Bir tren rayı...
Sahiplenmek.
İnsan.
Bir tren rayı ne kadar sahiplenilebilir ki?
Sahiden.
14 Aralık 2011 Çarşamba
4 Aralık 2011 Pazar
Anyone anywhere
Kim bilir kaç yıl geçti ben bu şarkıyı son açtığımdan beri? Bazı geceler ölümden bahsetmek istiyorum, kendi sözlüğümde karşılığı yok olmak olan ölümden. Kimileri için bir transferdir ölüm, ben öyle düşünmedim hiç. Ölümden bahsetmek istiyorum çünkü yok olmak çok yerinde gelir bazen insana. Ben başaramadım. Tüm bunları. Olmadı. Bazı şeylerin zamanı geldi, geçiyor bile bazen. Yeterliyse, tamamdır. Fazlasına gerek yok.
30 Kasım 2011 Çarşamba
Tesadüfler
Sustum ben. Buralar da soldu böylece. Bir şeyler yazdım, sonra buraya eklemeye üşendim, belki de istemedim, kim bilir. Senin akşamları ağlamalarından gülerek bahsetmenden sonra her şey anlamsız kaldı benim için. Ama gülümsedin, çok güzel gülümsedin, ulan çok güzel gülümsedin be. Bir heyecan, bir telaş, bir kıpırtı. Çok da bir şey yapamamak. Sana yüz iki yüz adım uzakta olmak ama isteyince yanına koşamamak, arada görebilmek. Gülümsemeni görebilmek. Eskisi gibi hisler, hani o bir yanım daha bir çocuk olduğu gibi heyecanlar. Hani masamın başına oturup elimi kolumu nereye koyacağımı bilemediğim bir gün var ya, o gün bu haftanın içindeydi işte. Çok güzel gülüyorsun, hep gül istedim. Hep karşımda ol, gül istedim, karma karışık cümleler kuramaz oldum sayende. Rachel ile Ross'un "Does it" hikayesi gibi anlattın anlattın karşımda, "Öyle değil mi" diye sordun, da ben soruyu anlamadım ki senin açık yeşil gözlerin benim koyu yeşil gözlerimle bakışırken. Sanki izole edildik dünyadan o an, nasıl bir tesadüftü o, aklıma çakan bir şimşek gibi akşamın bilmem kaçında "oraya git" diye bir emir geldi bir yerimden, öyle emirler gelse ya tekrardan. Bulsam seni, konuşsak, konuşsak. O kaygılarım olmasa ya. Gerçi öylesi de daha kötü be, ne dersin? Zorluklar değil midir sırılsıklam aşkların en güzel yanı. Seni bulmak, seni tek başına bulmak, sadece ikimiz kalmak. Her şey organize edilmiş gibiydi, oysa ki değildi, öyle olsa tadı tuzu olmazdı bu işlerin. Öylesine yürümek sana doğru, seni tek başına bulmak en güzel hediyeydi bana. O heyecanları o kadar özlemişim ki, kafamı yastığa her koyduğumda senin sesinle uyuyorum, bak cümleler de kuramaz olmuşum yine. Zorluklar, engeller, yanına gelmek isteyip gelememelerim. Hepsi ne kadar güzel, ama en güzeli senin ağlardım hep derken gülümsemen. Çok güzel gülüyorsun be.
10 Kasım 2011 Perşembe
Kötü bir çeviri tadında
Sebepsiz yere iliklerime kadar üşüdüğüm bir perşembe günü bugün, bir yılın bir sonbahar ayına ait. Anlamsız yürüyüşlerimin ve bitmesini hiç istemediğim boş boş oturmalarımın hemen arkasından gelen stresli günlere hazırlıksız merhaba deyişim ve bir Garfield gibi hiçbir şey yapmak istemeyişimin tam ortasında buldum kendimi bugün. İnsan hayatta attığı her adımı hak ederek atmalı, ölümü bile. Evet, insan ölümü bile hak etmeli, sorularım bir kaç gündür bu eksende şekilleniyor. Bir insan, ölümü hak etmek için ne yapmalı? Arkasından bir şeyler bırakması yeterli mi, ya da bıraktıklarının onun gidişi ardı sıra gelen yıllarda değer kazanıp kazanmaması hak etmesinin bir ölçütü müdür, yoksa ölçüt sadece bıraktıklarına verdiği değer ile mi şekillenir? Kesin olan tek düşüncem, insanın ölümü bile hak etmesi gerektiğidir bu konuda. İnsan, öyle "merhaba, ben gidiyorum ama..." diyerek kaçamaz buralardan; bir şeyler yapmalıdır, kendini öyle ulu orta arabanın önüne atıp kaçamazsın mesela, bir metro durağında raylara fırlatamazsın kendini, bir alışverişin vardır hayat ile; bu alışverişin ortasında terk etmek yasal değildir, yargılarlar insanı. Nerede? Ne bileyim ben, o da senin derdin olsun.
Bir örnek yaşamak zorunda değiliz aslında, tamam kimse bu konuyu konuşmuyor oturup ama bazı sohbetler var ki, sanki karşılıklı "Hepimiz aynı olmalıyız" cümleleri ile geçiyor. Sanki bazı konuşmalar hiçbir şey vaat etmiyor sahiplerine, sadece ortalığa sözcükler saçıp geçici bir rahatsızlık kurtuluşu yaratmak için şekilleniyorlar. Diyelim ki bir örnek yaşadık; ceplerimizde toplum tarafından kabul gören cep telefonları ile toplum tarafından kabul gören ülkelerde yaptık tatillerimizi, toplum tarafından kabul gören bir yaş diliminde evlendik, toplum tarafından kabul gören bir süre bekleyip öyle çocuk yaptık ve toplum tarafından kabul gören bir sürede ev ve arabamız oldu; peki bütün bunlar, bu insanların "düzenli hayat" dedikleri yola giden bu yol, gerçekten düzenli hayatı getiriyor mu; yoksa sadece bizi anlamsız bir karmaşaya sürüklemekten ve kendimizi kandırmalardan öteye geçirmemekten başka hiçbir işe yaramıyor mu? Bence ikincisi, çünkü ben hep ikinci seçeneklerde daha doğrudur bu tip sorularda, 4 şıklı bir test tipinde B şıkkından bahsediyorum, aslında iki şıkkı gizli olan. Böyle bir hayatı düşlemiyorum, düşlediğim zamanlar oldu mu, evet oldu; ama şimdi o yılları bir bilinç kapanıklığı durumu olarak özetleyip geçiyorum, belki tam olarak öyle değildi -belki de kelimenin tam anlamıyla öyleydi-, kim bilir, yine de toplumun belirli bir kesiminin dayattığı bir hayat tarzına tamamen karşı olarak yaşamayı bir alışkanlık haline getirmeyi tercih ediyorum bu günlerde. İnanırsınız veya inanmazsınız ama bizim kalıcı olarak adlandırdığımız arkadaşlıkların bile temelinde zorunlulukların yattığını görürsek, her şey daha açık olarak adlandırılabilir ve böyle bir hayatta, yani arkadaşlıkların bile ortak ilgilerden ya da paylaşmalardan çok zorunluluklara dayandığı bir hayatta bir insan neye karşı savaş verirse versin, kaybetmekle yükümlüdür ve eninde sonunda kaybedecektir; oysa ki değirmenlere karşı kendini savunmak zorundadır insan ve her insan ölüme karşı bile sorumluluklar taşır, ölüm bile hak edilmelidir.
Daha fazla gülebiliriz, daha fazla yalanlara boğulabiliriz, daha fazla arkadaş edinip bir yerlerde bir numara olarak adlandırılabiliriz; ama sonunda hiçbiri, kelimenin tam anlamıyla hiçbiri kişinin hayatta var olduğu yere bir katkıda bulunmayacak; sadece kendi gözündeki yerini yüceltecektir; çünkü bu kadar fazla insanın var olduğu bir yerde attığınızı sandığınız bir adım, aslında toplumun sizi fark etmeyişi ile birlikte geriye atılmış bir adımdır ve sonunda biraz iyi hissetseniz de düşüşleri keskin olur insanın. Çünkü ölümü bile hak etmek zorundadır insan ve ölüme karşı sorumluluklar besler. Taa ki...
kalanlar memnundur bu işinizden
ölüme gülerek gidişinizden
ben, işte o sönmez ateşinizden
çalıp da kalbimi yakmaya geldim
Bir örnek yaşamak zorunda değiliz aslında, tamam kimse bu konuyu konuşmuyor oturup ama bazı sohbetler var ki, sanki karşılıklı "Hepimiz aynı olmalıyız" cümleleri ile geçiyor. Sanki bazı konuşmalar hiçbir şey vaat etmiyor sahiplerine, sadece ortalığa sözcükler saçıp geçici bir rahatsızlık kurtuluşu yaratmak için şekilleniyorlar. Diyelim ki bir örnek yaşadık; ceplerimizde toplum tarafından kabul gören cep telefonları ile toplum tarafından kabul gören ülkelerde yaptık tatillerimizi, toplum tarafından kabul gören bir yaş diliminde evlendik, toplum tarafından kabul gören bir süre bekleyip öyle çocuk yaptık ve toplum tarafından kabul gören bir sürede ev ve arabamız oldu; peki bütün bunlar, bu insanların "düzenli hayat" dedikleri yola giden bu yol, gerçekten düzenli hayatı getiriyor mu; yoksa sadece bizi anlamsız bir karmaşaya sürüklemekten ve kendimizi kandırmalardan öteye geçirmemekten başka hiçbir işe yaramıyor mu? Bence ikincisi, çünkü ben hep ikinci seçeneklerde daha doğrudur bu tip sorularda, 4 şıklı bir test tipinde B şıkkından bahsediyorum, aslında iki şıkkı gizli olan. Böyle bir hayatı düşlemiyorum, düşlediğim zamanlar oldu mu, evet oldu; ama şimdi o yılları bir bilinç kapanıklığı durumu olarak özetleyip geçiyorum, belki tam olarak öyle değildi -belki de kelimenin tam anlamıyla öyleydi-, kim bilir, yine de toplumun belirli bir kesiminin dayattığı bir hayat tarzına tamamen karşı olarak yaşamayı bir alışkanlık haline getirmeyi tercih ediyorum bu günlerde. İnanırsınız veya inanmazsınız ama bizim kalıcı olarak adlandırdığımız arkadaşlıkların bile temelinde zorunlulukların yattığını görürsek, her şey daha açık olarak adlandırılabilir ve böyle bir hayatta, yani arkadaşlıkların bile ortak ilgilerden ya da paylaşmalardan çok zorunluluklara dayandığı bir hayatta bir insan neye karşı savaş verirse versin, kaybetmekle yükümlüdür ve eninde sonunda kaybedecektir; oysa ki değirmenlere karşı kendini savunmak zorundadır insan ve her insan ölüme karşı bile sorumluluklar taşır, ölüm bile hak edilmelidir.
Daha fazla gülebiliriz, daha fazla yalanlara boğulabiliriz, daha fazla arkadaş edinip bir yerlerde bir numara olarak adlandırılabiliriz; ama sonunda hiçbiri, kelimenin tam anlamıyla hiçbiri kişinin hayatta var olduğu yere bir katkıda bulunmayacak; sadece kendi gözündeki yerini yüceltecektir; çünkü bu kadar fazla insanın var olduğu bir yerde attığınızı sandığınız bir adım, aslında toplumun sizi fark etmeyişi ile birlikte geriye atılmış bir adımdır ve sonunda biraz iyi hissetseniz de düşüşleri keskin olur insanın. Çünkü ölümü bile hak etmek zorundadır insan ve ölüme karşı sorumluluklar besler. Taa ki...
kalanlar memnundur bu işinizden
ölüme gülerek gidişinizden
ben, işte o sönmez ateşinizden
çalıp da kalbimi yakmaya geldim
Küçüğüm
her aşk kendini yaşar
çaldığın kapı kapanır, sonunda
içinde bir sen bulursun
büyümüş, anlamış, yorgun
çaldığın kapı kapanır, sonunda
içinde bir sen bulursun
büyümüş, anlamış, yorgun
6 Kasım 2011 Pazar
Noktalı Virgül
"Hayatta en iyi oynadığım rolü, susmayı oynuyordum."
Evlilik kavramını sorgular oldum bugünlerde. Hangimizin hayatındaki evlilik örneği çok başarılı da bu kadar insanın hayat planında evlilik yer alıyor, bilmiyorum. Biraz fazla yabenhayatıaslındapeksallamıyorumcutavır olsa da iki insanın birbirlerine bağlılığı için yasal bir düzenlemeye tapması, bana çok zavallı geliyor, kimse kusura bakmasın. Güçlü rolü oynayan insanların, o ağızlarından düşüremedikleri aşk kavramını böyle bir çerçeve içinde yaşamalarına bundan sonra güleceğimi düşünüyorum. Belki de gün gelir, bu satırlar bana güler, kim bilir. Sözlükten mesajlaştığım biri bir gün geleceğimi şöyle özetledi "Birini bulursun sen de, evlenirsin, güzel bir hayatın olur, iki çocuğun olur" vs vs diye kendince özetledi. Çünkü ben plazada çalışan, başarılı ve iyi maaşı olan bir insandım; o kadar mesajlaşmalarımızdan sonra benim hayatımı böyle özetledi. Bir de "beyaz yakalı" diye bir kelime öğrenmiş sanırım sağdan soldan, onu da yapıştırdı üstüme. 20 yaşındaydı, "Daha küçüksün, geçer bu tavırlar" diyecektim, vazgeçtim. Ne kadar kolay özetledi beni, sanki bir sınav sorusunda benim fotoğrafımın altına 100 puanlık bir "Geleceğini özet geç" sorusu vardı da o da 100 puanı aldı bu cevapla. Sonuç olarak cevap vermedim, 1 ay sürekli konuştuktan sonra bir gün kesildi konuşmalar, o da sorgulamadı, zaten insanlar çok çabuk vazgeçer benden, koskoca hayatımda 1 kişi peşimden koşacak olmuştu, onun da sebebini en sonunda evlilik kavramıyla bağdaştırdım, kendi yazdıklarını okumamın da katkısı oldu tabii ki bunda. Hoş, "Önemli olan birbirimizi sevmemiz, evlilik nedir ki" sözlerini ortaya çok rahat bırakır bu kişiler, sonra da her sevgilileriyle 3 ay sonra gelinlik, damatlık hayalleri kurmaya başlarlar; trajikomik. Neyse ben daha bu konuda bir şey söylemek istemiyorum, huzurluyum, iç huzurumu giderecek bir nefretle baş başa kalmamak tercihim, yarın Kalamış'a yürüyerek pekiştirmeyi düşünüyorum oysa ki bu huzuru.
Bugün Profesyonel'e ikinci kez gittim, yine gözlerim doldu. Zaten gözlerim çok çabuk dolar benim, tamam yalan söylemeyelim, basbayağı ağladım işte yine. Her sabah evden çıkınca gözleri dolu dolu aşağıya yürüyen bir insan üstüne bir de her esnemesinde gözünde yaşlarla baş başa kalıyorsa, Yetkin Dikinciler'in mektubu okumasına ağlamasına şaşmamalı bence. Erkekler ağlamaz familyasından insanların daha dışında kalmayı becerdiğim şu günlerde, bunları söylemekten daha da çekinmiyorum. Bir ara bilet bulursam, üçüncü kez de gideceğim. Sonra dört olur, beş olur, sorun değil. Çok severim böyle beğendiğim şeylere bağlanmayı; hiç tanımadığım kızlara tutulmalarıma bağlanmam gibidir bu. Sonra tüm kapılar kapanınca, kendi benliğimde yüzleşirim olanlarla ve yine eleştirmem kendimi, kapanan kapılara bağlanırım bu sefer. Bu sıralar tüm hikayelerimin karıştığını ve benim çok fazla hikaye arasında boğulduğumu düşünüyorum, hatta bunu zihnimde karmaşık bir resim olarak düşlüyorum da denebilir. Yazık, bu hikayelerin hiçbirinde pek başarılı olmadım, ama artık hayatımda "başarı" kavramını bir amaç olarak tutmadığım için sıkıntı olmuyor bütün bunlar. Her başarısızlığımın arkasında bir çıkış noktam var artık, çok uzun yaşamayı düşünmüyorum, giderim diyorum, tüm sıkıntılar buharlaşıyor. Size de tavsiye ederim.
Bir de, güneş gözlüğü bence her insanı çok çirkinleştiriyor.
1 Kasım 2011 Salı
Bir eflatun ölüm
Son bir kaç gündür iyice kendi köşeme çekildim, tek başıma uzun yürüyüşler yapıyorum, zorunlu kısa iş konuşmalarının arasına yalandan gülücüklerimden atıyorum kendimi bile inandıramadığım, bilmemne şuruplu bilmemne orta boy kahvemi yudumlarken o çok sevdiğim Moda sokağına bakakalıyorum uzun uzun, sonra defterime dönüyorum, bir takım matematiksel semboller arasında hayatta başarabildiğim tek şeyi yapmaya çalışıyorum, yeniden, ondan fazla yılın sonunda hala aynı kişi ve aynı hikaye olarak düşmemeye çalışıyorum, tutunduğum direkle savaşımı görseniz eminim siz de gülersiniz. Bugün kendime onlarca kez sordum, neden Zafer, hiçbir amacın olmadığı halde, 2-3 yıldan sonra yaşamak istememeyi kafana iyiden iyiye yerleştirmişken neden yapıyorsun bunu, neden hala bir takım gereksiz matematiksel semboller arasında bir şeyler başarmayı umuyorsun? Hiç. Hiç işte, kendimi bir şey zannetmeye devam etmek uğruna böyle bir şeyler yapıyorum, aslında vazgeçtim, tümüyle vazgeçmiş görüyorum kendimi, hani o yorgunluk hikayeleri filan var ya, onlardan bir tutam serpiştirip kaçmayı kendime yakıştırmıyorum, kaçacaksan bunu adam gibi yapacaksın, kendine hazırladığın güzel bir suikast planını lise yıllığı yazar gibi değil, tutulacak sözlerle yazacaksın. Peki madem böyle, ben niye ders çalışıyorum ya, bu kadar her şeyden -ama neredeyse her şeyden- vazgeçmişken -bazen 5-6 yaşlarında minik bir kız kaldırımın kenarında sanki düşmek istercesine yamuk yumuk yürürken gözlerime bakıyor, o kızın elinden tutup gezmek isterim, belki tek bağlantım hayatta- hâlâ küçük ego patlamaları uğruna kendimi kandırışım, neden?
