30 Kasım 2011 Çarşamba
Tesadüfler
Sustum ben. Buralar da soldu böylece. Bir şeyler yazdım, sonra buraya eklemeye üşendim, belki de istemedim, kim bilir. Senin akşamları ağlamalarından gülerek bahsetmenden sonra her şey anlamsız kaldı benim için. Ama gülümsedin, çok güzel gülümsedin, ulan çok güzel gülümsedin be. Bir heyecan, bir telaş, bir kıpırtı. Çok da bir şey yapamamak. Sana yüz iki yüz adım uzakta olmak ama isteyince yanına koşamamak, arada görebilmek. Gülümsemeni görebilmek. Eskisi gibi hisler, hani o bir yanım daha bir çocuk olduğu gibi heyecanlar. Hani masamın başına oturup elimi kolumu nereye koyacağımı bilemediğim bir gün var ya, o gün bu haftanın içindeydi işte. Çok güzel gülüyorsun, hep gül istedim. Hep karşımda ol, gül istedim, karma karışık cümleler kuramaz oldum sayende. Rachel ile Ross'un "Does it" hikayesi gibi anlattın anlattın karşımda, "Öyle değil mi" diye sordun, da ben soruyu anlamadım ki senin açık yeşil gözlerin benim koyu yeşil gözlerimle bakışırken. Sanki izole edildik dünyadan o an, nasıl bir tesadüftü o, aklıma çakan bir şimşek gibi akşamın bilmem kaçında "oraya git" diye bir emir geldi bir yerimden, öyle emirler gelse ya tekrardan. Bulsam seni, konuşsak, konuşsak. O kaygılarım olmasa ya. Gerçi öylesi de daha kötü be, ne dersin? Zorluklar değil midir sırılsıklam aşkların en güzel yanı. Seni bulmak, seni tek başına bulmak, sadece ikimiz kalmak. Her şey organize edilmiş gibiydi, oysa ki değildi, öyle olsa tadı tuzu olmazdı bu işlerin. Öylesine yürümek sana doğru, seni tek başına bulmak en güzel hediyeydi bana. O heyecanları o kadar özlemişim ki, kafamı yastığa her koyduğumda senin sesinle uyuyorum, bak cümleler de kuramaz olmuşum yine. Zorluklar, engeller, yanına gelmek isteyip gelememelerim. Hepsi ne kadar güzel, ama en güzeli senin ağlardım hep derken gülümsemen. Çok güzel gülüyorsun be.
10 Kasım 2011 Perşembe
Kötü bir çeviri tadında
Sebepsiz yere iliklerime kadar üşüdüğüm bir perşembe günü bugün, bir yılın bir sonbahar ayına ait. Anlamsız yürüyüşlerimin ve bitmesini hiç istemediğim boş boş oturmalarımın hemen arkasından gelen stresli günlere hazırlıksız merhaba deyişim ve bir Garfield gibi hiçbir şey yapmak istemeyişimin tam ortasında buldum kendimi bugün. İnsan hayatta attığı her adımı hak ederek atmalı, ölümü bile. Evet, insan ölümü bile hak etmeli, sorularım bir kaç gündür bu eksende şekilleniyor. Bir insan, ölümü hak etmek için ne yapmalı? Arkasından bir şeyler bırakması yeterli mi, ya da bıraktıklarının onun gidişi ardı sıra gelen yıllarda değer kazanıp kazanmaması hak etmesinin bir ölçütü müdür, yoksa ölçüt sadece bıraktıklarına verdiği değer ile mi şekillenir? Kesin olan tek düşüncem, insanın ölümü bile hak etmesi gerektiğidir bu konuda. İnsan, öyle "merhaba, ben gidiyorum ama..." diyerek kaçamaz buralardan; bir şeyler yapmalıdır, kendini öyle ulu orta arabanın önüne atıp kaçamazsın mesela, bir metro durağında raylara fırlatamazsın kendini, bir alışverişin vardır hayat ile; bu alışverişin ortasında terk etmek yasal değildir, yargılarlar insanı. Nerede? Ne bileyim ben, o da senin derdin olsun.
