi-. Yollar hiç bitmiyordu o zaman da.

Bu deftere geri döneceğim bir gün olduğunu en başından beri biliyordum. Hangi zamanda, hangi ruh haliyle karaladığımı bilmediğim bu sözcüklerin oluşturduğu son cümlenin beni gerçekten etkilediğini söylemem gerekiyor en başta. İşin ilginç kısmı, bugün aklımda dönen kelimelerden ötürü bir şeyler yazmayı planlıyordum ve aklımda hep şu alıntı vardı : "Bir çocuktum sevmiştim, avuçlarımda aynalar". Defterin kapanış cümlesinin ise "Kovalar arabalar, arkamdaki aynayı" olması bir şekilde hoşuma gitti, kendime bir aferin verdim; bu aralar kimselerden duyamadığım ve sürekli kendimle savaştığım aynalarda "bazen" kendime layık gördüğüm tipten bir afeirn oldu bu.

Bilinç akışını "bazen" kaydetmek istiyor ya insan; geçenlerde ofiste yapılan bir proje toplantısında "bu hattı dinleyeceğiz pasif olarak" cümlesi geçince benim aklım oralara gitti aniden. "Bazen" aklından geçen bir cümle ile gurur duyarsın, sonra evine gelip kalemine kağıdına ulaşana kadar yolda saçmış oluyorsun kelimelerini kaldırımlara. Oysa bir "record" düğmesi olsa, -günümüzde heralde dokunmatik ekranı olurdu bu aletin de- arada açsak ve müsait olduğumuz zaman yazılı hale çevireceğimiz bir akış olsa elimizde, aynalarda kendimize söylesek; aynalar bence hayatın her noktasında fazlasıyla önemli, ki kimsenin umurunda değiller. Sanırım böyle bir ürün ortaya çıksa yine Apple yapardı ve elden ele dolaşırdı, aslında bence yazılım sektörünün bu işi yapamaması da normal, inşaat sektörüne verelim, para onların, zaten dolar da çok yükseldi bu aralar, borsalar düştü, kriz kapıda -ama o kriz biraz da huzur krizi olsa gerek bu sefer- ve kimin kapısında olduğu da çok açık ve dengeleyici unsurlar var -Kadıköy gibi- ve kimsenin kimseyi umursamadığı bir dünyanın belirli bir yılının Ekim ayının ilk gününde bir çocuk oradan oraya yatıyorsa, içini sıkan, boğan, öldüren bir şeyler varsa ve aynalar dahi onu anlayacak kıvamda değilse, şu andaysa ve şimdiden sonraysa, bir şeyler yapmaya çalışmaktan vazgeçmenin zamanı gelmiştir ve ben, banyodan sonra aynadaki buharı elleriyle silip kendi gözlerine takılan ben, bir gün sahte gülüşlerin arasında titrek sesiyle hikayesini anlatan ve susmazken, ertesi gününde yemek siparişini getiren adama hiçbir söz söylemeden yemeğini alıp huysuzca yemek isteyen ben, yani aynı ben kendimi çok güçsüz hissediyorum böyle bir durumda.

Aslında bütün bunlar, kurduğum bütün boşluk içeren cümleler ve içindeki kelimeler, adeta yeteri kadar oksijen tüketemediğinden damarları tıkanmış bu kelimeler; benim yıllarca süren bir sanrımın sonucu olarak ortaya çıktı. Kendime en güzel anlattığım haliyle; "Ben bu hayatı turuncu renk bir sırt çantasında taşıyabileceğimi sanmıştım". Öyle olmadı -beklendiği üzere-. Zaten 22 yaşındaki bir çocuğun kendi kafasında kurduğu, yarattığı dünyadan sonra düştüğü hal -ya da geldiği durum diyelim, çünkü düşen bir şeyin ya da bir kişinin olmadığı sonucuna varabildim en sonunda-, kendi anlamsız ego patlamalarının doğal bir sonucudur. Ve bazen bir şeyi başardığını hissedersin en başında, ne kadar kolay olduğunu ve her zaman başarılı olacağını düşünürsün fakat hepsi eninde sonunda sana kurgulanmış bir şakanın bir parçasıdır ya; ben sanırım hayatı biraz basite aldım ve o da öcünü aldı benden bir şekilde, o kadar kolay olmadığını gösterdi bana -güzel adı ama öcünü, başarılıydı, ben takdir ettim, aferinini verdim, başını okşadım, sonra birlikte kahve içtik-. Sonunda her şey yeterince sisli olduğuna göre, böyle bir havada yaşayabilecek kadar görmek ile gözlerini kapamak arasında bir seçim istiyor hayat.

Ve bir Meriç olmak gerekirse, o konuda hayata ben de kırgınım.

Z.T.