Hayata bir not düşeyim. Benim güzel sözlerimi çaldın, tamam. Bana güzel yalanlar söyledin, tamam. Şimdi olanları sıralamak gerekirse; bana "3 ay sonra yeğeninin doğup doğmadığını merak edeceğim" demiştin. 3 ay sonra bana aşk mesajları atarken başkalarına aşık olmakla meşguldun, hatırlatırım. Bana "6 ay geçince mezun olup olmadığını merak edeceğim" demiştin. 6 ay sonra sana durumu bildirip, teşekkür ettiğimde "Umurumda değilsin" dedin. Bana "Seninle oturduğumuz yerlerde tek başıma oturup seni özleyeceğim" demiştin. Şimdi aynı yolculuklarda sen başkasının omzunda aynı koltuklarda uyurken, ben tek başıma seninle oturup ders çalıştığımız masalarda kahvemi içip ders çalışıyorum artık. İki kişi aldığımız pastaları tek başıma alıp, bitirmekte zorlanıyorum. Üstelik ben bunların hiçbirinin sözünü vermedim, belki inadına yapıyorum, hayata inadım inat, kimsenin umurunda bile olmayan savaşımı veriyorum, herkesin kendini kazanan olarak nitelendirdiği bu savaşta tüm gururuma rağmen omuzlarımın artık düşmesine, yürüyüşümün artık kendine güvenini kaybetmesine sebep oluyorum. Her şey için tekrardan teşekkürler.
Söylenmemiş, sahipsiz bir şarkıyım
Git dersen giderim, kalırım kal dersen
Hayata bir not düşeyim. Benim güzel sözlerimi çaldın, tamam. Bana güzel yalanlar söyledin, tamam. Şimdi olanları sıralamak gerekirse; bana "3 ay sonra yeğeninin doğup doğmadığını merak edeceğim" demiştin. 3 ay sonra bana aşk mesajları atarken başkalarına aşık olmakla meşguldun, hatırlatırım. Bana "6 ay geçince mezun olup olmadığını merak edeceğim" demiştin. 6 ay sonra sana durumu bildirip, teşekkür ettiğimde "Umurumda değilsin" dedin. Bana "Seninle oturduğumuz yerlerde tek başıma oturup seni özleyeceğim" demiştin. Şimdi aynı yolculuklarda sen başkasının omzunda aynı koltuklarda uyurken, ben tek başıma seninle oturup ders çalıştığımız masalarda kahvemi içip ders çalışıyorum artık. İki kişi aldığımız pastaları tek başıma alıp, bitirmekte zorlanıyorum. Üstelik ben bunların hiçbirinin sözünü vermedim, belki inadına yapıyorum, hayata inadım inat, kimsenin umurunda bile olmayan savaşımı veriyorum, herkesin kendini kazanan olarak nitelendirdiği bu savaşta tüm gururuma rağmen omuzlarımın artık düşmesine, yürüyüşümün artık kendine güvenini kaybetmesine sebep oluyorum. Her şey için tekrardan teşekkürler.
Söylenmemiş, sahipsiz bir şarkıyım
Git dersen giderim, kalırım kal dersen
30 Ekim 2011 Pazar
Bir tatlı huzur
Güzel bir hafta sonu geçirdim. Yürüdüm, çok yürüdüm, sonunda hep aynı yere döndüm her zaman yaptığım gibi ama ağzımda hafif ekşi de olsa güzel bir tadı kaldı. Bu günlerde düşünüyorum da; ya şu kadar çaba gösterdikten, bu kadar sesimi çıkardıktan, insanlara bu kadar laf anlattıktan sonra -tamamen kişisel tercihlerimle aksini becermiş de olsam- birinin dahi hayatında gerçekten önemli bir yer kaplayabilseydim, yani ben bir anda kaybolsam ya da yapmamam gerekenleri yapsam da o yanımda olsaydı veya ona kötü sözler söyledikten sonra hala benim sözlerimi takip etseydi, yani değerli olsaydım onun için çok daha huzurlu bir insan olurdum ama onun yanı sıra yolum Kalamış'a düştü benim bugün, huzuru oradan aldım da geldim. Aslında bahsettiğim aşk değil, yaşadıklarımdan sonra anladım ki ben böyle aşık olduktan sonra da aynı çizgide devam edebilecek bir insan değilim, dolayısıyla iki kişinin bir şeyler paylaştığı aşklar bana göre değil, başka biri oluyorum, çirkinleşiyorum -bence herkes çirkinleşiyor-; o yüzden kendime en yakıştırdığım rol de benim belki de kendimi en eli yüzü düzgün (bunu yazarken "eli yüzgün" yazmayı becerdim) gördüğüm tek kişilik aşkın sahibi rolüydü bunca zamandır. Başka biri olmayı çok da gerekli görmüyorum, bir şeyler denersin, olmaz, azıcık derdini anlatırsın -seni önemser- ama bilirsin ki "olmaz", olmayacak bir hayalin peşindesindir ama yine de konuşursun onunla, o seni dinlemez gibi gözükse de "beni önemsesin" diye çaba gösterirsin, bunları özledim. Çünkü ben bunu becerebiliyorum, yıllarca öbür türlüsünü yaşadım da bir hayrını görmedim, ne oldu, sevimsiz bir insan oldum bir sürü önemsemediğim insanın gözünde, sevgim uğruna önemsemediğim insanların aptal muhabbetlerine katlanmak, onların hiç de beğenmediğim hayatlarını dinlemek, kenarından köşesinden hayatlarına dahil olmak zorunda kaldım. Üstüne bir güzel, ileride en fazla arayacağım, kendimi en fazla dinlemem gereken zamanlarımı sokağa saçtım, durdum. Asla sevemeyeceğim bir hayata kendimi adapte etmeye çalıştım, o hayatı kurmayı çok istediğim konusunda yalanlar söyledim, ama aslında yalan da değillerdi o zamanlar, başka bir rolü oynuyordum, çok beceremiyordum çünkü içimdeki huysuz, huzur arayan çocuk sürekli bir şeylerin kavgasını veriyordu bu çok beğenmediği hayatın içinde. Neyse, çok da lüzumu yok bunların. Ama diyorum ya, bazen istiyorum ki en azından bir kişi olsun, seni takip etsin, sözlerini kovalasın, yaptıklarını merak etsin, belki en iyi arkadaşın veya belki de sevdiğin ama seni sadece arkadaşı olarak gören bir kız olsun. Biri olsun ya, biri olmalı yani.
Kendimi daha fazla kandırmak istemiyorum, çok fazla kişiye kendimden bir parçamı verdim, hepsinde hayal kırıklığına uğradım. Şimdi hepsini birer birer sildim hayatımdan, ellerim bomboş kaldım. Ne mi yapıyorum? Kalamış'a yürüyorum, bir pazar sabahı kayalıklarda tek başıma oturup kendi kendime anlamsız sözlerimi mırıldanıyorum, öyle bir zamanda aklıma geldi, o çok sevdiğim şarkının sözlerini düşünüp hareket etmemiştim hiç daha önce. Birileri bir tatlı huzur almaya gelmişti Kalamış'tan, ben çok dinlerdim çok da severdim bu şarkıyı ama beş dakika o kayalıklarda vakit geçirene kadar hiç fark etmemiştim durumumu. Bazı şarkılar haklıymış söylediklerinde.
Kendimi daha fazla kandırmak istemiyorum, çok fazla kişiye kendimden bir parçamı verdim, hepsinde hayal kırıklığına uğradım. Şimdi hepsini birer birer sildim hayatımdan, ellerim bomboş kaldım. Ne mi yapıyorum? Kalamış'a yürüyorum, bir pazar sabahı kayalıklarda tek başıma oturup kendi kendime anlamsız sözlerimi mırıldanıyorum, öyle bir zamanda aklıma geldi, o çok sevdiğim şarkının sözlerini düşünüp hareket etmemiştim hiç daha önce. Birileri bir tatlı huzur almaya gelmişti Kalamış'tan, ben çok dinlerdim çok da severdim bu şarkıyı ama beş dakika o kayalıklarda vakit geçirene kadar hiç fark etmemiştim durumumu. Bazı şarkılar haklıymış söylediklerinde.
29 Ekim 2011 Cumartesi
Sunak
sakinim bütün gece boyunca
başımı değişmeyen düşüme koyunca
lâleler kızıllaşır menekşeler morlaşır
sütçü gelmez kapıya vurmaz
gazeteci de öyle
bilirim
dünyanın sonu vardır
başımı değişmeyen düşüme koyunca
lâleler kızıllaşır menekşeler morlaşır
sütçü gelmez kapıya vurmaz
gazeteci de öyle
bilirim
dünyanın sonu vardır
26 Ekim 2011 Çarşamba
Profesyonel
Bu blog yazısını sanırım tarihe not düşmek için yazıyorum, eskiden bu tip şeyleri Ekşi sözlüğe yazmaya alışmıştım ama gözümde şu anda baya kötü yerlerde olduğu için hiç yazasım gelmiyor, elim gitmiyor adeta. Ben bugün uzun zamandır gitmeye çalıştığım fakat bir türlü bilet bulamadığım için gidemediğim Profesyonel'e gittim. Çok beğendim, yeri geldi güldüm, bunun yanı sıra bir sahnesinde resmen ağladım -uzun süre sonra gerçekten kendimi tutamadım sanırım- ama gerçekten bu oyunu izlemenin bir insanın 2 saatte yapabileceği en güzel şeylerden biri olduğunu düşünüyorum. Çok sevdim, haftaya bir biletim daha var, tekrar gidip izleyeceğim. Bugün mutluyum.
Günün şarkısına gelince... (Aslında bugün 20-30 kez dinlediğim başka bir şarkı var ama ben bunun sözlerini paylaşmak istedim, öyle oldu böyle oldu)
yüzünü görmem, yerini sormam
elini tutmam, seni hiç unutmam
tenine değmem, sesini duymam
adını koymam, sana hiç doymam
Günün şarkısına gelince... (Aslında bugün 20-30 kez dinlediğim başka bir şarkı var ama ben bunun sözlerini paylaşmak istedim, öyle oldu böyle oldu)
yüzünü görmem, yerini sormam
elini tutmam, seni hiç unutmam
tenine değmem, sesini duymam
adını koymam, sana hiç doymam
24 Ekim 2011 Pazartesi
There's a way out
"Öyle" olmak istemiyorum. Nasıl? Öyle işte. İnsanlarla anlaşma konusunda çok beceriksiz olabilirim ama bu yönüm bana "düzeltilmesi gerekli" bir yön olarak gelmiyor pek. Mesela sinirli bir insandım bazen, ondan oldukça sıyrıldığımı düşünüyorum; çirkindi çünkü sinir, kendi o halimden utanıyordum geçen zamanların ardından. Hani bazen başka birinin yerine utanırsınız ya, ben öyle zamanlarda garip hareketler yaparım -ellerimi sıkarım, esnerim, yüzümle oynarım, burnumu mıncıklarım bilmemne- öyle oluyordum ben de sinirli zamanlarımı hatırladığımda. Artık pek sinirlenmiyorum, sinirlenirsem de hemen kendimi durduruyorum yukarıda söylediğim şeyleri hatırlayıp. Ama işte, hâlâ pek anlaşamıyorum insanlarla ama tüm bu olanlardan kendimi pek de sorumlu tutmuyorum, diyorum ya, "öyle" olmak istemiyorum, her gün gördüğün, konuştuğun bir insanın kendi içinde neler yaşadığını merak etmeyen insanlarla anlaşamamayı düşünüp kendimi suçlayacak kadar değersiz görmüyorum kendimi, her ne kadar kendimi kendi gözümde bir devden bir noktaya kadar düşürmeyi becersem de -kuşkusuz benim için oldukça büyük bir işti bunu yapmak, tam becerebildiğim söylenemez ama bunu deniyorum, sık sık kendimi küçümsüyorum bile bu konuda, kendimle aynada dalga ge...ayna işte yine aynı ayna- etrafımdaki insanları fazlasına layık görmüyorum. Bugünkü sızlanmalarım bu kadar kimselere sevdiremeyeceğim sevgili blogum.
Bugün deniz otobüsünde onu gördüm, uzun süre sonra, hatta genelin aksine bu sefer Kadıköy'den bindi. Ben binmeden önce deniz otobüsünün sebep olduğu dalgalardan üstüme biraz su sıçradı, umursamadım, o görmüş müdür acaba? Bana açık olan tek kapısını da kapadığına göre görse bile umrunda değildir herhalde. Gözlerine bakmak isterdim yanımdan geçerken, yapmadım, onu rahatsız etmeyeceğime dair bir cümle söylemiştim ki o beni hiç tanımasa ve tanımadığı haliyle sevmese de ben sözümde durmaya çalışırım. Bak yine bir nokta oldum, yarın annemler geliyor, belki onun gözünde biraz büyük bir nokta olurum, azıcık gülümserim.
Sevgiler kendimi beğendiremediğim dünyaya.
Bugün deniz otobüsünde onu gördüm, uzun süre sonra, hatta genelin aksine bu sefer Kadıköy'den bindi. Ben binmeden önce deniz otobüsünün sebep olduğu dalgalardan üstüme biraz su sıçradı, umursamadım, o görmüş müdür acaba? Bana açık olan tek kapısını da kapadığına göre görse bile umrunda değildir herhalde. Gözlerine bakmak isterdim yanımdan geçerken, yapmadım, onu rahatsız etmeyeceğime dair bir cümle söylemiştim ki o beni hiç tanımasa ve tanımadığı haliyle sevmese de ben sözümde durmaya çalışırım. Bak yine bir nokta oldum, yarın annemler geliyor, belki onun gözünde biraz büyük bir nokta olurum, azıcık gülümserim.
Sevgiler kendimi beğendiremediğim dünyaya.
Biraz acı, biraz rakı, böyle geçip gidecek
Geçen hafta öğrencimin defterinde "Yiğit bu cümleyi okuduğunda gül :)" diye bir yazı gördüm, kıskandım, öyle olduğumuz günlere bir özlem duydum. Sonra özlem geçti, içimde sızısı kaldı.
23 Ekim 2011 Pazar
Ölümlerden ölüm beğendim
Dün terör saldırıları ile yazdıklarımı söylerken bir şeyler eksik kaldı sanırım. Ölüm konusunda çeşitli ciddi düşüncelerim var, kendimle ilgili bir ihmalkarlık ya da eksiklik olarak görebileceğim durumlar var, ben pas geçiyorum ama beni incelemeye karar veren biri bunu ciddi bir sorun olarak görebilir, karşı çıkmam. Hayatımda şu ana kadar hiçbir insanın -hatta hiçbir canlının- ölümüne üzülemedim, üzülmedim. Akraba olarak kaybettiğim 3 tane insan oldu: anneannem, babaannem ve halam. Hiç olmayan favori yönetmenlerime ya da aktörlerime, ya da o tip başka bir şeylere bir şey olmadı, çünkü zaten hiç var olmadılar. Herhangi bir kedi ölüsünü görünce şöyle bir garip oluyorum ama bana çok yalandan gelen üzülmelerden birini taklit edemiyorum. Lisede kedi güvercini öldürünce vıcık vıcık ağlaşan kızlara karşı inanılmaz bir acıma duyardım. Evet, doğru, acırdım onlara, "doğanın akışı bu" der, geçerdim ve bir insanın ölümüne üzülmeme konusu biraz garibime gitse de bu davranışımı pek sorgulamıyorum, dünyada her dakika milyonlarca kez olan bir hayvanın başka bir hayvanı -aç kalmamak için- öldürmesine vıcık vıcık ağlaşan kızların iticiliği hakkında saatlerce konuşabilirim. Hatta bir slayt gösterisi hazırlayıp -arkadaşlarımın dalga geçtiği gibi- "Kedi nedir? Güvercin nasıl bir hayvandır?" gibi temel kısımlardan başlayarak, yavaşça konunun içine giren ve besin piramidi üzerinde uzun bir süre durulan bir sunum yapabilirim. Kimse dinlemez belki, ama orası pek sorun değil, zaten kimsenin kimseyi pek de dinlediğini düşünmüyorum ben. Geçen sene bu zamanlardan bir gün hatırlıyorum, babamı tehdit ettiğim gün. Eğer bu eve gelirsen olacaklardan sorumlu olmam gibisinden bir mesaj atmıştım, belki onu öldürmekten bahsetmiş bile olabilirim, aslında bu anlattıklarım tüm olayların başlangıcına denk geliyor sanırım. Sonra babam eve gelmedi o aralar, bir gün geldi ve bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı. En azından annem ve babamın bir mutluluğu söz konusu ve onun dışında herkes koptu. Arada kaldım, söndüm. O kendini "her şeyi başarmış da işin tatlısını yiyen" olarak gördüğüm zamanları şimdi "Hayatı 22 yaşında çözdüğünü zanneden gerizekalı zamanları" olarak adlandırıyorum. Kısacası geçen sene bu zamanlardan itibaren her şey çirkinleşti ve ben açık açık babasını öldürmeyi düşünebilen bir insan olarak şimdi hiçbir ölüme üzülmeden hayatımı sürdürebiliyorum. Bazen kendimi "marjinal" olarak adlandırsam da toplumun genel kesimine hitap eden fikir ve düşüncelerin aksine davranmaya çalışmıyorum, hani bir telefon markası ya da elektronik eşya seçiminde bunu yapabilirim, ama millet, din ve benzeri konular işin içine girdiğinde gerçekten toplumun aksi fikirlere körü körüne bağlıyım, aslında bu biraz da içinde yaşadığım topluma çok uzak bir kavramı çok sevmemden kaynaklanıyor olsa gerek. Her gün saatlerce telefon muhabbeti yapan insanların tüketim toplumları üzerine saatlerce nutuk çekmesi değil sadece güldüğüm, başka şeyler de var tabii ki. Daha çok şey yazabilirim, ama sıkıldım, biraz kendi kendime konuşmak istiyorum şimdi. Gerçi burada kime konuştuğum da çok belli değil ama arada blogumu Almanya'dan okuyanlar olmuş, ne işiniz var ki burada? Bu çirkin yazıyı güzelleştirmek için çok sevdiğim bir şairden bir alıntı yapayım o zaman:
yalanlı dolanlı alçak doğruca yaşanmamış bir
bir gözsüz kulaksız elsiz ayaksız güdük bir gün
bütün yitiklerim karalarım üstüste üstüste bütün karışıklığım
gelip geçtiğim macera şu kadar binler yıllık
şu kadar binler yıllık karalarım karışıklığım üstüste
usul usul insan insan ölüm ölüm üstüste
şu kadar güneş şu kadar su yılanı şu kadar düzen
ben sebepliyim denizlere aylara kavgalara umursuzluğa
bir maviyi durup dururken birine benzetiyorum
bir balığın ağzını anıyorum durup dururken
serinliyorum
yalanlı dolanlı alçak doğruca yaşanmamış bir
bir gözsüz kulaksız elsiz ayaksız güdük bir gün
bütün yitiklerim karalarım üstüste üstüste bütün karışıklığım
gelip geçtiğim macera şu kadar binler yıllık
şu kadar binler yıllık karalarım karışıklığım üstüste
usul usul insan insan ölüm ölüm üstüste
şu kadar güneş şu kadar su yılanı şu kadar düzen
ben sebepliyim denizlere aylara kavgalara umursuzluğa
bir maviyi durup dururken birine benzetiyorum
bir balığın ağzını anıyorum durup dururken
serinliyorum
Eski fotoğrafların anısına
Kimsenin kimseye olan sevgisinin bencilliğini geçemediği bir dünyanın güzel bir cumartesi akşamına merhabalar efendim. Dün kuramadığım cümleleri, hali hazırda tüm haftanın yükünü çeken uykusuzluğa ve biraz da onun yarattığı sarhoşluğa bağlıyorum. Aslında sadece kahve içmiştim, birazcık da şurup koydurmuştum içine - çünkü ben "çay şekerle mi içilir yaa, kahvenin tadını bozuyosun yaa diyenlerden olamadım hiç-, onun sarhoşluğundan da pek bir şey çıkmaz ama olsun, varsın, öyle kabul edelim. Aradığım bir fotoğraf üzerine 2009 yılının -ve aslında 2008'in de tabii ki- fotoğraflarına göz atarken yine aynı değişim sürecinin kabullenmezliği ile doldum taştım, bir başka kayıp daha kendi adıma. Bir türlü değişime kendimi uyduramıyorum ben, o geride kalanları yalandan özleyenlerden nefret eden ve günü kabullenen yanımı dışarıdaki oyunlara sürüp, kendi içimde geçmişe karşı müthiş bir savaş verip her seferinde kaybediyorum, her seferinde daha çok özlüyorum. Sonra dışarı çıkıyorum, "Onları herkes özler" havalarıma giriyorum, bir havalıyım bir havalıyım, ne kadar da umrundayımdır insanların. Zaten artık bunları söyleyebileceğim insanlar da pek kalmadı etrafımda -çünkü insanlar çabuk vazgeçer benden- ve ben sürekli insanlarla olan değişim sürecimin sanrıları arasında yaşama savaşı veriyorum işin özünde. Bakmamalıydım, bakmamalıydım, o fotoğraflara bakmamalıydım, aramasam ne olacaktı ki sanki, hem bir yandan da düşünceler geçiyor aklımdan, keşke özleyebilseydim seni, keşke kendimi gerçekten suçlu bulabilseydim -genelde insanlar tersini ister ama...- , keşke tüm bu olanların ardından seni naif olarak nitelendirebilseydim (bu naif kelimesi bu aralar çok popüler, ben kendimi eksik hissediyordum kullanmayınca, şimdi kullandım -hala eksik hissediyorum) ve mutluluğu hak ettiğini düşünüp -ne demek hak etmek, insan ne yapınca mutluluğu hak eder, sahi mutluluktan kastım ne ki- seni mutlu görünce tamam deseydim, suçlarımla baş başa kalıp viskimi yudumlasaydım -bir sefer tadına bakmak dışında hiç viski içmedim aslında, ama cümle içinde kullanmam gerekiyordu bir gün, yaptım mutluyum-; geceleri rüyamda seni görüp mutsuz uyansaydım -geçen gün oldu bu, üstüne sayfalarca yazı yazdım ama buraya koymadım, gerçi zaten karşılaşmazsın da sen şimdi ama olsun-, bir hayal kırıklığı, kendini suçlama, suçlama ve çok daha fazlası. Öyle olmadı, hem beni bitirdin, hem kendini bende bitirdin; tamam, sonuçta sen istediğin yerdesin bir şekilde yine ve ben seninle olduğum zamanlarda sana söylediğim yalanların aksine hep istemediğim yerlerde istemediğim bir hayatı sürüyordum, hem kendimi de çok kaybetmiştim seninleyken, şimdi kendimi buldum -buldum da bir bok oldu sanki-; sen de kendini bulduğunu söylediğin zamanlarda hayatımda gördüğüm en karaktersiz davranışı sergileyip beni bitirdin, şimdi her şey bulanık ama diyorum ki içimden, keşke, keşke o fotoğraflara hiç bakmasaydım bugün.