Bir örnek yaşamak zorunda değiliz aslında, tamam kimse bu konuyu konuşmuyor oturup ama bazı sohbetler var ki, sanki karşılıklı "Hepimiz aynı olmalıyız" cümleleri ile geçiyor. Sanki bazı konuşmalar hiçbir şey vaat etmiyor sahiplerine, sadece ortalığa sözcükler saçıp geçici bir rahatsızlık kurtuluşu yaratmak için şekilleniyorlar. Diyelim ki bir örnek yaşadık; ceplerimizde toplum tarafından kabul gören cep telefonları ile toplum tarafından kabul gören ülkelerde yaptık tatillerimizi, toplum tarafından kabul gören bir yaş diliminde evlendik, toplum tarafından kabul gören bir süre bekleyip öyle çocuk yaptık ve toplum tarafından kabul gören bir sürede ev ve arabamız oldu; peki bütün bunlar, bu insanların "düzenli hayat" dedikleri yola giden bu yol, gerçekten düzenli hayatı getiriyor mu; yoksa sadece bizi anlamsız bir karmaşaya sürüklemekten ve kendimizi kandırmalardan öteye geçirmemekten başka hiçbir işe yaramıyor mu? Bence ikincisi, çünkü ben hep ikinci seçeneklerde daha doğrudur bu tip sorularda, 4 şıklı bir test tipinde B şıkkından bahsediyorum, aslında iki şıkkı gizli olan. Böyle bir hayatı düşlemiyorum, düşlediğim zamanlar oldu mu, evet oldu; ama şimdi o yılları bir bilinç kapanıklığı durumu olarak özetleyip geçiyorum, belki tam olarak öyle değildi -belki de kelimenin tam anlamıyla öyleydi-, kim bilir, yine de toplumun belirli bir kesiminin dayattığı bir hayat tarzına tamamen karşı olarak yaşamayı bir alışkanlık haline getirmeyi tercih ediyorum bu günlerde. İnanırsınız veya inanmazsınız ama bizim kalıcı olarak adlandırdığımız arkadaşlıkların bile temelinde zorunlulukların yattığını görürsek, her şey daha açık olarak adlandırılabilir ve böyle bir hayatta, yani arkadaşlıkların bile ortak ilgilerden ya da paylaşmalardan çok zorunluluklara dayandığı bir hayatta bir insan neye karşı savaş verirse versin, kaybetmekle yükümlüdür ve eninde sonunda kaybedecektir; oysa ki değirmenlere karşı kendini savunmak zorundadır insan ve her insan ölüme karşı bile sorumluluklar taşır, ölüm bile hak edilmelidir.
Daha fazla gülebiliriz, daha fazla yalanlara boğulabiliriz, daha fazla arkadaş edinip bir yerlerde bir numara olarak adlandırılabiliriz; ama sonunda hiçbiri, kelimenin tam anlamıyla hiçbiri kişinin hayatta var olduğu yere bir katkıda bulunmayacak; sadece kendi gözündeki yerini yüceltecektir; çünkü bu kadar fazla insanın var olduğu bir yerde attığınızı sandığınız bir adım, aslında toplumun sizi fark etmeyişi ile birlikte geriye atılmış bir adımdır ve sonunda biraz iyi hissetseniz de düşüşleri keskin olur insanın. Çünkü ölümü bile hak etmek zorundadır insan ve ölüme karşı sorumluluklar besler. Taa ki...