22 Ekim 2011 Cumartesi
Saat çok geç
saat çok geç
belki gece üç
kimlerleyim, kimlerleyim
ben neredeyim
Biraz daha akışına bırakmış haldeyim bu günlerde. Bol bol tiyatro planı yapıyorum, her seferinde farklı kişileri katıyorum, oyunlardan çıkışta anlamsız mutluluklara kapıyorum, çizginin biraz kenarına yaklaşmak için adımlar atıyorum, daha az düşünüyorum, daha çok uyuyorum, kendime daha az vakit ayırıyorum, daha niteliksiz bir hayatı kavramak istemesem de ona doğru yol alıyorum. Bu gece söyleyecek çok sözüm yok, sadece bir günlük niteliğinde bunları yazmak istedim; dün bir kağıda uzun uzun içimi döktüm, muhtemelen buralara kopyalamam -aslında kopyalasam da kim fark eder, orası ayrı bir konu-; hafta sonumu biraz kendime gelmeye adamam gerektiğini fark ettim bunları yazarken.
"Sevgi" kelimesini sorgular oldum bu aralar.
Bu arada ülkenin belirli bir yerlerinde insanlar ölüyor, bıçak sırta dayanıyor, sıcak temas filan oluyor ya. Umrumda değil. Bu ülke, uzun zamandır hiç umrumda değil. Hani bu umursayanlar var ya, onlar da çok uzak geliyor; pek sevmediğim bir dünyanın hiç sevmediğim bir ülkesinde bir köşesinden sevmeye çalıştığım insanlarla beraberim. Eh, bu kadar da olsun. Bunları dışarıda söylesem beni linç ederler sanırım. N'apıyım, umrumda değil. Değil işte. Şehitlerin ailelerine baş sağlığı dileyip, türk bayrağı koyayım mı? Ya da kısa yoldan bu alışkanlıklara da toptan koyabilirim bence. İkinci fikre "Siz biraz daha samimisiniz galiba" demek istiyorum. Umrumda değil. Başkası bana demişti ya "umrumda değilsin" diye, ben artık bunun farkındayım da, sizin umrunuzda olan şeyler de benim umurumda değil işte. Ben de böyle yaşıyorum, n'apıyım.
belki gece üç
kimlerleyim, kimlerleyim
ben neredeyim
Biraz daha akışına bırakmış haldeyim bu günlerde. Bol bol tiyatro planı yapıyorum, her seferinde farklı kişileri katıyorum, oyunlardan çıkışta anlamsız mutluluklara kapıyorum, çizginin biraz kenarına yaklaşmak için adımlar atıyorum, daha az düşünüyorum, daha çok uyuyorum, kendime daha az vakit ayırıyorum, daha niteliksiz bir hayatı kavramak istemesem de ona doğru yol alıyorum. Bu gece söyleyecek çok sözüm yok, sadece bir günlük niteliğinde bunları yazmak istedim; dün bir kağıda uzun uzun içimi döktüm, muhtemelen buralara kopyalamam -aslında kopyalasam da kim fark eder, orası ayrı bir konu-; hafta sonumu biraz kendime gelmeye adamam gerektiğini fark ettim bunları yazarken.
"Sevgi" kelimesini sorgular oldum bu aralar.
Bu arada ülkenin belirli bir yerlerinde insanlar ölüyor, bıçak sırta dayanıyor, sıcak temas filan oluyor ya. Umrumda değil. Bu ülke, uzun zamandır hiç umrumda değil. Hani bu umursayanlar var ya, onlar da çok uzak geliyor; pek sevmediğim bir dünyanın hiç sevmediğim bir ülkesinde bir köşesinden sevmeye çalıştığım insanlarla beraberim. Eh, bu kadar da olsun. Bunları dışarıda söylesem beni linç ederler sanırım. N'apıyım, umrumda değil. Değil işte. Şehitlerin ailelerine baş sağlığı dileyip, türk bayrağı koyayım mı? Ya da kısa yoldan bu alışkanlıklara da toptan koyabilirim bence. İkinci fikre "Siz biraz daha samimisiniz galiba" demek istiyorum. Umrumda değil. Başkası bana demişti ya "umrumda değilsin" diye, ben artık bunun farkındayım da, sizin umrunuzda olan şeyler de benim umurumda değil işte. Ben de böyle yaşıyorum, n'apıyım.
18 Ekim 2011 Salı
Kadehi şişeyi kırarım bugün
Bulanık.
beni tanımayın artık bu şehirde
beni tanımayın artık bu şehirde
bu şehirde beni tanımayın artık
artık beni bu şehirde tanımayın
tanımayın artık beni bu şehirde
Bazen bir vapura biniyorum, 2 buçuk kişilik koltukları var bu vapurun 2 buçuk tarafı denizlerle çevrili ülkemizde. Ülkemiz, ülkemiz, ülkeniz. Bir dergi açıyorum, okur gibi yapıyorum. Aklımda başka şeyler. Başka türlü, işte terk etmek filan. Aslında devamına çok gerek yok gibi hissediyorum bazen. Bir çok şeye olduğu gibi cesaretim yok şimdiye kadar hiç düşünmediğim şeyleri düşünmeye. Artık korkaklığımı kabul edebiliyorum, ama bir şey değişmedi. Yaptığım şeylerin sonunda hiçbir zaman hiçbir şey değişmedi. Kendimi tebrik ediyorum, bir ikincilik madalyası veriyorum, yanaklarından öpüyorum. Sonra o madalyayı alıyorum, pardon yanlışlık olmuş diyorum, üçüncülüğü veriyorum; bazen onu da geri alıyorum, hiçbir şey vermediğim oluyor bazen, bazen insanlara çok şey verip pişman oluyorum. Aslında pişman da olmuyorum, kendi içimde kendimi seviyorum, boşver diyorum, boşver. En sevdiğim kelimelerden biri "boşver" , biri de "bazen" zaten. Yeterince ergenleştikten sonra "Tüm bu yaptıklarımız, çaba gösterdiğim bütün bunların hepsi, ne için, sonunda neyi elde etmek için?" çizgisine kayıyorum. İşte o çizgiye kaydıktan sonra hiçbir şeyin fark etmediği noktaya geri dönüyorum, bazen "pardon" diyince sesim yarım yamalak çıkıyor, ben bile zor duyuyorum, işte onları önemsemiyorum, bazen boşveriyorum.
En büyük derdi "ios vs android" olan insanlardan geçilmeyen bir dünyada değersiz olmak beni üzmüyor.
beni tanımayın artık bu şehirde
beni tanımayın artık bu şehirde
bu şehirde beni tanımayın artık
artık beni bu şehirde tanımayın
tanımayın artık beni bu şehirde
Bazen bir vapura biniyorum, 2 buçuk kişilik koltukları var bu vapurun 2 buçuk tarafı denizlerle çevrili ülkemizde. Ülkemiz, ülkemiz, ülkeniz. Bir dergi açıyorum, okur gibi yapıyorum. Aklımda başka şeyler. Başka türlü, işte terk etmek filan. Aslında devamına çok gerek yok gibi hissediyorum bazen. Bir çok şeye olduğu gibi cesaretim yok şimdiye kadar hiç düşünmediğim şeyleri düşünmeye. Artık korkaklığımı kabul edebiliyorum, ama bir şey değişmedi. Yaptığım şeylerin sonunda hiçbir zaman hiçbir şey değişmedi. Kendimi tebrik ediyorum, bir ikincilik madalyası veriyorum, yanaklarından öpüyorum. Sonra o madalyayı alıyorum, pardon yanlışlık olmuş diyorum, üçüncülüğü veriyorum; bazen onu da geri alıyorum, hiçbir şey vermediğim oluyor bazen, bazen insanlara çok şey verip pişman oluyorum. Aslında pişman da olmuyorum, kendi içimde kendimi seviyorum, boşver diyorum, boşver. En sevdiğim kelimelerden biri "boşver" , biri de "bazen" zaten. Yeterince ergenleştikten sonra "Tüm bu yaptıklarımız, çaba gösterdiğim bütün bunların hepsi, ne için, sonunda neyi elde etmek için?" çizgisine kayıyorum. İşte o çizgiye kaydıktan sonra hiçbir şeyin fark etmediği noktaya geri dönüyorum, bazen "pardon" diyince sesim yarım yamalak çıkıyor, ben bile zor duyuyorum, işte onları önemsemiyorum, bazen boşveriyorum.
En büyük derdi "ios vs android" olan insanlardan geçilmeyen bir dünyada değersiz olmak beni üzmüyor.
16 Ekim 2011 Pazar
Hep bu otomatlar yüzünden
Hep bu otomatlar yüzünden. Her şey, herhangi bir hayatta rahatsız olunan her şey bu otomatların beceriksizliği yüzünden oluyor. O hani çok uğraştığımızı söylesek de aslında pek çaba göstermeden elde ettiğimiz anlaşmazlık ve kırgınlıklarımız var ya, hep bu otomatların sütü bol, kahvesi yetersiz, şekeri ise istendiği gibi ayarlanmamış kahve veren otomatlar yüzünden. Analizden tasarıma geçerken değişen müşteri istekleri, sessizliklerimiz, otobüslerde yadırgadığımız insanlar, metrobüs kapılarıyla dönen adamlar, esmer şekerin çok anlamsız bir nesne olmasına rağmen benim ısrarla alışım, o beğenmediğim Ikea dolapları, komik olmayan karikatürler, dinlemediğim dersler, sonunda çok anlamsız gelen birincilikler, karşınızda ağlayan kızın hırkasına damlayan göz yaşları, sizin ona soğukluğunuz, denizin bir gün mavi bir gün yeşil gözükmesi gözünüze, turuncu renk olmasına rağmen kırmızı kalem diye satılan kalemler... Hep bu sıcak çikolatası tükenmiş, para üstü verebildiğini söyleyen ama basit bir sütlü kahveyi beceremeyen otomatlar yüzünden, işte hepsi bu sebepten.
Maslak'ta 5 yıldır inşaatı tamamlanamayan biçimsiz gökdeleni görmüşsünüzdür belki. Daha inşaat devam ederken içeri konan bir çay kahve otomatının çaylarının çamaşır suyu gibi bir tada sahip olması yüzünden aksamış çalışmalar. Hani şu hayatımdan çıkan insanların beni hemen bırakıp, bir daha doğru düzgün anımsamadan sınırsız mutlulukları yaşamaları da aynı nedene dayanıyor. Çünkü ben hayatlarından çıkınca, bu çirkin makinalar da benimle kalıyor. Bir insan otomatlarla nasıl mutlu olabilir ki zatne? Sarıyer mısırcıları otomatlarla yer değiştirse, sahilde gülüp eğlenen okulu kırmış mutlu öğrenciler de büyüyecek; sıkıcı ve rutine dayanmış, üç dört cümleyle özetlenebilecek hayata sahip gözlerle yer değiştirecektir. Aslında banklar değişmeyecektir. Çünkü bankalar görüp geçirdikleriyle zaten onlarca otomatı bünyelerinde barındıran bir hayata sahip olmuşlardır çoktan. Moda sahilindeki bankların sadece ayyaşları ve kimsesizleri konuk ettiği soğuk sonbahar sabahlarında kendi aralarında konuştukları söylenir yıllardan beri. Bir bank diğerine "Hep bu otomatlar yüzünden" dermiş bir gözü kıyıya vuran dalgaları gözlerken. Diğeri kadehini kaldırınca birlikte bir yudum alırlar, gözlerini kısarlar. Ayyaşlar da uyanır, "Ah bu otomatların gözü kör olsun" şarkısı söylenir Moda sahilinde o sabahlarda. Okulu kıran öğrencilerin sahilde yarı uyanık yürümeleri sırasında banklar da bu dertlerini içlerine atmaya başlarlar. Sırada yan sınıftaki dalgalı saçlı, hüzünlü bakışlı ama etrafında çok koşanı olan kızlara vurulmuş çocukların dertleri vardır. Bir dert söylenir, dalgalar gelip toplar, otomatlarla ilgili sıkıntısı çoktur herkesin. Dalgaları kimse dinlemez ama onlar bunu çok da dert etmezler. Çünkü herkes birbirini dinler gözükse de, kimsenin kimseyi pek ciddiye almadığı bu dünyada herkesin otomatlarla bir husumeti vardır elbet.
O çirkin kahveyi içtğim akşam, eve biraz geç gittim. Zafer, dolabı açıp "Beyaz peynir bitmek üzere" dedi. Döndüm, "Evet" dedim kendime, "Üzümler de bozuldu zaten". Kaldırdık kadehleri, iki kişi değildik sadece, aynadaki de gelince üç olduk. Kadehlerin içindeki alkol içeren sıvılar midemize doğru yol almadan önce yalandan bir mutlulukla attık içimizdeki kırgınlığı: "Hep bu otomatlar yüzünden"
Z.T.
13.10.2011
10.18
Maslak'ta 5 yıldır inşaatı tamamlanamayan biçimsiz gökdeleni görmüşsünüzdür belki. Daha inşaat devam ederken içeri konan bir çay kahve otomatının çaylarının çamaşır suyu gibi bir tada sahip olması yüzünden aksamış çalışmalar. Hani şu hayatımdan çıkan insanların beni hemen bırakıp, bir daha doğru düzgün anımsamadan sınırsız mutlulukları yaşamaları da aynı nedene dayanıyor. Çünkü ben hayatlarından çıkınca, bu çirkin makinalar da benimle kalıyor. Bir insan otomatlarla nasıl mutlu olabilir ki zatne? Sarıyer mısırcıları otomatlarla yer değiştirse, sahilde gülüp eğlenen okulu kırmış mutlu öğrenciler de büyüyecek; sıkıcı ve rutine dayanmış, üç dört cümleyle özetlenebilecek hayata sahip gözlerle yer değiştirecektir. Aslında banklar değişmeyecektir. Çünkü bankalar görüp geçirdikleriyle zaten onlarca otomatı bünyelerinde barındıran bir hayata sahip olmuşlardır çoktan. Moda sahilindeki bankların sadece ayyaşları ve kimsesizleri konuk ettiği soğuk sonbahar sabahlarında kendi aralarında konuştukları söylenir yıllardan beri. Bir bank diğerine "Hep bu otomatlar yüzünden" dermiş bir gözü kıyıya vuran dalgaları gözlerken. Diğeri kadehini kaldırınca birlikte bir yudum alırlar, gözlerini kısarlar. Ayyaşlar da uyanır, "Ah bu otomatların gözü kör olsun" şarkısı söylenir Moda sahilinde o sabahlarda. Okulu kıran öğrencilerin sahilde yarı uyanık yürümeleri sırasında banklar da bu dertlerini içlerine atmaya başlarlar. Sırada yan sınıftaki dalgalı saçlı, hüzünlü bakışlı ama etrafında çok koşanı olan kızlara vurulmuş çocukların dertleri vardır. Bir dert söylenir, dalgalar gelip toplar, otomatlarla ilgili sıkıntısı çoktur herkesin. Dalgaları kimse dinlemez ama onlar bunu çok da dert etmezler. Çünkü herkes birbirini dinler gözükse de, kimsenin kimseyi pek ciddiye almadığı bu dünyada herkesin otomatlarla bir husumeti vardır elbet.
O çirkin kahveyi içtğim akşam, eve biraz geç gittim. Zafer, dolabı açıp "Beyaz peynir bitmek üzere" dedi. Döndüm, "Evet" dedim kendime, "Üzümler de bozuldu zaten". Kaldırdık kadehleri, iki kişi değildik sadece, aynadaki de gelince üç olduk. Kadehlerin içindeki alkol içeren sıvılar midemize doğru yol almadan önce yalandan bir mutlulukla attık içimizdeki kırgınlığı: "Hep bu otomatlar yüzünden"
Z.T.
13.10.2011
10.18
15 Ekim 2011 Cumartesi
Şemsiyeli insanlar
Bir cuma sabahı, beklenmeyen yağmur damlalarına maruz kalmış bir ağacın kırılmaya yüz tutmuş bir dalı gibiyim. Şemsiyeli insanlar geçiyor altımdan, sabah mahmurluğuyla şemsiyelerini çarpıyorlar, bazen canımı yakıyor bütün bunlar, onların derdi şemsiyeleriyle tabii ki. Neyin olup bittiğini anlamadan şemsiyelerine bakıp, yollarına devam ediyorlar, akılları yastıklarında, bir yandan da hafta sonunun düşüne sahipler. Çünkü böyle bir günde, yani bütün hafta beklenen fakat cuma günü sonlanacak yağmurun, adaletsizce hoş geldiği bir cuma gününde uykulu gözlerle, merhaba demeden bu havayla karşılaşmaktan dolayı biraz kırgınlar hayata. Çarpıyorlar şemsiyelerini bana, bazen bir bağım kopuyor, bazen sendeliyorum, en sonunda dayanamayıp yerde buluyorum kendimi. Daha sonra gelen şemsiyeli insanların ayakkabıları ile karşılaşıyorum. Bazısı kışlıklarını çıkarmış, çizmeleriyle geliyor; kimisi ise spor ayakkabılarından vazgeçememiş henüz, belki de eski spor ayakkabılarını yenisi ile değiştirmek için bahane arıyorlar. Şemsiyeli insanlar beni görmüyor.
9 Ekim 2011 Pazar
Perondaki boş trenler gibi
Ne denebilir ki? 3'e kadar uyuduğum, saatlerce uyuz uyuz kahvaltı yaptığım, bir azalıp bir artan yağmur damlalarının arasında Moda'ya yürüyüş ve çay bahçesinde içilen çay ile taçlandırdığım, akşamında buz gibi birasını azıcık serin sonbahar havasında yudumladığım bir günün ardından ne denebilir ki? Tamam biraz daha uyuyabilirdim, güne 11'de başlayıp bir film sıkıştırabilirdim, belki bir kaç bölüm daha dizi izlerdim, evi biraz toparlardım ama çok da gerek yok bütün bunlara. Sana çok yakıştırdığım şarkıyı mırıldanarak dolanıyorum evde, bu sefer kararlıyım, kimseyle paylaşmıyorum şarkımı, becerebilirsem ilk kez bunu yapacağım; oysa ki sen bilmezsin ama hiçbir şeyi paylaşmadan yapamayanlardanım ben, mesela bir aşık olsam cümbür cemaat bilir kimi sevdiğimi, en ufak detayına kadar anlatırım da herkes dinlemez, aslında ufak detaylarını değil genellikle önemli kısımlarını bile pek dinlemedikleri olur, sonra sorarlar "Orada mı karşılaşmıştın?", hatırlamadıklarını söyler, zaten kimsenin kimseyi gerçekten ciddiye almadığı bir dünyada hatırlanmak insana bir lütuf olarak sunulur -ki her insana da sunulmaz, sunulsa bile çok az kişi tarafından görürsün bu değeri-, sonra tartışırsınız orada mı konuşmuştun burada mı tanışmıştın diye. İnsanın hikayeleri kendine değerli olmasa bile başkaları değer versin istiyor bazen ama -bilirsin ya- kimsenin kimseyi önemsemediği bir dünyada böyle beklentileri kısıtlamak yaşamayı imkanlı kılar -ki ben pek beceremem, hep daha fazlasını beklerim insanlardan, ne yazık-, eh bugünlük çok karmaşık değilim, zaten saatlerce uyandım, benim saçmalama kapasitem bu kadarla sınırlı bugünlük -yazmamalıydım, başlamamalıydım-. Yarın belki seni görürüm.
Aynada gözlerimi beğeniyorum bir tek.
Aynada gözlerimi beğeniyorum bir tek.
8 Ekim 2011 Cumartesi
Bugün orda da cumartesi mi
Kahvaltımdan sıkılıp içeri doğru gidiyorum, elimde telefonum var. Uzanıyorum, siyah tshirtümün göbeğimi iyiden iyiye belli ettiğini fark edip rahatsız oluyorum. Salonda bir sessizlik, ütülenmeyi bekleyen ya da ütülendikten sonra tekrar buruşan giysilerim. Masamın üstüne göz attığımda iki Hermann Hesse, bir Albert Camus kitabı; Camus'u okumuşum, diğerleri arada açıp göz atmam için, belki yeni bir kitaba başlamak gerektiğinde. Kitap okumayı özlediğimi fark ediyorum, kısa yolculuklarımda yaptığım 10-15 sayfalık kitap okumalarımdan ve her şeyin onunla sınırlı kalmasından utanıyorum. Annemi arıyorum, ulaşamıyorum; babamı arıyorum, yine ses yok. Bir garip kırgınlık, biraz paranoya arasında bölümü ikinci bitirmemden sonra aldığım hediyeye gözüm takılıyor. Bir başka yenilgim diyip geçiyorum, insan ikinci olmaya yenilgi der mi? Keşke bu yarışlara hiç bulaşmasaydım, şimdiki aklım olsa yapmazdım, bundan sonra yapmam sözleri arasında kendime olan inancımı sorguluyorum. Başka şeylere olmayan inancımın yanında, kendime olan inancımın da gitgide azaldığını görüp birazcık seviyorum kendimi. Merak etmem devam ediyor, neden telefonlarını açmıyorlar, e bu mevsimde denize de gidilmez, yoldalar mı acaba, ama yok yok gelmesinler, gerçi gelseler mi bilemedim, biraz yalnız kaldım evde ama böylesi de iyi, cumartesi sabahları çıkıyorum kendime meyve sebze alıyorum, çoğunluğu bozuluyor gerçi ama olsun, biraz düzgün bir hayat olsun diye yapıyorum bunu sanki, eve geliyorum çayımı demliyorum bir yandan kendime domates salatalık dilimliyorum, e salatalığın şu taze olduğundaki kokusunu çok sevmişimdir hep, karnım iyice acıkıyor, e kalktın müzik dinledin banyo yaptın be zafer, olsun olsun bir iki saatliğine kendimi göbeksiz bir insan olarak gördüm o da iyidir diyorum ve bir takım şeyler daha, kalkıp gitmem gerekiyor, işler var, kim yapacak diyorum; dün masamın başında bir grup insan yarım saat boyunca Iphone - Galaxy S - HT Desire karşılaştırması yaptılar, o an dedim işte içimden, oğlum Zafer, yanlış oynadın, yanlış insanlarla yanlış yerde yanlış zamanlar geçirince sonunda buraya düşeceğini bilmiyordun işte ve bence biraz kötü oldu, bak dokunmatik telefonun da yok, onların gözünde "küçüksün" artık, bir insanın gözünde küçük olmak bu kadar kolay işte, bir bilseler onlar benim gözlerimdeki yerlerini, aman aman boşver, arada sana takılıyorlar, dönüp yalandan bir gülümseme fırlatıyorsun, fırlatıyorsun ve o gülümseme hayata karışıyor, sen de artık onlardan birisin, tebrikler.
Salondayım hâlâ, dışarıdan sesler geliyor, kimseye ulaşamıyorum, ideal bir cehennem tanımlamasını bazen hayatım üzerinden yapıyorum, aslında o tip şeylere de hiç inanmıyorum, ama olsa yani olması gerekse böyle bir tanım yapardım diyorum, soğumakta ısrarcı çayımı odamda bıraktığımı fark edip odama doğru yol alıyorum, göbeğimi salonda bırakıyorum, başarı belgelerimi ve kitaplarımı da, birazdan tekrar geleceğim, tekrar uzanacağım, tekrar arayacağım ve yine ulaşamayacağım, belki bu sefer çayımı unutmam yanıma alırım, 2 saat süren kahvaltı şenliklerimi bir gün belki başkalarıyla yaparım.
Ben salonda uzanırken, bir şarkı çalıyordu içeriden, seninle bir geçmiş düşlerken o şarkı arka planına denk geldi, ben daha bir sevdim sözlerini.
and if we don't hide here
they're gonna find us
and if we don't hide now
they're gonna catch us where we sleep
and if we don't hide here
they're gonna find us
Salondayım hâlâ, dışarıdan sesler geliyor, kimseye ulaşamıyorum, ideal bir cehennem tanımlamasını bazen hayatım üzerinden yapıyorum, aslında o tip şeylere de hiç inanmıyorum, ama olsa yani olması gerekse böyle bir tanım yapardım diyorum, soğumakta ısrarcı çayımı odamda bıraktığımı fark edip odama doğru yol alıyorum, göbeğimi salonda bırakıyorum, başarı belgelerimi ve kitaplarımı da, birazdan tekrar geleceğim, tekrar uzanacağım, tekrar arayacağım ve yine ulaşamayacağım, belki bu sefer çayımı unutmam yanıma alırım, 2 saat süren kahvaltı şenliklerimi bir gün belki başkalarıyla yaparım.
Ben salonda uzanırken, bir şarkı çalıyordu içeriden, seninle bir geçmiş düşlerken o şarkı arka planına denk geldi, ben daha bir sevdim sözlerini.
and if we don't hide here
they're gonna find us
and if we don't hide now
they're gonna catch us where we sleep
and if we don't hide here
they're gonna find us
6 Ekim 2011 Perşembe
Belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları
Bitmedi ki. Bitmedi işte. Herkesin kenarından köşesinden bile olsa, azıcık da olsa yaralı olduğu ve kimsenin başkalarının yaralarını önemsemediği ve kimsenin kimseyi gerçekten dinlemediği bir sonbahar akşamında özlediğim eve akşamın 9'unda giriş yapabildim; kolay değildi, 6 saat derse girmek ve bunun kenarında köşesinde çalışmaya çalışmak, eskisi gibi değildi hiçbir şey, yine bir özlem rüzgarı karşıladı evimde beni, açılan kapıdan çıktı gitti sonra, 2 gündür evde sıkılmış; ben evde yokken kapatırım pencereleri çünkü. Korkardım ben küçükken hırsızlardan, sanki amaçları hırsızlık değil de girdikleri evdeki çocukları öldürmek gibi gelirdi bana, küçücük minnacık bir çocukken uyuyamazdım annem yanımda olsa bile, o zamanlar başladı benim hayata karşı bu çelimsizliğim ve üstümden atamadığım bir korkaklık var, bir kenara çekilip benim korktuğum şeyleri yapan insanlara sataşmak oldu hayatım, beğenmedim hayatlarını, beğenmeyişimi beğendim ve annemin saçlarımı okşadığı zamanlardaki saf halime hep bir özlem duydum, eninde sonunda bir palyaço oldum, Turgut Uyar şiirlerini kendi içimden tekrarladım, biraz birazdım, o şiirlere sarıldım, bir temmuz akşamında gözlerim dolu doluyken o şiirlere tutundum, ofisteki masama iki şiir astım, gözlerim daldı her boşlukta, her boşlukta biraz daha boşluğa düştüğüm zamanlardı; şimdi o üzüntülerim çok boş gelirken hiçbir zaman yanımda olmayan ve sadece bir akşamlığına aynı masada oturduğum, gözlerini unutamadığım, uykusunun arasında bir günaydın diyebildiğim ve çok konuşamadığım, işe gitmek için davranırken rastladığım ve sarı şapkalı minibüslerde hayallere daldığım o insanı unutamıyorum bir türlü. Biraz pişmanlığım var, biraz da gurursuzluğum; bu yaştan sonra gururu düşünecek de değilim, zira yaşlandık çoktan, bir bilseniz ne kadar saçım dökülüyor her banyoya girişimde, eh göbeğim de sanki yediğim her şeyi depolamaya kendini adamış gibi, içimde de ölü bir çocuk var, ama ölüler gibi kokmuyor, biraz huzur kokuyor ki birileri çiğnemiş geçmiş çoktan.
Bütün gün buraya yazacağım onlarca cümleyle doldum taştım, günün sonunda çok yorgun bir biçimde kendimi eve attım; şimdi ise bir şeyler yazmak geliyor içimden ama bir araya getirmeyi beceremediğim sözcükler dağılıp saçılıyor kaç haftadır toplamadığım yatağımın üzerine. O'nu merak ediyorum, şu anda nerede olduğunu ve aklından neleri geçirdiğini merak ediyorum, hiç tanımadığım bir insanı bu kadar merak etmeyi nasıl başarıyorum onu da bilmiyorum ama açıyorum, yazdıklarını araştırıyorum, kişiliğinden bir parça bir şeyler bulmak için internetin altını üstüne getiriyorum; böyle olmaması lazımdı, böyle olmaması lazımdı; oysa ben onu karşıma alıp bir kaç alakasız soru sormak isterdim, ara sıra susacaktık elbet, belki birer çayımız olurdu, sanırım Moda'da olurduk veya olmadı iki biramız olurdu ve karşılıklı içerdik, belki tokuşturmazdık ama olsun, zaten söyleyecek sözlerimiz olsa bile konuşmayı beceremezdik, yani ben zaten çok beceremezdim de o da beceremezdi gibi geliyor, yine de güzel gelirdi o an bize -belki de sadece bana- ve havalar soğudu klişesini dışarıda bırakırdık, ben her gece üşümeme rağmen söylemezdim bu tip şeyleri, ama hakikaten de üşüyordum aslında, en sonunda bir yorgan buldum evin bir yerinden biraz ona sarıldım yattım; yalnız dün arkadaşımda kaldım da soğuktan mıdır yoksa kabuslarımdan mı bilmem dişlerimi çok sıkmışım, gecenin 5'inde uyandığımda aylar sonra ağrıyordu dişlerim, beynim zonkluyordu, bir tane apranax buldum bir yerlerde onu içip yattım, uyandığımda sadece uykusuzluk kalmıştı. Her gece saat 3-4 arasında uyanıyorum, telefonuma bakıyorum, yine ondan mesaj gelmediğini görüyorum, bu şekilde bir şeyler beklemekten utanıyorum, onu karşıma alıp konuşmak istiyorum ve cümlelerimde bir döngüye giriyorum ama kadehlerimi tokuşturmamız çok da önemli değil bence bazen gözler anlatır klişesine girmek istiyorum, onu tanımak istiyorum ama yıllarımı beraber geçirdiğim insanlardan yediğim -afiyet olsun- kazıklardan sonra kimsenin kimseyi tanıyamayacağını öğrendiğimi hatırlıyorum, ama unutmak istiyorum onu karşıma almak istiyorum ama bir sefer de olsun kadehlerimizi tokuşturalım istiyorum, sonra neden geldin demek istiyorum, geleceğini beklemiyordum ben seni buraya çok umutsuzca çağırmıştım oysa ki gelmeni çok istemiştim, şimdi gelmen içimde bir şeyleri uyandırıyor ve ben kendimi bir Moda sabahında uzun süredir hiç olmadığım kadar huzurlu hissediyorum, yani bunları demek istiyorum ama hiç olmayacak bir hayalin kelimelere dökülmesi gibi bunlar, tamam biliyorum dışarıdasın sen biraz, aslında ben de biraz dışarıdayım ama benimki bir adımdan öteye gidemedi pek, beceremedim, öyle arada kaldım, ben hep arada kaldım, yapıyorum sandım olmadı, yüzüyorum sandım öyle yüzülür mü dediler ve çok daha fazlası arasında çaylarımız yine soğudu oysa ben her çayı zaten soğutarak içerdim ama sana bir şey söyleyeyim mi ben sarı şapkalı minibüslerde akşamları seni görme umuduyla istinye'ye indiğimde hiç düşünmemiştim böyle karşımda oturacağını, ben seni umudum olarak görmüştüm fakat sanki sen benimle hiçbir zaman iletişime geçmeyeceksin gibi gelmişti, sıkıldın mı , tamam tamam konuyu değiştirebiliriz ama sen uyuma, yani uykun varsa tamam ama sen uyumaya kalkınca o an aklıma geliyor, biraz üzülüyorum, tamam sıkıcıyım biliyorum ama sen yine de uyuma olur mu...
umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim
İnan bana olur mu, ben bu dediklerimi herkese söylemiyorum, zaten sanırım kimseye hiçbir şey söylemiyorum artık.
Bütün gün buraya yazacağım onlarca cümleyle doldum taştım, günün sonunda çok yorgun bir biçimde kendimi eve attım; şimdi ise bir şeyler yazmak geliyor içimden ama bir araya getirmeyi beceremediğim sözcükler dağılıp saçılıyor kaç haftadır toplamadığım yatağımın üzerine. O'nu merak ediyorum, şu anda nerede olduğunu ve aklından neleri geçirdiğini merak ediyorum, hiç tanımadığım bir insanı bu kadar merak etmeyi nasıl başarıyorum onu da bilmiyorum ama açıyorum, yazdıklarını araştırıyorum, kişiliğinden bir parça bir şeyler bulmak için internetin altını üstüne getiriyorum; böyle olmaması lazımdı, böyle olmaması lazımdı; oysa ben onu karşıma alıp bir kaç alakasız soru sormak isterdim, ara sıra susacaktık elbet, belki birer çayımız olurdu, sanırım Moda'da olurduk veya olmadı iki biramız olurdu ve karşılıklı içerdik, belki tokuşturmazdık ama olsun, zaten söyleyecek sözlerimiz olsa bile konuşmayı beceremezdik, yani ben zaten çok beceremezdim de o da beceremezdi gibi geliyor, yine de güzel gelirdi o an bize -belki de sadece bana- ve havalar soğudu klişesini dışarıda bırakırdık, ben her gece üşümeme rağmen söylemezdim bu tip şeyleri, ama hakikaten de üşüyordum aslında, en sonunda bir yorgan buldum evin bir yerinden biraz ona sarıldım yattım; yalnız dün arkadaşımda kaldım da soğuktan mıdır yoksa kabuslarımdan mı bilmem dişlerimi çok sıkmışım, gecenin 5'inde uyandığımda aylar sonra ağrıyordu dişlerim, beynim zonkluyordu, bir tane apranax buldum bir yerlerde onu içip yattım, uyandığımda sadece uykusuzluk kalmıştı. Her gece saat 3-4 arasında uyanıyorum, telefonuma bakıyorum, yine ondan mesaj gelmediğini görüyorum, bu şekilde bir şeyler beklemekten utanıyorum, onu karşıma alıp konuşmak istiyorum ve cümlelerimde bir döngüye giriyorum ama kadehlerimi tokuşturmamız çok da önemli değil bence bazen gözler anlatır klişesine girmek istiyorum, onu tanımak istiyorum ama yıllarımı beraber geçirdiğim insanlardan yediğim -afiyet olsun- kazıklardan sonra kimsenin kimseyi tanıyamayacağını öğrendiğimi hatırlıyorum, ama unutmak istiyorum onu karşıma almak istiyorum ama bir sefer de olsun kadehlerimizi tokuşturalım istiyorum, sonra neden geldin demek istiyorum, geleceğini beklemiyordum ben seni buraya çok umutsuzca çağırmıştım oysa ki gelmeni çok istemiştim, şimdi gelmen içimde bir şeyleri uyandırıyor ve ben kendimi bir Moda sabahında uzun süredir hiç olmadığım kadar huzurlu hissediyorum, yani bunları demek istiyorum ama hiç olmayacak bir hayalin kelimelere dökülmesi gibi bunlar, tamam biliyorum dışarıdasın sen biraz, aslında ben de biraz dışarıdayım ama benimki bir adımdan öteye gidemedi pek, beceremedim, öyle arada kaldım, ben hep arada kaldım, yapıyorum sandım olmadı, yüzüyorum sandım öyle yüzülür mü dediler ve çok daha fazlası arasında çaylarımız yine soğudu oysa ben her çayı zaten soğutarak içerdim ama sana bir şey söyleyeyim mi ben sarı şapkalı minibüslerde akşamları seni görme umuduyla istinye'ye indiğimde hiç düşünmemiştim böyle karşımda oturacağını, ben seni umudum olarak görmüştüm fakat sanki sen benimle hiçbir zaman iletişime geçmeyeceksin gibi gelmişti, sıkıldın mı , tamam tamam konuyu değiştirebiliriz ama sen uyuma, yani uykun varsa tamam ama sen uyumaya kalkınca o an aklıma geliyor, biraz üzülüyorum, tamam sıkıcıyım biliyorum ama sen yine de uyuma olur mu...
umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim
İnan bana olur mu, ben bu dediklerimi herkese söylemiyorum, zaten sanırım kimseye hiçbir şey söylemiyorum artık.