kalanlar memnundur bu işinizden
ölüme gülerek gidişinizden
ben, işte o sönmez ateşinizden
çalıp da kalbimi yakmaya geldim
Bir örnek yaşamak zorunda değiliz aslında, tamam kimse bu konuyu konuşmuyor oturup ama bazı sohbetler var ki, sanki karşılıklı "Hepimiz aynı olmalıyız" cümleleri ile geçiyor. Sanki bazı konuşmalar hiçbir şey vaat etmiyor sahiplerine, sadece ortalığa sözcükler saçıp geçici bir rahatsızlık kurtuluşu yaratmak için şekilleniyorlar. Diyelim ki bir örnek yaşadık; ceplerimizde toplum tarafından kabul gören cep telefonları ile toplum tarafından kabul gören ülkelerde yaptık tatillerimizi, toplum tarafından kabul gören bir yaş diliminde evlendik, toplum tarafından kabul gören bir süre bekleyip öyle çocuk yaptık ve toplum tarafından kabul gören bir sürede ev ve arabamız oldu; peki bütün bunlar, bu insanların "düzenli hayat" dedikleri yola giden bu yol, gerçekten düzenli hayatı getiriyor mu; yoksa sadece bizi anlamsız bir karmaşaya sürüklemekten ve kendimizi kandırmalardan öteye geçirmemekten başka hiçbir işe yaramıyor mu? Bence ikincisi, çünkü ben hep ikinci seçeneklerde daha doğrudur bu tip sorularda, 4 şıklı bir test tipinde B şıkkından bahsediyorum, aslında iki şıkkı gizli olan. Böyle bir hayatı düşlemiyorum, düşlediğim zamanlar oldu mu, evet oldu; ama şimdi o yılları bir bilinç kapanıklığı durumu olarak özetleyip geçiyorum, belki tam olarak öyle değildi -belki de kelimenin tam anlamıyla öyleydi-, kim bilir, yine de toplumun belirli bir kesiminin dayattığı bir hayat tarzına tamamen karşı olarak yaşamayı bir alışkanlık haline getirmeyi tercih ediyorum bu günlerde. İnanırsınız veya inanmazsınız ama bizim kalıcı olarak adlandırdığımız arkadaşlıkların bile temelinde zorunlulukların yattığını görürsek, her şey daha açık olarak adlandırılabilir ve böyle bir hayatta, yani arkadaşlıkların bile ortak ilgilerden ya da paylaşmalardan çok zorunluluklara dayandığı bir hayatta bir insan neye karşı savaş verirse versin, kaybetmekle yükümlüdür ve eninde sonunda kaybedecektir; oysa ki değirmenlere karşı kendini savunmak zorundadır insan ve her insan ölüme karşı bile sorumluluklar taşır, ölüm bile hak edilmelidir.
Daha fazla gülebiliriz, daha fazla yalanlara boğulabiliriz, daha fazla arkadaş edinip bir yerlerde bir numara olarak adlandırılabiliriz; ama sonunda hiçbiri, kelimenin tam anlamıyla hiçbiri kişinin hayatta var olduğu yere bir katkıda bulunmayacak; sadece kendi gözündeki yerini yüceltecektir; çünkü bu kadar fazla insanın var olduğu bir yerde attığınızı sandığınız bir adım, aslında toplumun sizi fark etmeyişi ile birlikte geriye atılmış bir adımdır ve sonunda biraz iyi hissetseniz de düşüşleri keskin olur insanın. Çünkü ölümü bile hak etmek zorundadır insan ve ölüme karşı sorumluluklar besler. Taa ki...
kalanlar memnundur bu işinizden
ölüme gülerek gidişinizden
ben, işte o sönmez ateşinizden
çalıp da kalbimi yakmaya geldim
Küçüğüm
her aşk kendini yaşar
çaldığın kapı kapanır, sonunda
içinde bir sen bulursun
büyümüş, anlamış, yorgun
çaldığın kapı kapanır, sonunda
içinde bir sen bulursun
büyümüş, anlamış, yorgun
6 Kasım 2011 Pazar
Noktalı Virgül
"Hayatta en iyi oynadığım rolü, susmayı oynuyordum."