4 Ekim 2011 Salı
Bir garip tsm akşamı
Kimsenin kimseyi umursamadığı bir dünyanın salı akşamına merhabalar benden. Bugün deniz otobüsünden indikten sonra moda sahilde biraz yürüdüm, sanki onun huzurunu taşıyorum ve diğer bir yandan ise herkeste olduğu gibi soru işaretleri, belirsizlikler, istekler ve halsizliklerle boğuşuyorum; yalnızlık ve aile kavramının karşı karşıya geldiği bir noktada sanırım artık ailemi özlüyorum. Öyle ya da böyle evde tek başıma geçirdiğim süre olarak 3 ayı devirdim ve kendi kendime şarkı söylemekten, kendi düzenimi kurmaktan, istediğim gibi yaşamaktan mutlu olsam da insan her zaman yanında olduğunu ve olacağını bildiği ailesini az biraz özlüyor, çocukluk günlerine dönüp çalan bir şarkıda annesinin dizine yatmayı istiyor bazen. Çünkü herkes gittiğinde insana bir yer kalıyor, orası da bahsettiğim yer olsa gerek. Gerçi öyle olmuyor tabii ki, yine insanın ailesiyle karşı karşıya geldiği ve boşu boşuna sinirlendiği zamanlar oluyor, senin nazını hayatın boyunca çekecek birilerinin varlığı, insanı huysuz ve kötü bir varlık yapıyor; sonra da pişmanlıklar geliyor. En azından şimdilik o pişmanlıklardan uzağım ama içimde bir çeşit özlem de büyüdükçe büyüyor eve her girdiğimde. Kendi kendime konuşmaları, sayıklama diyebileceğimiz tipten ayna diyaloglarını abarttığımı düşünüyorum artık; ben öyle insanlarla bir araya gelip onların arasında kaynayabilecek tipten bir insan olmasam da, belirli bir dozdan fazla yalnızlık da canımı sıkıyor, kötü hissettiriyor. Birilerinin beni anladığı, beni dinlediği yalanını yıllarca kendimi yedirmiş olsam da; artık büyüdüm, olmuyor. Sessizliği bozan tek şey insanın kendi sesi olunca, yalnızlıktan sıkılıp pencereleri sonuna kadar açıp, barlar sokağı insanlarının yalnızlığını gidereceğini inanacak bir hale gelince; insan eninde sonunda ailesini yanında istemeye başlıyor. Bugün de 2 tane şarkı buldum kendime, onlarla kendimi kaybettim, içimdeki sıkıntıya sıkıntı kattım; bir türlü geçmek bilmedi işte.
İçimde bir çok şeye özlem besliyorum artık. Kendimi niyeyse ölümün eşiğine gelmiş, hayatını tüketmiş bir insan gibi hissediyorum belirli bir süredir. Hani Zafer Temizkan çok büyük hayallere sahipti, hani iyi yerlere gelecekti, her yerde en önde olacaktı, birincilik madalyalarını alacak, projeler yönetecek, en güzel arabalara binecek, en güzel aşkları yaşayacaktı? Yok, vazgeçtim. Ama diğer bir yandan da bu vazgeçmelerimden çok mutluyum; kendi küçük dünyamda saf ve hırssız bir hayat sürmeyi planlıyorum artık. Çok da yaşamaya gerek yok, 40lı yılları görsem bile yeterli geliyor şu anda. Bir çeşit ergen bunalımlarına girdim anlaşılan, çok da küçümsememek gerek diyeceğim ama bu satırları okuyan her insan küçümseyecektir elbet. Diyeceğim şuydu ki, bir sürü şeye özlem beslerken bu hırslarımı, egomu hiç özlemiyorum artık. Zaman kavramını sorgulamamayı özlüyorum; çok fazla zamanım olduğu yıllarda -belki de gereksiz yere- çok fazla sorguladığım bu kavramı sorgulamamak çok güzel bir his olurdu kuşkusuz, kim bilir kaç yıl önce hangi sokak başındaki manavın yanına bıraktım ben onu. Bir şeyi çok isteyince insanın içinde barındırdığı umudu özlüyorum; çok istediğim bir şey var fakat benim varlığımı tamamen reddetmekte işte, eskisi kadar güçlü değilim, ne de vaktim var o zamanlardaki gibi, keşke olsa, koşsam, rüyamdaki gibi koşsam, bir zaman olsa mutluluktan koşsam, çarpsam, düşsem, olsa bir şeyler. En güzel aşkları başkası yaşasın, en büyük projeleri başkası yapsın, herkes güzel evlerde otursun; ben şu anda başka başka şeyler istiyorum, başka türlü, biraz farklı -farklı olmayı hep sevdim zaten ya ben- ama işte pek tanımasam da tanıdım sandığım, her gece rüyalarımda olan o insanla bir tesadüfümüz olsun istiyorum.
Biraz eskilere gidelim bugün, benim aklım da oralarda:
aşkın içimde yara, bahtım geceden kara
gitmiş hangi diyara, sevda isimli çiçek
kalbim içli bir rebap, nağmeleri ıstırap
emeller sanki serap, sevda isimli çiçek
göz yaşlı gönül yaslı, geçti muhabbet faslı
ne kerem var ne aslı, sevda isimli çiçek
İçimde bir çok şeye özlem besliyorum artık. Kendimi niyeyse ölümün eşiğine gelmiş, hayatını tüketmiş bir insan gibi hissediyorum belirli bir süredir. Hani Zafer Temizkan çok büyük hayallere sahipti, hani iyi yerlere gelecekti, her yerde en önde olacaktı, birincilik madalyalarını alacak, projeler yönetecek, en güzel arabalara binecek, en güzel aşkları yaşayacaktı? Yok, vazgeçtim. Ama diğer bir yandan da bu vazgeçmelerimden çok mutluyum; kendi küçük dünyamda saf ve hırssız bir hayat sürmeyi planlıyorum artık. Çok da yaşamaya gerek yok, 40lı yılları görsem bile yeterli geliyor şu anda. Bir çeşit ergen bunalımlarına girdim anlaşılan, çok da küçümsememek gerek diyeceğim ama bu satırları okuyan her insan küçümseyecektir elbet. Diyeceğim şuydu ki, bir sürü şeye özlem beslerken bu hırslarımı, egomu hiç özlemiyorum artık. Zaman kavramını sorgulamamayı özlüyorum; çok fazla zamanım olduğu yıllarda -belki de gereksiz yere- çok fazla sorguladığım bu kavramı sorgulamamak çok güzel bir his olurdu kuşkusuz, kim bilir kaç yıl önce hangi sokak başındaki manavın yanına bıraktım ben onu. Bir şeyi çok isteyince insanın içinde barındırdığı umudu özlüyorum; çok istediğim bir şey var fakat benim varlığımı tamamen reddetmekte işte, eskisi kadar güçlü değilim, ne de vaktim var o zamanlardaki gibi, keşke olsa, koşsam, rüyamdaki gibi koşsam, bir zaman olsa mutluluktan koşsam, çarpsam, düşsem, olsa bir şeyler. En güzel aşkları başkası yaşasın, en büyük projeleri başkası yapsın, herkes güzel evlerde otursun; ben şu anda başka başka şeyler istiyorum, başka türlü, biraz farklı -farklı olmayı hep sevdim zaten ya ben- ama işte pek tanımasam da tanıdım sandığım, her gece rüyalarımda olan o insanla bir tesadüfümüz olsun istiyorum.
Biraz eskilere gidelim bugün, benim aklım da oralarda:
aşkın içimde yara, bahtım geceden kara
gitmiş hangi diyara, sevda isimli çiçek
kalbim içli bir rebap, nağmeleri ıstırap
emeller sanki serap, sevda isimli çiçek
göz yaşlı gönül yaslı, geçti muhabbet faslı
ne kerem var ne aslı, sevda isimli çiçek
3 Ekim 2011 Pazartesi
Antidepresan niyetine
Çok da sevmezdim Pinhani'yi ama sanırım ben daha çok -hep yaptığım gibi- dinleyen kitleye olan nefretimden yapıyodum bunu. İnsanın nefret ettiği bir kitleyle zevklerini bu kadar paylaşmasını sağlıksız bir durum olarak nitelendirsem de bu konuda yapabileceğim çok fazla bir şey yok. Benimkisi de bir çeşit tavşan-dağ meselesi işte, ya da değirmenlere karşı diyelim. Zaten kime karşı neyin savaşını verdiğimi bir türlü kabullenemedim ki. Yine de dinleyelim:
yalnız kaldıysan, kalkıp pencerenden bir bak
güneş açmış mı, yağmur düşmüş mü
dön bak dünyaya
herkes gitmişse, sakince arkana dön bir bak
dostun kalmış mı, aşkın solmuş mu
dön bak dünyaya
yalnız kaldıysan, kalkıp pencerenden bir bak
güneş açmış mı, yağmur düşmüş mü
dön bak dünyaya
herkes gitmişse, sakince arkana dön bir bak
dostun kalmış mı, aşkın solmuş mu
dön bak dünyaya
2 Ekim 2011 Pazar
O Konuda Hayata Ben De Kırgınım
Benim yıllar önce aldığım ve otobüs yolculuklarında kendi iç sıkıntılarımı karaladığım, anlamsız sözcükler ve cümleler içeren bir defterim vardı, kara kaplı ufak bir defter, burjuva dünyasının moleskine marka olanlarından yani. O deftere bugün geri döndüm, pek okumadım -çünkü ben eskiden yazdıklarımı pek okumayı beceremem, utanırım-, şöyle bir son cümlesine baktım, devam ettim. Kabataş'tan Maslak'a olan yolculuklarımda kullandığım ve insanların bana garip bakışlarına sebep olan bu defteri ben biraz sevmiştim. Arkaplanda "Let Down" çalıyordu sanki. Ve ben, belki 22 yaşında değildim ve iç sıkıntılarım biraz artmıştı çünkü yeni bir hayata girmiştim, bir şeyler karalıyordum ve her zaman olduğu gibi kimse kimsenin umrunda değildi o yıllarda da -belki daha azdı ama öyleydi-. Yollar hiç bitmiyordu o zaman da.
Bu deftere geri döneceğim bir gün olduğunu en başından beri biliyordum. Hangi zamanda, hangi ruh haliyle karaladığımı bilmediğim bu sözcüklerin oluşturduğu son cümlenin beni gerçekten etkilediğini söylemem gerekiyor en başta. İşin ilginç kısmı, bugün aklımda dönen kelimelerden ötürü bir şeyler yazmayı planlıyordum ve aklımda hep şu alıntı vardı : "Bir çocuktum sevmiştim, avuçlarımda aynalar". Defterin kapanış cümlesinin ise "Kovalar arabalar, arkamdaki aynayı" olması bir şekilde hoşuma gitti, kendime bir aferin verdim; bu aralar kimselerden duyamadığım ve sürekli kendimle savaştığım aynalarda "bazen" kendime layık gördüğüm tipten bir afeirn oldu bu.
Bilinç akışını "bazen" kaydetmek istiyor ya insan; geçenlerde ofiste yapılan bir proje toplantısında "bu hattı dinleyeceğiz pasif olarak" cümlesi geçince benim aklım oralara gitti aniden. "Bazen" aklından geçen bir cümle ile gurur duyarsın, sonra evine gelip kalemine kağıdına ulaşana kadar yolda saçmış oluyorsun kelimelerini kaldırımlara. Oysa bir "record" düğmesi olsa, -günümüzde heralde dokunmatik ekranı olurdu bu aletin de- arada açsak ve müsait olduğumuz zaman yazılı hale çevireceğimiz bir akış olsa elimizde, aynalarda kendimize söylesek; aynalar bence hayatın her noktasında fazlasıyla önemli, ki kimsenin umurunda değiller. Sanırım böyle bir ürün ortaya çıksa yine Apple yapardı ve elden ele dolaşırdı, aslında bence yazılım sektörünün bu işi yapamaması da normal, inşaat sektörüne verelim, para onların, zaten dolar da çok yükseldi bu aralar, borsalar düştü, kriz kapıda -ama o kriz biraz da huzur krizi olsa gerek bu sefer- ve kimin kapısında olduğu da çok açık ve dengeleyici unsurlar var -Kadıköy gibi- ve kimsenin kimseyi umursamadığı bir dünyanın belirli bir yılının Ekim ayının ilk gününde bir çocuk oradan oraya yatıyorsa, içini sıkan, boğan, öldüren bir şeyler varsa ve aynalar dahi onu anlayacak kıvamda değilse, şu andaysa ve şimdiden sonraysa, bir şeyler yapmaya çalışmaktan vazgeçmenin zamanı gelmiştir ve ben, banyodan sonra aynadaki buharı elleriyle silip kendi gözlerine takılan ben, bir gün sahte gülüşlerin arasında titrek sesiyle hikayesini anlatan ve susmazken, ertesi gününde yemek siparişini getiren adama hiçbir söz söylemeden yemeğini alıp huysuzca yemek isteyen ben, yani aynı ben kendimi çok güçsüz hissediyorum böyle bir durumda.
Aslında bütün bunlar, kurduğum bütün boşluk içeren cümleler ve içindeki kelimeler, adeta yeteri kadar oksijen tüketemediğinden damarları tıkanmış bu kelimeler; benim yıllarca süren bir sanrımın sonucu olarak ortaya çıktı. Kendime en güzel anlattığım haliyle; "Ben bu hayatı turuncu renk bir sırt çantasında taşıyabileceğimi sanmıştım". Öyle olmadı -beklendiği üzere-. Zaten 22 yaşındaki bir çocuğun kendi kafasında kurduğu, yarattığı dünyadan sonra düştüğü hal -ya da geldiği durum diyelim, çünkü düşen bir şeyin ya da bir kişinin olmadığı sonucuna varabildim en sonunda-, kendi anlamsız ego patlamalarının doğal bir sonucudur. Ve bazen bir şeyi başardığını hissedersin en başında, ne kadar kolay olduğunu ve her zaman başarılı olacağını düşünürsün fakat hepsi eninde sonunda sana kurgulanmış bir şakanın bir parçasıdır ya; ben sanırım hayatı biraz basite aldım ve o da öcünü aldı benden bir şekilde, o kadar kolay olmadığını gösterdi bana -güzel adı ama öcünü, başarılıydı, ben takdir ettim, aferinini verdim, başını okşadım, sonra birlikte kahve içtik-. Sonunda her şey yeterince sisli olduğuna göre, böyle bir havada yaşayabilecek kadar görmek ile gözlerini kapamak arasında bir seçim istiyor hayat.
Ve bir Meriç olmak gerekirse, o konuda hayata ben de kırgınım.
Z.T.
Bu deftere geri döneceğim bir gün olduğunu en başından beri biliyordum. Hangi zamanda, hangi ruh haliyle karaladığımı bilmediğim bu sözcüklerin oluşturduğu son cümlenin beni gerçekten etkilediğini söylemem gerekiyor en başta. İşin ilginç kısmı, bugün aklımda dönen kelimelerden ötürü bir şeyler yazmayı planlıyordum ve aklımda hep şu alıntı vardı : "Bir çocuktum sevmiştim, avuçlarımda aynalar". Defterin kapanış cümlesinin ise "Kovalar arabalar, arkamdaki aynayı" olması bir şekilde hoşuma gitti, kendime bir aferin verdim; bu aralar kimselerden duyamadığım ve sürekli kendimle savaştığım aynalarda "bazen" kendime layık gördüğüm tipten bir afeirn oldu bu.
Bilinç akışını "bazen" kaydetmek istiyor ya insan; geçenlerde ofiste yapılan bir proje toplantısında "bu hattı dinleyeceğiz pasif olarak" cümlesi geçince benim aklım oralara gitti aniden. "Bazen" aklından geçen bir cümle ile gurur duyarsın, sonra evine gelip kalemine kağıdına ulaşana kadar yolda saçmış oluyorsun kelimelerini kaldırımlara. Oysa bir "record" düğmesi olsa, -günümüzde heralde dokunmatik ekranı olurdu bu aletin de- arada açsak ve müsait olduğumuz zaman yazılı hale çevireceğimiz bir akış olsa elimizde, aynalarda kendimize söylesek; aynalar bence hayatın her noktasında fazlasıyla önemli, ki kimsenin umurunda değiller. Sanırım böyle bir ürün ortaya çıksa yine Apple yapardı ve elden ele dolaşırdı, aslında bence yazılım sektörünün bu işi yapamaması da normal, inşaat sektörüne verelim, para onların, zaten dolar da çok yükseldi bu aralar, borsalar düştü, kriz kapıda -ama o kriz biraz da huzur krizi olsa gerek bu sefer- ve kimin kapısında olduğu da çok açık ve dengeleyici unsurlar var -Kadıköy gibi- ve kimsenin kimseyi umursamadığı bir dünyanın belirli bir yılının Ekim ayının ilk gününde bir çocuk oradan oraya yatıyorsa, içini sıkan, boğan, öldüren bir şeyler varsa ve aynalar dahi onu anlayacak kıvamda değilse, şu andaysa ve şimdiden sonraysa, bir şeyler yapmaya çalışmaktan vazgeçmenin zamanı gelmiştir ve ben, banyodan sonra aynadaki buharı elleriyle silip kendi gözlerine takılan ben, bir gün sahte gülüşlerin arasında titrek sesiyle hikayesini anlatan ve susmazken, ertesi gününde yemek siparişini getiren adama hiçbir söz söylemeden yemeğini alıp huysuzca yemek isteyen ben, yani aynı ben kendimi çok güçsüz hissediyorum böyle bir durumda.