Evlilik kavramını sorgular oldum bugünlerde. Hangimizin hayatındaki evlilik örneği çok başarılı da bu kadar insanın hayat planında evlilik yer alıyor, bilmiyorum. Biraz fazla yabenhayatıaslındapeksallamıyorumcutavır olsa da iki insanın birbirlerine bağlılığı için yasal bir düzenlemeye tapması, bana çok zavallı geliyor, kimse kusura bakmasın. Güçlü rolü oynayan insanların, o ağızlarından düşüremedikleri aşk kavramını böyle bir çerçeve içinde yaşamalarına bundan sonra güleceğimi düşünüyorum. Belki de gün gelir, bu satırlar bana güler, kim bilir. Sözlükten mesajlaştığım biri bir gün geleceğimi şöyle özetledi "Birini bulursun sen de, evlenirsin, güzel bir hayatın olur, iki çocuğun olur" vs vs diye kendince özetledi. Çünkü ben plazada çalışan, başarılı ve iyi maaşı olan bir insandım; o kadar mesajlaşmalarımızdan sonra benim hayatımı böyle özetledi. Bir de "beyaz yakalı" diye bir kelime öğrenmiş sanırım sağdan soldan, onu da yapıştırdı üstüme. 20 yaşındaydı, "Daha küçüksün, geçer bu tavırlar" diyecektim, vazgeçtim. Ne kadar kolay özetledi beni, sanki bir sınav sorusunda benim fotoğrafımın altına 100 puanlık bir "Geleceğini özet geç" sorusu vardı da o da 100 puanı aldı bu cevapla. Sonuç olarak cevap vermedim, 1 ay sürekli konuştuktan sonra bir gün kesildi konuşmalar, o da sorgulamadı, zaten insanlar çok çabuk vazgeçer benden, koskoca hayatımda 1 kişi peşimden koşacak olmuştu, onun da sebebini en sonunda evlilik kavramıyla bağdaştırdım, kendi yazdıklarını okumamın da katkısı oldu tabii ki bunda. Hoş, "Önemli olan birbirimizi sevmemiz, evlilik nedir ki" sözlerini ortaya çok rahat bırakır bu kişiler, sonra da her sevgilileriyle 3 ay sonra gelinlik, damatlık hayalleri kurmaya başlarlar; trajikomik. Neyse ben daha bu konuda bir şey söylemek istemiyorum, huzurluyum, iç huzurumu giderecek bir nefretle baş başa kalmamak tercihim, yarın Kalamış'a yürüyerek pekiştirmeyi düşünüyorum oysa ki bu huzuru.
Bugün Profesyonel'e ikinci kez gittim, yine gözlerim doldu. Zaten gözlerim çok çabuk dolar benim, tamam yalan söylemeyelim, basbayağı ağladım işte yine. Her sabah evden çıkınca gözleri dolu dolu aşağıya yürüyen bir insan üstüne bir de her esnemesinde gözünde yaşlarla baş başa kalıyorsa, Yetkin Dikinciler'in mektubu okumasına ağlamasına şaşmamalı bence. Erkekler ağlamaz familyasından insanların daha dışında kalmayı becerdiğim şu günlerde, bunları söylemekten daha da çekinmiyorum. Bir ara bilet bulursam, üçüncü kez de gideceğim. Sonra dört olur, beş olur, sorun değil. Çok severim böyle beğendiğim şeylere bağlanmayı; hiç tanımadığım kızlara tutulmalarıma bağlanmam gibidir bu. Sonra tüm kapılar kapanınca, kendi benliğimde yüzleşirim olanlarla ve yine eleştirmem kendimi, kapanan kapılara bağlanırım bu sefer. Bu sıralar tüm hikayelerimin karıştığını ve benim çok fazla hikaye arasında boğulduğumu düşünüyorum, hatta bunu zihnimde karmaşık bir resim olarak düşlüyorum da denebilir. Yazık, bu hikayelerin hiçbirinde pek başarılı olmadım, ama artık hayatımda "başarı" kavramını bir amaç olarak tutmadığım için sıkıntı olmuyor bütün bunlar. Her başarısızlığımın arkasında bir çıkış noktam var artık, çok uzun yaşamayı düşünmüyorum, giderim diyorum, tüm sıkıntılar buharlaşıyor. Size de tavsiye ederim.
Bir de, güneş gözlüğü bence her insanı çok çirkinleştiriyor.