Aslında bütün bunlar, kurduğum bütün boşluk içeren cümleler ve içindeki kelimeler, adeta yeteri kadar oksijen tüketemediğinden damarları tıkanmış bu kelimeler; benim yıllarca süren bir sanrımın sonucu olarak ortaya çıktı. Kendime en güzel anlattığım haliyle; "Ben bu hayatı turuncu renk bir sırt çantasında taşıyabileceğimi sanmıştım". Öyle olmadı -beklendiği üzere-. Zaten 22 yaşındaki bir çocuğun kendi kafasında kurduğu, yarattığı dünyadan sonra düştüğü hal -ya da geldiği durum diyelim, çünkü düşen bir şeyin ya da bir kişinin olmadığı sonucuna varabildim en sonunda-, kendi anlamsız ego patlamalarının doğal bir sonucudur. Ve bazen bir şeyi başardığını hissedersin en başında, ne kadar kolay olduğunu ve her zaman başarılı olacağını düşünürsün fakat hepsi eninde sonunda sana kurgulanmış bir şakanın bir parçasıdır ya; ben sanırım hayatı biraz basite aldım ve o da öcünü aldı benden bir şekilde, o kadar kolay olmadığını gösterdi bana -güzel adı ama öcünü, başarılıydı, ben takdir ettim, aferinini verdim, başını okşadım, sonra birlikte kahve içtik-. Sonunda her şey yeterince sisli olduğuna göre, böyle bir havada yaşayabilecek kadar görmek ile gözlerini kapamak arasında bir seçim istiyor hayat.
Ve bir Meriç olmak gerekirse, o konuda hayata ben de kırgınım.
Z.T.
27 Eylül 2011 Salı
Mutlu Son
Uykuyla uyanıklık arasında ilk kez yatağından kalkmak için hamle yaptığında saat henüz 7’ye 5 vardı. Çünkü o gün, bir şeyleri kaçırma korkusuna sahipti, belki de haftada sadece bir gün başına gelebilecek bir tesadüfü (kuşkusuz ki bildiğimiz tesadüflerden değildi bu, çünkü tesadüfü de kendisi yaratıyordu, aslında bütün tesadüflerini kendisi yaratmıştı şimdiye kadar; sadece başkaları pek bilmiyordu.) uykuya dalarak mahvetmek istemiyordu. Saatine doğru gözlerini çevirdi, bulanık bir ekran arkasından 25 dakika daha uyuma şansı olduğunu fark etti ve tekrar yatağına attı kendini. Biraz heyecan hissediyordu, son dakikalar pek de uyuyarak geçmemişti ama yine de sonlarına doğru gözlerini kapamış olsa gerek alarmin sesini duydu. Onu uyandıracak kimsesi yoktu 3 aydır, bir evin sahibiydi, filmlerde geçen “Çok yalnızım” cümlesini içinde ufak bir gerçek parçacığı barındırarak da olsa günde onlarca defa gülerek dile getiriyordu. Yüzünü yıkadı, aynada kendisine baktığı bir başka sabahta da kendisini beğenmedi; içinden geçen “Bu akşam kesin erken gireceğim yatağa” yeminleri arasında lenslerini taktı ve dünden ütülediği giysilerine doğru yol aldı. Etrafındaki insanlara geride bıraktığı düzeni hakkında palavralar sıkarken, hala hepsinden daha düzenli bir hayat sürdüğünü fark etti, “Daha düzenli ve yalnız” diye mırıldandı, günün ilk yalnızlık şakasını yaptı, kendi bile gülmedi. Tek başına dolaştığı evinde sabahları sabahlara lanet ediyordu ve aynalarla konuşuyordu geceleri, çünkü aynalar onun için özeldi, bir şeyler anlatıyordu kendine, çünkü “içinde insan olan duvarlar”dan beklediği tepkileri bir türlü alamamış, başka sabahlara uyanacağı gecelerde onlara sığınmıştı. Biraz parfüm sıktı üstüne, parfümleri de hiç sevmezdi sözde ama kendisiyle çelişmekte birebir davranıyordu. Bugün onun beklediği bir şey vardı, belki 15 dakika görecek belki aynı yerde olup göremeyecek belki de aynı yerde bile olamayacaktı; belki şansı yaver gidecek gözlerine bakarak konuşacaktı ama olmazdı sabahın köründe bir yere odaklanınca gözleri yaşarırdı hemen, aslında zaten gözlere bakmakta pek başarılı değildi, onu fark ettiği ilk akşam da öyle değil miydi, hemen kaçırmıştı gözlerini, beceremezdi; gözlerine dik dik bakan insanlardan korkmuştu hep.
Sokağa çıkmadan önce saçlarını düzeltmeyi ihmal etmedi, 4 ya da 5 yıldır kendi kesiyordu saçlarını ve artık bıkmıştı; gittikçe çirkinleşiyordu saçları, hem ayrıca tepeden de yavaş yavaş dökülmeler mi başlıyordu, yoksa yaşlılık mı başladı diye kendini sorguluyordu sürekli. Aynı sokaklardan aynı dakikalarda yürürken aynı deniz otobüsüne doğru yol alıyordu, aynı lise öğrencileri ile karşılaşıyordu ve kendi lisesini kimlere emanet ettiğini merak ederek yan gözlerle süzüyordu sabahın 7’sinin buçuğunda. Kadıköy ne güzeldi bu saatlerde, insan Moda’ya doğru giden bir ara sokağa sapmak, Moda Çay Bahçesi’nde kahvaltı yapmak istiyordu; sonra da öğlene doğru görevlerini yapacağı yere doğru süzülebilirdi, hayat keşke öyle olsaydı, keşkeler arttıkça daha mutsuz olacağını fark ederek vapur iskelesinin yanından yürüdü, vapurun eski mi yeni mi olduğuna dikkat ederek yaptı bunu. Deniz otobüsü iskelesine girdiğinde, hızlıca adımlarla etrafına bakmadan deniz kenarına yol aldı; eski hayatından bir parça ile karşılaşmayı pek istemiyordu, şu anda yeni ve başarısız hayatını yaşamayı istiyordu, eskisi gibi mutsuzluğun damarlarında akar gibi rahatsız ettiği hayatın onu daha çok kendisi yaptığını fark etmişti bir süredir. Deniz otobüsü kıyıya yanaşırken, içeri girince nereye doğru oturacağını düşündü. “Geçen hafta o tarafta oturuyordu ama…Ya öyle olmazsa” kuşkuları arasında kendini sağ tarafa attı, hızlıca ilerledi, onun bugün gelmediğini düşündüğü sırada saçlarını fark etti; bir boşluk bırakarak yanına oturdu, uyuyordu. “Acaba kötü mü yaptım yanına otururken, o kadar da boş yer var, dikkat çekmiş miyimdir” diye içinde bin bir türlü düşünce dönerken, deniz otobüsü de iskeleden ayrılıyordu. Ona dönüp bakmak istiyordu ama yapamadı; sanki yanındaki ve arkasındaki kızlar sadece onun davranışlarını yadırgıyormuş gibi kompleksler edinmişti ama yine de dayanamayıp göz ucuyla bakıyordu, “Uyurken çok güzel” gibi klasik düşüncelerden kurtulmak istese de beceremedi; gözlerinin ucuyla da olsa onu izledi, neredeyse hiç hareket etmiyordu uykusuz bedeni. Aklından bir sürü güzel düşünce geçerken, içi güzel duygularla dolarken birden içini bir korku kapladı. Yanına geldiğini, onu izlediğini bilmesini istiyordu; bencilce bir duyguydu bu ama zaten aşkın, sevginin her türlüsü içinde çeşit çeşit bencillik barındırıyordu, hepsini ayrı ayrı tatmıştı, çok da beğenmemişti ama şimdi yaşadığı o ilk duygular içini sıcak sıcak dolduruyordu bir eylül sabahında.
“Bir not bıraksam” diye düşündü, ne yazacağına karar veremedi. Hem etrafta çok fazla insan vardı, bu günlerde böyle davranışlar dikkat çekerdi, aşk internetten telefonlardan yaşanmalıydı, gizli gizli yaşanmalıydı ve o eski hallerinden kurtulmakla yükümlüydü. Yine de çok istedi, bir an gözlerinin önüne böyle başlayan bir hikayeyi anlattığı geldi; sonra saçmaladığını fark etti ve beceremeyeceğini bildiği bir şeyi hayal etmekten vazgeçti. “Acaba yol boyunca uyur mu ki?” diye başlayan bencilce soruları güzel duygularıyla “Uyusun, ben izliyim” diye yanıtlıyordu kendi içinde. Hani, bazı anlar vardı ya bitmesini istemediğin; onlardan birinin içinde olduğunun farkında değildi henüz, uykusunu da tam alamamıştı ama bu uykusuzluk o ana güzel bir bilinçsizlik katıyordu kuşkusuz. Kabataş’ı geçtikten sonra 1.köprüye yaklaşırken onun kıpırdadığını fark etti, kendisi de müziğini açmış aynı hareketlerine devam ediyordu. Kız yavaşça gözlerini açtı, yanında birinin olduğunu ve ona baktığını fark etti, ağır çekimde çevirdi gözlerini, çocuk kulaklıklarını çantasının üstüne fırlattı, gözleri bir saniyeliğine de olsa çarpıştı, çocuk bir gülümseme geçirdi içinden ama gerçekleşmedi. “Günaydın” dediler aynı anda ama kız cümlesini bitirse de çocuk bitirmedi “ama sen uyu” dedi gittikçe tizleşen sesiyle. Kız başını sallayarak tekrar gözlerini kapadı ve öbür tarafa doğru döndü; çocuğun bir yanı onun uyumasını isterken, diğer yanı da başka türlü keşkelerle dolup taşıyordu. Çocuk tekrar kulaklıklarını taktı, birazdan inecekti, şansı yaver gitmişti ve onunla karşılaşmıştı ama olaylar yine de pek istediği gibi gitmemişti sanki. Kız gözlerini kapatıp uykusuna devam ederken, çocuk inerken onun uyanıp uyanmayacağını merak etmeye koyuldu, belki bir gülümseme gelir diye bekledi ama deniz otobüsünü terk ederken o gelmeyen gülümsemenin beklentisinin hayal kırıklığını taşıyordu çantasının yanı sıra. Şöyle bir denize baktı, ilk gelen minibüse atladı, kötü geçeceğini başından bildiği bir günün öncesine çalıştığı yere giden yola koyuldu.
Akşamına köprüye bakıyordu çocuk, baktığı yerden deniz pek gözükmüyordu, az da olsa bir mavilik söz konusuydu ucundan ama köprü daha çok ilgisini çekiyordu kararmaya başlayan havada ve insanların terketmeye başladığı ofiste. Bir aşkı kendi kalbine koymaya bu kadar istekli olduğu halde neden işlerin bu kadar iç sıkıcı gittiğini ve neden kendini bu kadar değersiz hissettiğini sorguluyordu. “Bilmiyor artık kimse, mutlu son nedir” diyordu kulaklarında bir ses, bir insanı bırakıp başkasını sevmenin bu kadar kolay olduğu bir dünyada aynı kişiye tutulup aynı hayal kırıklıklarını kalbinde taşıyarak yıllarca yaşamak istiyordu, sanki sonunda mutlu olacağını hissediyordu, ama güçtü, herkesin herkes gibi yaşamaya başladığı dünyada bir eylül akşamı zarları atıp 1-1’i tutturmuştu, köprüye bakıyordu, onun hayatını merak ediyordu, bir sonraki Salı günü ne yapacağını merak ediyordu. Belki de eskiden başka hikayeler de bir zaman Salı günlerine karışır böylece tüm hikayeler birbirine karışır ve tüm duvarlara ayrı ayrı çarpardı. Ya da kaçardı, hep yaptığı gibi.
Eve giderken bakkala uğradı, o “ben içki içmem fazla” rolünü bıraktığı için doya doya seçti biraları, poşete birkaç tane de atıştırmalık bir şeyler attı. Bu akşam böyle geçecekti, belliydi. Hiç gelmeyecek bir mesajı yeterince beklediği için o beceremediği hikayelerden birini yazmaya karar verdi. Kalemi eline aldı, ilk içkisini yudumladı, hayal kırıklığı içeren bir gününü beceriksiz cümlelerine dökmeye başladı.
Z.T.
25 Eylül 2011 Pazar
Koşarım ben bu akşam
Ben dün rüyamda birden koşmaya başladım. Koştum, koştum, koştum; çok koştum, sonra bir yere çarptım, yumuşak bir zemindi sanırım, durdurdu beni ama olsun içimdeki isteği alamadı, daha da koşmak isterdim ama uyandım; çok mutluydum. Böyle güzel rüyalardan aniden uyandıktan sonraki 5 dakika insanın içine dolan mutluluk, kelimelerle anlatılmayacak cinsten sanırım. Bir gülümseme, bir kaç tatlı söz, mavi bakışlar; rüyada ne güzel hepsi bunlar. Bazen rüyalardır insanı yaşatan.
"Benim içimden geçen
Senin içinden de geçer mi?"
Büyüdükçe çirkinleşiyor insan. Hem içi, hem dışı ayrı ayrı çirkinleşiyor; kendini çirkinleşmediğine inandırsa ya da kendini bu şekilde kandırsa bile senin yanındakilerin çirkinleşmesi ile daha iç sıkıcı bir yaşama doğru yol alıyorsun. Bugün How I Met Your Mother'ın yeni sezonunun 2. bölümünü izledim, Ted "Benim ihtiyacım olan da bu" dedi; ben sanırım onun ihtiyacı olan hissi buldum ama ulaşacak hiçbir yolum yok, tüm yollar ayrı ayrı tıkalı ve ben yine değirmenlere karşı savaşımı sürdürür gibi hissediyorum. Bazen denizden gelen tatlı bir esinti alıyorum, bazen evde otururken gözlerimi kapatıp bakışları hatırlıyorum, bazen "bazen" kelimesini kullanmayı ne kadar çok sevdiğimi hatırlıyorum, ben bazen aslında ne yapacağımı hiç bilmediğimi fark ediyorum. Ama olsun, içimde güzel hisler dolaşıyor, bütün çirkinliğimi alıyor, etrafımdakilerin çirkinliğini bir kenara atıyor, denize uzun uzun baktırıyor, adalı dize yatmalı masallar anlatıyorum kendime; bazen kelimesini bırakıyorum, belki kelimesini kullanmaya başlıyorum, bir başka umutlanıyorum, bir pazar akşamı uyumadan önce kendime yeni rüyalar seçiyorum.
Belki de...
"Benim içimden geçen
Senin içinden de geçer mi?"
Büyüdükçe çirkinleşiyor insan. Hem içi, hem dışı ayrı ayrı çirkinleşiyor; kendini çirkinleşmediğine inandırsa ya da kendini bu şekilde kandırsa bile senin yanındakilerin çirkinleşmesi ile daha iç sıkıcı bir yaşama doğru yol alıyorsun. Bugün How I Met Your Mother'ın yeni sezonunun 2. bölümünü izledim, Ted "Benim ihtiyacım olan da bu" dedi; ben sanırım onun ihtiyacı olan hissi buldum ama ulaşacak hiçbir yolum yok, tüm yollar ayrı ayrı tıkalı ve ben yine değirmenlere karşı savaşımı sürdürür gibi hissediyorum. Bazen denizden gelen tatlı bir esinti alıyorum, bazen evde otururken gözlerimi kapatıp bakışları hatırlıyorum, bazen "bazen" kelimesini kullanmayı ne kadar çok sevdiğimi hatırlıyorum, ben bazen aslında ne yapacağımı hiç bilmediğimi fark ediyorum. Ama olsun, içimde güzel hisler dolaşıyor, bütün çirkinliğimi alıyor, etrafımdakilerin çirkinliğini bir kenara atıyor, denize uzun uzun baktırıyor, adalı dize yatmalı masallar anlatıyorum kendime; bazen kelimesini bırakıyorum, belki kelimesini kullanmaya başlıyorum, bir başka umutlanıyorum, bir pazar akşamı uyumadan önce kendime yeni rüyalar seçiyorum.
Belki de...
Değirmenlere karşı
Kimilerinin söyleyecek sözleri vardır, bazısının içinde kalır, bazısı ise dünyaya mırıldanır. Kimileri yaşar. Söyleyenler hep izler yaşayanları, uzaktan bakıp küçümser hayatlarını. Yaşayanlar söyleyenleri görmez bile.
24 Eylül 2011 Cumartesi
Bana bir loca lazım
"Aşkın zamanı mı var"
Kimsenin kimseyi önemsemediği bir dünyanın bir cumartesi akşamında daha birlikteyiz sayın aynadaki. Ben varım, davulda aynadaki var, gitarlar da sanırım onda, diğer bilmemneler baslar bisler misler de ondadır sanırım, çünkü ben, aslında ben, ben zaten bu tip şeyleri pek beceremem yani şöyle bakarsın, önemliyim dersin ya artık bundan vazgeçmem gerektiğini düşündüm bugün ansızın, sonra gözlerim şöyle bir daldı, azcık geçmişe doğru yol aldım ve kendime hak verdim; öyle önemsemekle ilgili beylik laflar etmekle olmuyormuş, insan egosunu biraz törpüleyip söylediği sözlerin doğrultusunda yaşamalı, kendi varlığını öyle kabullenmeli. Sonra bir anda gözlerim salondaki bir fotoğrafa daldı, yok yok saate daldı sanırım, saate şöyle bir baktım sonra aklıma geldi ki bu saat 5-10 dakika ileriydi ve ben hiç düzeltmiyordum, inadına. Bir de odamda küçük bir saatim var; o da 5-10 dakika geri, onu da düzeltmiyorum. Çünkü bence düzeltilmemeli hiçbir şey, bir insanı alıp başka bir insan haline getirmek güzel bir şey değil ve eğer böyle oluyorsa, yani böyle yapılmaya çalışıyorsa, 2008 yılında bir insan başka bir insanı başka bir hale sokmaya çalışıyorsa; bu insanlar bir şeylerden o zaman vazgeçmeliydi, sonrası daha mı hoş oldu? Tartışılır, ama birileri için daha hoş olmuştur belki. Ama yine de çok fazla tercihin olduğu bir dünyada -ki bu dünya benim tanımlarıma göre "yanlış bir dünya" , yani olmaması gereken bir şekilde gelişmiş ve benim bir türlü ayak uyduramadığımı hissettiğim dünya, hep bir yanımın üstüne basılmış kaldığı, bir adım attıktan sonra tökezlediğim, sabahları esnerken gözlerimin yaşlar içinde kaldığı dünya- insanların birbirlerine verdiği değerin de kişi sayısıyla ters orantılı olması sonucunda birileri yaralanıyor ve ben bu yaralananlar arasında görüyorum kendimi. Bir zamanlar bir şeyler oldu ve kendimi dev aynasında görmeye başladım, çünkü herkes beni övüyordu, takdir ediyordu ve o zamanlar işte başladı benim kendimi "büyük bir şey" gibi görmeye başlamam ve olması gereken yavaş yavaş oluyor bir şekilde, insan bakıyor kendine aynada, sonra diyor ki "Bak bu çocuğa iyi davran, hayata olan hırsını arkadaşlarından alma, o senin kardeşin gibi" diyor ama yok yok bunu bugün başka bir apartmanın başka aynasında demiştim, ne diyordum ben, insan bakıyor kendine aynada ve diyor ki "Bak zafer, kendini öyle bir role soktun ama sonunda her şey çok adil oldu, şimdi 0'dan başlarken her şeye, ve tam anlamıyla her şeye, elindeki içkiye bak ve söyle bana, söylediğin o beylik sözlere, kendini soktuğun o role değdi mi?". Bugün otobüste giderken de şunu düşündüm ki tek kişinin yaşadığı yani bir vücuda sanki bir şişe içkiyi kafaya dikmişcesine genzinizi yakacak ama bir yandan da hoş bir duyguyla ansızın dokunan aşk, benim için en güzeli ve ikinci bir kişi o aşka dahil olunca yani iki kişi bir şeyleri paylaşmaya başlayınca ben çirkin bir insan oluyorum, çünkü karşımdaki de çirkin bir insan oluyor, çünkü dışarıdan bakınca tüm insanlar da çirkinmiş gibi geliyor ama içinde olunca anlamasan da çirkinsin işte ve tüm bu çirkinlikler arasında benim ihtiyacım olan o genzimi yakan şeye çok uzak kalıyorum, bir kere prensiplerim var ve bana kalırsa iki kişilik şeyler bana uzak kaldığı sürece daha az çirkin bir insan olurum ve aynadaki ile daha gerçekçi konuşurum. Tamam mutlu olamam belki ama ben kendimi mutlu sandığım zamanların acısını daha sonradan öyle bir çektim ki, her zaman "eh işte" demeyi binlerce kez tercih edeceğim bir sonuca doğru yol aldık sonunda.
Benim yazdıklarımı okuyorken kötü bir çeviri okuyormuş gibi hissediyorsanız, anlaşılıyorum demektir. Ama bunun ön şartı olarak da benim yazdıklarımı okumanız gerekiyor.
Kimsenin kimseyi önemsemediği bir dünyanın bir cumartesi akşamında daha birlikteyiz sayın aynadaki. Ben varım, davulda aynadaki var, gitarlar da sanırım onda, diğer bilmemneler baslar bisler misler de ondadır sanırım, çünkü ben, aslında ben, ben zaten bu tip şeyleri pek beceremem yani şöyle bakarsın, önemliyim dersin ya artık bundan vazgeçmem gerektiğini düşündüm bugün ansızın, sonra gözlerim şöyle bir daldı, azcık geçmişe doğru yol aldım ve kendime hak verdim; öyle önemsemekle ilgili beylik laflar etmekle olmuyormuş, insan egosunu biraz törpüleyip söylediği sözlerin doğrultusunda yaşamalı, kendi varlığını öyle kabullenmeli. Sonra bir anda gözlerim salondaki bir fotoğrafa daldı, yok yok saate daldı sanırım, saate şöyle bir baktım sonra aklıma geldi ki bu saat 5-10 dakika ileriydi ve ben hiç düzeltmiyordum, inadına. Bir de odamda küçük bir saatim var; o da 5-10 dakika geri, onu da düzeltmiyorum. Çünkü bence düzeltilmemeli hiçbir şey, bir insanı alıp başka bir insan haline getirmek güzel bir şey değil ve eğer böyle oluyorsa, yani böyle yapılmaya çalışıyorsa, 2008 yılında bir insan başka bir insanı başka bir hale sokmaya çalışıyorsa; bu insanlar bir şeylerden o zaman vazgeçmeliydi, sonrası daha mı hoş oldu? Tartışılır, ama birileri için daha hoş olmuştur belki. Ama yine de çok fazla tercihin olduğu bir dünyada -ki bu dünya benim tanımlarıma göre "yanlış bir dünya" , yani olmaması gereken bir şekilde gelişmiş ve benim bir türlü ayak uyduramadığımı hissettiğim dünya, hep bir yanımın üstüne basılmış kaldığı, bir adım attıktan sonra tökezlediğim, sabahları esnerken gözlerimin yaşlar içinde kaldığı dünya- insanların birbirlerine verdiği değerin de kişi sayısıyla ters orantılı olması sonucunda birileri yaralanıyor ve ben bu yaralananlar arasında görüyorum kendimi. Bir zamanlar bir şeyler oldu ve kendimi dev aynasında görmeye başladım, çünkü herkes beni övüyordu, takdir ediyordu ve o zamanlar işte başladı benim kendimi "büyük bir şey" gibi görmeye başlamam ve olması gereken yavaş yavaş oluyor bir şekilde, insan bakıyor kendine aynada, sonra diyor ki "Bak bu çocuğa iyi davran, hayata olan hırsını arkadaşlarından alma, o senin kardeşin gibi" diyor ama yok yok bunu bugün başka bir apartmanın başka aynasında demiştim, ne diyordum ben, insan bakıyor kendine aynada ve diyor ki "Bak zafer, kendini öyle bir role soktun ama sonunda her şey çok adil oldu, şimdi 0'dan başlarken her şeye, ve tam anlamıyla her şeye, elindeki içkiye bak ve söyle bana, söylediğin o beylik sözlere, kendini soktuğun o role değdi mi?". Bugün otobüste giderken de şunu düşündüm ki tek kişinin yaşadığı yani bir vücuda sanki bir şişe içkiyi kafaya dikmişcesine genzinizi yakacak ama bir yandan da hoş bir duyguyla ansızın dokunan aşk, benim için en güzeli ve ikinci bir kişi o aşka dahil olunca yani iki kişi bir şeyleri paylaşmaya başlayınca ben çirkin bir insan oluyorum, çünkü karşımdaki de çirkin bir insan oluyor, çünkü dışarıdan bakınca tüm insanlar da çirkinmiş gibi geliyor ama içinde olunca anlamasan da çirkinsin işte ve tüm bu çirkinlikler arasında benim ihtiyacım olan o genzimi yakan şeye çok uzak kalıyorum, bir kere prensiplerim var ve bana kalırsa iki kişilik şeyler bana uzak kaldığı sürece daha az çirkin bir insan olurum ve aynadaki ile daha gerçekçi konuşurum. Tamam mutlu olamam belki ama ben kendimi mutlu sandığım zamanların acısını daha sonradan öyle bir çektim ki, her zaman "eh işte" demeyi binlerce kez tercih edeceğim bir sonuca doğru yol aldık sonunda.
Benim yazdıklarımı okuyorken kötü bir çeviri okuyormuş gibi hissediyorsanız, anlaşılıyorum demektir. Ama bunun ön şartı olarak da benim yazdıklarımı okumanız gerekiyor.
22 Eylül 2011 Perşembe
Bazen
Bazen söyleyecek sözlerin oluyor, bazen camlara çıkıp haykırarak söylemek istiyorsun, bazen sesin tiz çıkıyor düzeltiyorsun, bazen susuyorsun içinde kalıyor, bazen "bazen"li cümleler kurmayı çok seviyorsun; çünkü hep aynı şeyleri yaptığın hayatında bir şeylerin sadece olasılıklar dahilinde gerçekleştiğini hissettiriyor, bazen birini görmek istiyorsun, senden çok uzaklarda olduğunu biliyorsun ama sanki sen daha çok onun seni görüp özlediğini hissetmesini istiyor da olabilirsin, çünkü değişmesin istiyor, değişip giden yani insanların içinde bir anda yok olup başka türlü başlayan şeylerin eski hallerinin hatırlanmasını istiyorsun ama insanlar seni çoktan unutmuş oluyor, bazen sen aslında onlar için hiç var olmamış oluyorsun. Sen gelen uyarıya baksan bile telefonun ışığı hala yanıyor bazen, bazen bir gün önce her şeyi tek cümlede virgülsüz yazarken virgülü atlamıyorsun bazen. Bazen bir filmde arka arkaya söylenen bazen'li cümlelere özeniyorsun, bazen hala yanıyor telefonunun ışığı seni hiç ilgilendirmeyen bir uyarı sebebiyle. Bazen seviyorsun, bazen aşık oluyorsun ama fiillerdeki gerçek hayatta dile getirilmeyen "r" tonu yazıda gözüne batıyor bazen, bazen diyorsun ki biraz daha içseydim ben o r'leri atardım diyorsun ama bazen atamıyorsun şimdiki gibi. Bazen telefonunun ışığı hala yanıyor, omzunu birine yasladığını sandığında yatağındaki yastıkların arasında kendini buluyorsun bazen kollarında bir kız ile uyuyorsun sabah kalktığında başka biri oluyor, bazen gidiyor ama sen aslında onun gitmesinden rahatsız bile olmuyorsun bazen. İnsanları özlüyorsun bazen, yanında olsunlar sohbet etsinler seni anlasınlar istiyorsun, söyleyecek sözlerini kaale alsınlar istiyorsun ama senin cümlelerinden tereyağından kıl çeker gibi çekip dalga geçiyorlar bazen, kendi küçük dünyalarına senin büyük sandığın kumdan dünyanı katıp üstüne basıyorlar, acımaz sanıyorlar bazen, yatağında dönüp duruyorsun, bir kez daha "kimse kimsenin umrunda değil" diyorsun, kalıyorsun bazen, nerde kaldığını bilmeden.
Bazen en sevdiğin otobüs hattını göremiyorsun bir daha, bazen seni çok sevdiğin palavrasıyla senin renksiz dünyanı kandıran insanlar kayboluyor arada, bazen en güzel sözlerini kulağına fısıldayan insanlar bırakıyorlar müziği ansızın.
Bir şehri bırakıp başka bir şehre gitmek. Bir kiliseyi bırakıp başka kilisenin çanlarıyla uyanmak. Bir aşkı bırakıp başkasını kucaklamak. Birini kucağından atıp başkasının beline sarılmak. Bir şarkıyı bırakıp başkasına geçmek. Bir otobüsten inip başkasına binmek. Bir gün öyle yaparken başka gün böyle yapmak. Bir yalanı unutup başkasını söylemek.
Ben yapamıyorum. Çok da sorun değil aslında ama, en azından normal karşılasalar bari.
"Oysa ki" diye başlayan cümleler aklımda. Bazen insanların samimiyetimden şüpheleri varmış gibi geliyor. Kendi samimiyetimden şüpheye düşünüyorum bazen. "Aynadaki, sen ne düşünüyorsun?" diyorum. "Hayat," diyor, "Satsuma aromalı bira gibi bir şey galiba". Çok uzattım, fazla uzattım, sözlerde yorgunluk belirtisi oluyor bazen.
Bağlayamadık bir yere, iyi mi? Bağlayanları da sevememiştim ki ben bazen.
Bazen en sevdiğin otobüs hattını göremiyorsun bir daha, bazen seni çok sevdiğin palavrasıyla senin renksiz dünyanı kandıran insanlar kayboluyor arada, bazen en güzel sözlerini kulağına fısıldayan insanlar bırakıyorlar müziği ansızın.
Bir şehri bırakıp başka bir şehre gitmek. Bir kiliseyi bırakıp başka kilisenin çanlarıyla uyanmak. Bir aşkı bırakıp başkasını kucaklamak. Birini kucağından atıp başkasının beline sarılmak. Bir şarkıyı bırakıp başkasına geçmek. Bir otobüsten inip başkasına binmek. Bir gün öyle yaparken başka gün böyle yapmak. Bir yalanı unutup başkasını söylemek.
Ben yapamıyorum. Çok da sorun değil aslında ama, en azından normal karşılasalar bari.
"Oysa ki" diye başlayan cümleler aklımda. Bazen insanların samimiyetimden şüpheleri varmış gibi geliyor. Kendi samimiyetimden şüpheye düşünüyorum bazen. "Aynadaki, sen ne düşünüyorsun?" diyorum. "Hayat," diyor, "Satsuma aromalı bira gibi bir şey galiba". Çok uzattım, fazla uzattım, sözlerde yorgunluk belirtisi oluyor bazen.
Bağlayamadık bir yere, iyi mi? Bağlayanları da sevememiştim ki ben bazen.
20 Eylül 2011 Salı
Özledim seni, düştüm yollara
Her erkeğin "yeniden aşk şarkıları söyleten bir kadın"ı olduğu bir dünyaya merhaba. Bu gece, yeni gece yalanlarım ile karşınızdayım; çok beğenilince devamını çekmeyi çok istediğim yalanlarımdandı bu, yine de ilk baskısı çok tutmadı ama ben ilk baskısı tutmayınca vazgeçenlerden değilim, ilk baskısı tutmayınca ikinciyi bastık, bu sefer kapağı biraz değiştirdik; ben bugün istinye sahilinde yürürken pembe renkli apartmanlar gördüm dedim ki ben bunları akşam yazmalıyım, ama ne yazacağımı bilmiyordum insanın içinden bazen sadece pembe renkli apartmanlar hakkında yazmak istiyor bak şimdi kokteylin üstünde de pembe renkli bir pipet var, altında bir kaç ince limon dilimi ve yeşil mandalinasız olmaz tabii ki, bu yeşil mandalinalar ağustos sonu eylül başı gibi çıkarlar ve diğer mandalinalar arasında dışlandıklarını belli etmeden bir marketin köşesinde satılırlar, ben böyle değişik şeyleri severim ve değişik insanları, kadınları; tıpkı bir cuma günü aniden gözlerine daldığım gibi, yani şimdi içtiğim şeyin mavisi biraz daha gök mavisi ve senin gözlerini bana anımsatır bilmem, bugün seni uzaktan gördüm ne de güzeldi seni uzaktan görmek bak bunun hatrına bu uzun ve anlamsız cümleme bir virgülü daha yakıştırdım, uyuyordu dedim bir arkadaşıma uyandırmaya kıyamadın mı dedi çok uzaktaydım iniyordum dedim hani inmeseydim keşke diyor insan ama seni öyle 10 saniyeliğine olsa da görmek hoşuma gitti benim uykundan yeni uyanmıştın şöyle bir baktım çok ufaktın ama sorun değil ben de ufak tefek bir şey sayılırım biraz göbeğim oldu son yıllarda ama bu bence çok önemli değil kimsenin kimseyi yeterince kaale almadığı ve ulysses'i okudum olay irlanda'da geçiliyor esprilerinin yapıldığı bu dünyada biraz ufak tefek kalmamız da pek önemli değil bence, tek sorun şu ki virgüllere bir türlü alışamadım geçenlerde birileriyle mektup arkadaşı oldum gerektiğinde çift virgül kullanıyorlardı ama oysa ki ben ben insanların da de yazımlarını düzelten ben yani bizzat zafer temizkan kişisi olarak artık şu hayatta düzeni pek umursamıyorum kızım, yani biraz çılgınım ve pembe apartmanların arasında dolaşıyorum aslında yalan bu ve pembe apartman karşı kaldırımdaydı ve ben oraya geçmeye cesaret edemedim, edemedim mi yoksa geçmem gerekmiyordu mu sanırım ikincisi ben istedim ki orada yaşayalım aslında istedim mi bilmiyorum ama şimdi bunları yazarken daha da aklımdan geçti ve kimsenin kimseyi gerçekten kaale almadığı bu satsuma aromalı dünyada ben seni özleyip yollara düşmek istiyorum, elimden gelmiyor belki ama öyle bir dünya hayal ediyorum, bunu yapabileceğim yıllarımı çarçur ettim boşa harcadım yine de içimdeki iyi aşık rolü yapan çocuk ölmedi biliyor musun ben sana bakıyorum bazen, bazen bir deniz otobündesin uykundan yeni uyanmışsın, üstündeki giysini belini düzeltiyorsun, ben bilgisayar başına geçiyorum umutsuzca şansımı deniyorum ve bunların hepsi, hepsi aynı gün oluyor ben akşam eve geliyorum likörüme biraz soda katıyorum iki üç de buz katıyorum sonra pembe apartmanlar görüyorum senle yaşasak diyorum denize teknelere karşı, sen bunları hiç bilmiyorsun ve ben kimsenin kimseyi kaale almadığı bu satsuma kokulu dünyada niyeyse bir şekilde sana tutulduğumu biliyorum ve kendi içimde büyütüyorum çünkü en güzel aşklar insanın kendi içinde büyüttüğü aşklardır ve birine bakarsın bazen, bazen gözlerin gözleriyle karşılaşır, ufak bir gülümseme olur ya biz senle yaşadık bunu ve bana kalırsa hayatta en güzel andır o, ben bazen gerçekten düşünüyorum ne için yaşıyorum diye -sanki kimse düşünmezmiş gibi- ama inan bana senin gibiyim ben de, tamam gece yalanlarım var ve bunlar da bir çeşit gece yalanları ve ben seni elde edersem lütfen bana izin verme o iğrenç insanlara dönüşmeyelim o aşkların içinde kaybolmayalım çünkü ben kayboldum ve şimdi kaybolan, çarçur olan yıllarıma lanet ediyorum, "shit" diyorum yine yanlış çeviriyorlar, belki bilerek yapıyorlar ama senin beni anladığına inanıyorum, seni sadece bir iki saat görmüş olsam da böyle pembe apartmanlar görüyorum aslında çok da güzel apartmanlar değil belki ama inanıyorum ki o çok güzel apartmanlarla lcd televizyonlarla beyaz renk internete giren telefonlarla pürüzsüz duvarlarla güzel mobilyalarla hayat yürümüyor, kandırmaca bunlar, insanlar kendi kendilerini kandırıyorlar ve ben bir hayat düşünüyorum iki kişi olsun biraz da satsuma aromalı ev kokusu olsun, ben iğrenç sesimle şarkı söylesem de sen bununla mutlu olabilsen keşke ve duvarlarımız biraz pütürlü olsa ve geceleri elimi onlara sürtsem tıpkı çocukluğumdaki gibi istiyorum ve evimize gelenler "ne kadar güzel bir salon" demeseler keşke, çünkü çok yalan bulurum ben bunları ve ben böyle bir hayat istemiyorum, içimde sana güzel bir rol yarattım, senin eline sözcükleri verdim bak bunları bunları söyle dedim ama aslında böyle olsun istemiyorum, ben bunu denedim ve olmadı, sonunda herkes üzüldü ve ben sanırım biraz daha çok üzüldüm çünkü kandırılmıştım ben hemen kandırılabilirim sen de kandırsan keşke beni çünkü en güzel aşklar böyle kandırmacalarla oluyor sanırım, gerçekten çok sıkıcı ve gerçeklerden nefret ediyorum gerçeğe yakın olanlardan nefret ediyorum ben biraz, senle otursak konuşsak, sen olsan ben olsam bir de moda olsa, sen ben bir de moda diye şarkı yapsak ve duvarlar biraz pürüzlü olsa bir gece hızlıca elimi sürterken parmaklarım kanasa ve bir yara bandı ile kapasam çünkü en güzel aşklar o tip evlerde yaşanırmış gibi geliyor bana.
seni bir daha görsem ya ben.
seni bir daha görsem ya ben.