1 Kasım 2011 Salı
Bir eflatun ölüm
Son bir kaç gündür iyice kendi köşeme çekildim, tek başıma uzun yürüyüşler yapıyorum, zorunlu kısa iş konuşmalarının arasına yalandan gülücüklerimden atıyorum kendimi bile inandıramadığım, bilmemne şuruplu bilmemne orta boy kahvemi yudumlarken o çok sevdiğim Moda sokağına bakakalıyorum uzun uzun, sonra defterime dönüyorum, bir takım matematiksel semboller arasında hayatta başarabildiğim tek şeyi yapmaya çalışıyorum, yeniden, ondan fazla yılın sonunda hala aynı kişi ve aynı hikaye olarak düşmemeye çalışıyorum, tutunduğum direkle savaşımı görseniz eminim siz de gülersiniz. Bugün kendime onlarca kez sordum, neden Zafer, hiçbir amacın olmadığı halde, 2-3 yıldan sonra yaşamak istememeyi kafana iyiden iyiye yerleştirmişken neden yapıyorsun bunu, neden hala bir takım gereksiz matematiksel semboller arasında bir şeyler başarmayı umuyorsun? Hiç. Hiç işte, kendimi bir şey zannetmeye devam etmek uğruna böyle bir şeyler yapıyorum, aslında vazgeçtim, tümüyle vazgeçmiş görüyorum kendimi, hani o yorgunluk hikayeleri filan var ya, onlardan bir tutam serpiştirip kaçmayı kendime yakıştırmıyorum, kaçacaksan bunu adam gibi yapacaksın, kendine hazırladığın güzel bir suikast planını lise yıllığı yazar gibi değil, tutulacak sözlerle yazacaksın. Peki madem böyle, ben niye ders çalışıyorum ya, bu kadar her şeyden -ama neredeyse her şeyden- vazgeçmişken -bazen 5-6 yaşlarında minik bir kız kaldırımın kenarında sanki düşmek istercesine yamuk yumuk yürürken gözlerime bakıyor, o kızın elinden tutup gezmek isterim, belki tek bağlantım hayatta- hâlâ küçük ego patlamaları uğruna kendimi kandırışım, neden?
Hayata bir not düşeyim. Benim güzel sözlerimi çaldın, tamam. Bana güzel yalanlar söyledin, tamam. Şimdi olanları sıralamak gerekirse; bana "3 ay sonra yeğeninin doğup doğmadığını merak edeceğim" demiştin. 3 ay sonra bana aşk mesajları atarken başkalarına aşık olmakla meşguldun, hatırlatırım. Bana "6 ay geçince mezun olup olmadığını merak edeceğim" demiştin. 6 ay sonra sana durumu bildirip, teşekkür ettiğimde "Umurumda değilsin" dedin. Bana "Seninle oturduğumuz yerlerde tek başıma oturup seni özleyeceğim" demiştin. Şimdi aynı yolculuklarda sen başkasının omzunda aynı koltuklarda uyurken, ben tek başıma seninle oturup ders çalıştığımız masalarda kahvemi içip ders çalışıyorum artık. İki kişi aldığımız pastaları tek başıma alıp, bitirmekte zorlanıyorum. Üstelik ben bunların hiçbirinin sözünü vermedim, belki inadına yapıyorum, hayata inadım inat, kimsenin umurunda bile olmayan savaşımı veriyorum, herkesin kendini kazanan olarak nitelendirdiği bu savaşta tüm gururuma rağmen omuzlarımın artık düşmesine, yürüyüşümün artık kendine güvenini kaybetmesine sebep oluyorum. Her şey için tekrardan teşekkürler.
Söylenmemiş, sahipsiz bir şarkıyım
Git dersen giderim, kalırım kal dersen
Hayata bir not düşeyim. Benim güzel sözlerimi çaldın, tamam. Bana güzel yalanlar söyledin, tamam. Şimdi olanları sıralamak gerekirse; bana "3 ay sonra yeğeninin doğup doğmadığını merak edeceğim" demiştin. 3 ay sonra bana aşk mesajları atarken başkalarına aşık olmakla meşguldun, hatırlatırım. Bana "6 ay geçince mezun olup olmadığını merak edeceğim" demiştin. 6 ay sonra sana durumu bildirip, teşekkür ettiğimde "Umurumda değilsin" dedin. Bana "Seninle oturduğumuz yerlerde tek başıma oturup seni özleyeceğim" demiştin. Şimdi aynı yolculuklarda sen başkasının omzunda aynı koltuklarda uyurken, ben tek başıma seninle oturup ders çalıştığımız masalarda kahvemi içip ders çalışıyorum artık. İki kişi aldığımız pastaları tek başıma alıp, bitirmekte zorlanıyorum. Üstelik ben bunların hiçbirinin sözünü vermedim, belki inadına yapıyorum, hayata inadım inat, kimsenin umurunda bile olmayan savaşımı veriyorum, herkesin kendini kazanan olarak nitelendirdiği bu savaşta tüm gururuma rağmen omuzlarımın artık düşmesine, yürüyüşümün artık kendine güvenini kaybetmesine sebep oluyorum. Her şey için tekrardan teşekkürler.
Söylenmemiş, sahipsiz bir şarkıyım
Git dersen giderim, kalırım kal dersen
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)