19 Eylül 2011 Pazartesi
söyleyecek sözlerim vardı, bir de senin mavi gözlerin
nasıl kilitleniyor ellerim, nasıl yapacak bir şey bulamıyorum öyle anlarda, bir aşağı bir yukarı, bir aynaya bir pencereye, bir aşk şarkısı bir ayrılık şarkısı; nasıl da kalakalıyorum. çok rol oynadım ama umutsuz aşık rolünü de çok güzel oynadığıma inandım hep, bak kızım sana söyleyecek tek bir sözüm var; sana bir aşık olurum ikimizin de 5 yılını yeriz bir güzel, satsuma aromalı biramızı içeriz, sen bakarsın mavi mavi, bakma bana mavi mavi, gülümsem de, aramızda dağlar, sıradağlar, ovalar, anadolu rock filan var aslında ama, bilirler beni, ben gözümü kararttım mı ne dağlar yıkarım ne arkadaşlıklar bozarım, bak ben aşık olursam var ya ikimiz için de hiç iyi olmaz, aslında aşık olma kısmını güzel beceriyorum ama sanırım iki kişilik bir oyun kurma konusunda çok becerikli değilim, hayatlar yıkıyorum, kendi hayatımı yıkıyorum, kırıyorum tahtaları bir bir, bir hayat kuruyorum kumdan kalelerden ikimiz yaşayalım diye; sonra, sonra bozuluyor hepsi, hep başkaları gidiyor ben kalıyorum. ama bak kızım, sana söylüyorum, bana öyle gülümseme, çünkü gülümsersen ki o gün de ufak bir gülümseme ile bakmıştım gözlerine, sonra hemen çevirmiştim ben de gözlerimi, ben öyle güzel gözlere bakamam aslında ben gözlere pek bakamam, sonuç olarak bana öyle bakma biz satsuma aromalı biramızı içerken, biraz da ben konuşkan olmuşum, hani o eski sessizliğimi yenmişim ama sen de susuyorsun ya öyle ayrı bir güzelsin ya, sana ulaşmak için önümde anadolu rock lar, dağlar sıradağlar var ya. ben bazen gözümü kestiriyorum ya, hani bir bakıyorsun ya, hani murat diyorsun ya kim lan bu murat? kıskanırım ben bazen, öyle de bir kıskanırım ki tüm hayatları bozarım, ağzım bozulur, kötü çirkin bir adam olurum zaten güzel bir adam olmayı beceremediğim günlerde hep bunun eksikliğini çektiğimi fark ettim ama öyle erkek muhabbetine girince yani kıskanç, çirkin, anlayışsız bir adam olduğumda da benden iğrenme sakın olur mu, biraz saçlarımı okşayınca ben kendime gelebilirim ama halbuki hala çok uzağız ama ben bazen bakıyorum etrafa, senin saçlarını bir yerlerde görecekmişim gibi geliyor, hani telefonun bluetooth ışığı yanacak da senin mavi gözlerini bulacak gibi geliyor, işte teknolojinin gelişmesi filan, yalnız ben sevmem öyle teknolojik şeyleri, bak kızım ben başka bir çağa aitim, hadi gel birlikte o çağa gidelim, aramızda dağlar sıradağlar anadolu rock şarkıları olsun, ben yatayım sen bir hikaye anlat ben uyuyayım, çünkü zaten yeterince büyüdüm ben halbuki etrafımdaki herkes bir küçüksün sen bakışıyla beni süzüyor, çocuk daha bu diyorlar sanki gün boyu ama ben bu rolü de benimsedim aslında bir sürü rolüm var ve herkesin de var o rollerden ve bana öyle bakıyorsun ya hani murat diyorsun ya kim lan bu murat?
bana öyle bakma, bana öyle gülme, bir de ara sıra karşıma çık oralarda bana öyle bak, çünkü o bakışın bir türlü aklımdan çıkıp gitmedi, shit diyorum alt yazılarda "kahretsin" olarak gözüküyor, bak kızım benim gibi facebook kullanmadığını biliyorum ama bir yol olsa da ben sana ulaşsam, güzel kelimelerle süslenmiş mektuplar yazsam, hani yaptığım en iyi şey bu biliyor musun, biraz da mavi gözlerine hitap edebileceğim tek yol bu olsa gerek, bak kızım beni bilmiyorsun sen o murat'ın aklını alırım ben ama çok bir şey yapamam aslında biraz korkağımdır, geceleri biraz cesaret geliyor ama o cesareti de çok beğenmiyorum sanki ve söyleyecek sözlerim vardı benim.
bir de senin mavi gözlerin.
bana öyle bakma, bana öyle gülme, bir de ara sıra karşıma çık oralarda bana öyle bak, çünkü o bakışın bir türlü aklımdan çıkıp gitmedi, shit diyorum alt yazılarda "kahretsin" olarak gözüküyor, bak kızım benim gibi facebook kullanmadığını biliyorum ama bir yol olsa da ben sana ulaşsam, güzel kelimelerle süslenmiş mektuplar yazsam, hani yaptığım en iyi şey bu biliyor musun, biraz da mavi gözlerine hitap edebileceğim tek yol bu olsa gerek, bak kızım beni bilmiyorsun sen o murat'ın aklını alırım ben ama çok bir şey yapamam aslında biraz korkağımdır, geceleri biraz cesaret geliyor ama o cesareti de çok beğenmiyorum sanki ve söyleyecek sözlerim vardı benim.
bir de senin mavi gözlerin.
Asansör
Geçenlerde bir rüya gördüm. Korku diye bir duygu olduğunu hatırladığım anlardan bir tanesiydi o rüyadan uyandığım an. Aslında düşündüm de bir çeşit "gece yalanları"mı anlatacağım bir blog olacak bu. Mesela şimdi Muse çok bağırdı, ben de bunun üstünde düşüp ayağıma çarpan boş Sprite şişesini kaldırdım. Ne diyordum, korku. Ben aşık olunca korkularla donatılırım, o zamanlar geçtikten sonra o duygularımı çok kaybettim sanırım. Hayat zaten satsuma aromalı bira gibi bir şey. Dolabı bir açarsın, bir tane vardır, "nerden geldi ya bu" der içersin, ertesi gün dolabı açtığında yoktur, "almam lazım" dersin üşenirsin. Sütaş kaymaklı yoğurdun yanındaki boşluğa yerleşebilirdi oysa ki satsuma aromalı bira. Hayatın, sütaş kaymaklı yoğurt ile yan yana olduğunu düşünsene. E satsuma aromalı bira, hayat ile özdeşleşiyorsa benim suçum değil ki kardeşim; sonra yargılamayın beni. Sonuçta hayatta kaç kişi noktalı virgül kullanıyor ki, genelde onun yerine yan yana iki nokta diye adlandırabileceğimiz underground noktalama işareti iyi satıyor, size ondan verelim mi, en beğenilen ürünümüzdür. Ne diyordum ben, korku. Quake I ve II oynadığım zamanları hatırlatan bir rüya gördüm ben; eskilerden bir apartman, gri tonlarında, terk edilmiş, öyle bir apartman yardımıyla İstanbul'da bir X noktasından bir Y noktasına gitmeye çalışıyorduk arkadaşlarımla. Ama ben korkuyu uzun süre sonra hissettim, oysa ben genelde sevdiklerimle hissederim korkuyu, aşık olduklarımla. Arka planda mavi kuş şarkısı ben gece yalanlarını söylüyorum. Yok ama o zamanlarda huzurluyum, bu asansör hikayesinde pek de huzurlu değildim, tamam arkadaşlarım yanımdaydı da arkadaşlar da ne kadar arkadaş ki. Hayat eninde şununda şunu gösteriyor insana, herkes tek başına, kendinle beraber, en iyi dostun aynada yaşıyor, senin şişmanlayan yanaklarına sahip ve her geçen gün hüznü artan gözlerine. Öyle işte, eskilerden bir apartman, giriyoruz içine, korkuyorum, çok korkuyorum, diyorum içinden "böyle bir yerde neden tinerciler yok, neden bizi rahatsız etmiyorlar?" oysa ki bugün starbucks ta otururken bile rahatsız ediyordu bunlar bizi.
O aralarda işte düşündüm, dedim ki , hayat gerçekten de satsuma aromalı bira gibi bir şey, turuncu renkli olması gerekmesine rağmen değil. Ben asansörde gerçekten korktum ya, ölüme yakın hissettim kendimi, bazen insan uğraşsa da ölemez derler ya, sanki ellerimle kendimi ölüme götürüyormuşum gibi bir an rüyamda. Oysa ki korkmam ben ölümden. Yani ölüm dediğimiz şey nedir ki, şimdi düşünürsek ben 1988 doğumluyum 1988 den önce neydim, o günleri düşünüp üzülüyor muyum , eğer üzülmüyorsam insan ölümüne de üzülmemeli bence. Varlık ve yokluk, tüm mesele bu, insan "yok olmayı" kabullenemiyor, öldükten sonra yaşayacağına, cennete gideceğine, hurilerle yiyişeceğine inanıyor ya. Çok gülüyorum ben onlara. Herkes cennete gideceğine inanıyor, herkes bir şekilde yırtacağına inanıyor, olmadı af çıkar diyor, kopya çekeriz diyor, herkes her türlü şerefsizliği yapıp eninde sonunda cennete gideceğine inanıyor ya onlara bakışım akbil arayan insanlara bakışım gibi oluyor.
Sonuçta hayat bence biraz da white chocolate mocha gibi, fazla tatlı ama bazı insanlar o kadar da tatlıdan rahatsız oluyor işte. Ama en çok satsuma aromalı bira gibi. Bir bakarsın öndersin, bilmemkaç yaşında hayatın sunduğu tüm mutluluklara sahipsindir, bir de bakarsın ki yerdesin bir yumruk yerken bir sonraki yumruğun hayalini kurarsın. İşte orada satsuma aromalı bira devreye giriyor. Çünkü kendisi gerekli, hayat için gerekli, yeşil elmalı bira henüz pek ortalıkta dolanmadığı sürece liderliği ele alıyor, çünkü o çıkınca... Herkes gibi yıkılacak, sonra gidecek blog açacak, söyleyecek sözlerini mırıldanacak.
O aralarda işte düşündüm, dedim ki , hayat gerçekten de satsuma aromalı bira gibi bir şey, turuncu renkli olması gerekmesine rağmen değil. Ben asansörde gerçekten korktum ya, ölüme yakın hissettim kendimi, bazen insan uğraşsa da ölemez derler ya, sanki ellerimle kendimi ölüme götürüyormuşum gibi bir an rüyamda. Oysa ki korkmam ben ölümden. Yani ölüm dediğimiz şey nedir ki, şimdi düşünürsek ben 1988 doğumluyum 1988 den önce neydim, o günleri düşünüp üzülüyor muyum , eğer üzülmüyorsam insan ölümüne de üzülmemeli bence. Varlık ve yokluk, tüm mesele bu, insan "yok olmayı" kabullenemiyor, öldükten sonra yaşayacağına, cennete gideceğine, hurilerle yiyişeceğine inanıyor ya. Çok gülüyorum ben onlara. Herkes cennete gideceğine inanıyor, herkes bir şekilde yırtacağına inanıyor, olmadı af çıkar diyor, kopya çekeriz diyor, herkes her türlü şerefsizliği yapıp eninde sonunda cennete gideceğine inanıyor ya onlara bakışım akbil arayan insanlara bakışım gibi oluyor.
Sonuçta hayat bence biraz da white chocolate mocha gibi, fazla tatlı ama bazı insanlar o kadar da tatlıdan rahatsız oluyor işte. Ama en çok satsuma aromalı bira gibi. Bir bakarsın öndersin, bilmemkaç yaşında hayatın sunduğu tüm mutluluklara sahipsindir, bir de bakarsın ki yerdesin bir yumruk yerken bir sonraki yumruğun hayalini kurarsın. İşte orada satsuma aromalı bira devreye giriyor. Çünkü kendisi gerekli, hayat için gerekli, yeşil elmalı bira henüz pek ortalıkta dolanmadığı sürece liderliği ele alıyor, çünkü o çıkınca... Herkes gibi yıkılacak, sonra gidecek blog açacak, söyleyecek sözlerini mırıldanacak.
18 Eylül 2011 Pazar
Hoşgel
Bu blogu açarken çok ulvi düşüncelerim vardı. Mesela aynalar. Ben bugün bir film izledim, hoşuma gitti. Aslında filmi izlemeden önce bir sahnesinde oynadığımı biliyordum. Sonra bir baktım karakterlerden birinin üstünde en sevdiğim tshirt var. O zaman dedim ki bence bu en sevdiğim film olmalı benim, kendime aynada baktım, tamam dedim, bugün sen ne istiyorsan öyle olsun. Güzel bir cumartesi akşamında kendimi kıracak değildim sonuçta. Bir de blog açma fikrim vardı, adı aklımda dolaşıyordu "Söyleyecek sözlerim vardı", kime vardı, ne söyleyecektim bilmiyordum, bir haftadır bu cümle aklımda dolaşıyordu. Aslında karizmatik cümlelerle donatılmış ciddi paragrafların yer alacağını düşündüğüm bir blog olacaktı bu. Sonra aklıma böyle karmakarışık, bir oradan bir buradan cümlelerle donatılmış bir blog geldi. Baktım, "Bence bir" dedim; öyle olmasına karar verdim. Aradaki fark virgül ile noktalı virgül kadar eder ya da etmez; ben dikkat ediyorum ama sonuçta kimse kaale almıyor ki. Geçen gün aynada kendime baktım, oğlum Zafer dedim, bu dünyada kimse kimsenin umrunda değil. Haklısın, dedim kendime; Sinop'tayız o zamanlar. Sonra böyle bir blog açtım içte. Big bang Theory'nin bölümünde barda takılan kızların biri her cümlesini "Nobody cares" ile bitiriyordu. Kendimi bazen öyle hissediyorum işte. Kiminin gözünde "Kendi halinde takılan asosyal mühendis", kiminin gözünde "Dünyayı sallamayan eğlenceli genç" olarak yer alabiliyorum. Hepimiz öyle değil miyiz diye cümleye girsem çok mu klasik olur? Bence olur ama girdim bir kere. Bana kalırsa bu dünyada şu anda en önemli olan şey, geçen sene toplasan 5 kez içki içmeyen blog sahibinin, geride bıraktığımız 5 günü de boş geçmemesidir. Yani diyorum ki, bu dünyada kimse kimsenin umrunda değil; kimse kimse için vazgeçilmez değil ve bu benim çok canımı sıkıyor son günlerde. Yani öyle canımı sıkıyor ki boşver oğlum Zafer diyip Sinop'a gidesim geliyor. Sinop'a gitmek isteme sebebim sadece "Sinop'tayız o zamanlar" cümlesini kurmak gibi gözükse de bana kalırsa aşk, iki kişinin ortak bir yalnızlıkta buluşması değil. Aşk, böyle Satsuma aromalı bira gibi bir şey olsa gerek. Dolapta bakarsın "bunu ne zaman almıştım ben ya" dersin ve başka seçenek olmadığından içersin. Böyle olmasını istemezdim ama geldiğimiz noktada öyleymiş, ben de yeni öğrendim. 1 sene önceki Zafer Temizkan ile dalga geçtiğim günlerde bunu aynalara söylüyorum. Aynalar demişken, bence aynaların hayatımızdaki rolü büyük. "Kendinle hesaplaşmak" dediğimiz şeyi onunla yapabiliyorum ben, bazen geçiyorum karşısına "gerizekalı" diyorum, küçük yeşil gözlerle bakıyor bana aynadaki. Sinop'tayız o zamanlar.
Geçenlerde aklıma bir şey takıldı. Beni tanıyan insanlar hala çok düzenli bir kişi olarak görüyorlar. Oysa ki geçenlerde bir gün baktım aynaya, yeşil gözler biraz uykusuzdu, dedim oğlum bugün eve erken gel, işlerini hemen halledip erken yat. Sonra 12'de yattım yine. Önemli olan bu değil bence, kimsenin kimsenin umrunda olmaması. Kimsenin umrunda olmayınca ne yapmak gerekiyor, biliyor musunuz? Söyleyecek sözlerini karmakarışıklaştırmak ve onları böyle bir bloga yazmak. Ben de öyle yapacağım, bu sefer daha iddialıyım. Sonuçta bence hayat da Satsuma aromalı bir bira kadar basit ve mandalina şekilli. "Karmakarışıklığımdan çöz beni" diyeceğiniz insanların hepsi sizden vazgeçmeye adaylar arasında derece yapmaya oynuyorlar aslında. Aslında, hayat hakikaten böyle, tıpkı aynalar gibi. Yıl 1950, Kore'deyiz, baktım aynalara, dedim ki "Oğlum zafer, koyayım düzene". Sonra değiştim ben ama insanlar anlamadı o değişikliği. Aynaya baktım dedim ki, şu gözlerini biraz aç, o istekli bakışını görmek beni mutlu ediyor. "Kara mahallesi vardır oranın, meşhur" diye devam ettim. Bir de gözümü açtım, Diyarbakır'dayım.
Bu arada dün düşündüm de. En sevdiğim curacao, gerçekten de blue curacao. Bu arada curacao mudur neyse, nasıl yazılıyor bilmiyorum. Bana curacao yazmayı öğretenin 40 yıl ütüsünü yaparım. Zaten en iyi becerdiğim şeylerden biri ütü yapmak.
Hoşgeldim. Çabalamayayım, konuşmak zorunda değilim. Hareketlerimden biri anlasa ya beni.
Geçenlerde aklıma bir şey takıldı. Beni tanıyan insanlar hala çok düzenli bir kişi olarak görüyorlar. Oysa ki geçenlerde bir gün baktım aynaya, yeşil gözler biraz uykusuzdu, dedim oğlum bugün eve erken gel, işlerini hemen halledip erken yat. Sonra 12'de yattım yine. Önemli olan bu değil bence, kimsenin kimsenin umrunda olmaması. Kimsenin umrunda olmayınca ne yapmak gerekiyor, biliyor musunuz? Söyleyecek sözlerini karmakarışıklaştırmak ve onları böyle bir bloga yazmak. Ben de öyle yapacağım, bu sefer daha iddialıyım. Sonuçta bence hayat da Satsuma aromalı bir bira kadar basit ve mandalina şekilli. "Karmakarışıklığımdan çöz beni" diyeceğiniz insanların hepsi sizden vazgeçmeye adaylar arasında derece yapmaya oynuyorlar aslında. Aslında, hayat hakikaten böyle, tıpkı aynalar gibi. Yıl 1950, Kore'deyiz, baktım aynalara, dedim ki "Oğlum zafer, koyayım düzene". Sonra değiştim ben ama insanlar anlamadı o değişikliği. Aynaya baktım dedim ki, şu gözlerini biraz aç, o istekli bakışını görmek beni mutlu ediyor. "Kara mahallesi vardır oranın, meşhur" diye devam ettim. Bir de gözümü açtım, Diyarbakır'dayım.
Bu arada dün düşündüm de. En sevdiğim curacao, gerçekten de blue curacao. Bu arada curacao mudur neyse, nasıl yazılıyor bilmiyorum. Bana curacao yazmayı öğretenin 40 yıl ütüsünü yaparım. Zaten en iyi becerdiğim şeylerden biri ütü yapmak.
Hoşgeldim. Çabalamayayım, konuşmak zorunda değilim. Hareketlerimden biri anlasa ya beni.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)