Merhaba,
Ben, kısacası aynıyım işte hala, çok da bir şey değişmedi eski yıllardan bu yana. Bak buraları da temizledim, üç beş gün kelimeleri yan yana koymayınca kimse uğramaz oldu; tozlandı dört bir yan kimsenin ziyaret etmeyi pek de tercih etmedi burada. Oysa ki kağıtlar biriktirip paylaşmak isterdim ya birileriyle, eh, onu becerebileceğim bir yeteneğim ya da becerdiğimde ilgi duyacak bir kitlem yok elimde. Hani işte yuvarlanıp gidiyoruz klişelerine tutunup sürükleniyorum oradan oraya. Bazen kendi sınırlarımın ve toplum sınırlarının dışına çıkıp 2 günlüğüne bir yerlere kaçabiliyorum ve denize karşı şarkılar söyleyebiliyorum ya; orası güzel. İnanır mısın bilmiyorum ama benim için bu bile cesur bir davranış sayılabilir, zira o hiç sevmediğim toplum kalıplarının dışına çıkmam giydiğim giysilerin renklerinden pek öteye gitmiyor aslında. Hani hayaller biriktirmiştik ya kumsallarda, onları da beceremedim hiç, tahmin ettiğin gibi. Senelerce elde ettiğim başarıların bana sağladığı güven var ya, o da her şeyin sonunda ne kadar anlamsız geliyor, bilir misin? Bilmiyorsan da ileride öğrenirsin, sıkıntı değil. Yaptığımız, yapacağımız veya çok öncelerde yapmış olduğumuz; yaparken veya planlarken çok önemsediğimiz her bir hayat parçacığının sonunda anlamsızlaşacağını biraz geç de olsa keşfettim. Yalnız bunu yaparken ufak bir ayrıntı da keşfetmeden duramadım, bazı insanlar (ya da bir takım insanlar, beni dinlemeyen sen, sana diyorum, çok seviyorum ben bu kalıbı, bir takım insanlar, bir takım insanlar, bir takım insanlar) bu önemsedikleri parçacıklara hayatları boyunca sarılıp tutunabiliyorlar, ben neden yapamıyorum diye kalakaldım ortalıkta. Tanrı inancı mıydı eksiğim, yoksa kendime olan sonsuz güvensizliğim mi; ya da, ya da ne diyeceğim biliyor musun, bu sürekli kendimi aşağılamama sebep olan korkaklığım, onunla mı alakalı bütün bunlar? Bilemiyorum, neyin peşinde koşsam, akabinde anlamsızlaşıyor; ben de hemen sonrasında anlamsızlaştıracağım başka uğraşlar bulabiliyorum.
Mesela ne yapıyorum biliyor musun, deniz kenarında evler bakıyorum bu aralar, para biriktiririm de alırım diye. E iyi güzel de, ben para biriktirmeyi beceremem ki hiç, zaten sonunda gideceğimiz yer toprağın altı diye saçma sapan savurmayı çok severim, bilirsin. Eh, aylak adam özentiliğine sahip olup, para sıkıntısı olmadan sağda solda anlamsızca dolaşmayı da severim, onu da bilirsin. Yoksa bilmez misin, aman neyse, zaten kimse kimseyi pek önemsemiyor şu sıralarda, önündeki kitabı okumuyor olmana rağmen beni dinlemediğini de hissedebiliyorum şu anda. Sonra başka kitaplar okuduğum oluyor, bir bakıyorum Profesör Kien özentisi oluyorum, bir bakıyorum Martin Eden'in peşinde sloganlar atarak koşuyorum mavi sulara doğru. Ama hep mavi sulara koşmuyorum, metro durağa her yaklaştığında içimde bir tedirginlik oluyor, bir an kendimi tutamayıp önüne atacakmışım kendimi gibi. Ellerim ayaklarım titremeye başlıyor, güzel bir ölüm, metro gibi teknolojik bir aletin altında olmaz diyorum kendi kendime. Sakinleş, bin o metroya ve nereye gideceksen git gözüm görmesin seni. Zaten aslında, kimse kimseyi pek görmüyor diyorum.
Kısa bir süre önceye kadar, eskisi gibi "Romantik Adam" rolünü becerebileceğime inanıyordum. Sonradan fark ettim ki, olmuyormuş be. Hem karşımdaki insana safça yaklaşamıyorum ki artık, bir sürü yalan dolan, oyun bozan vesaire işte. Ben beceremezmişim bundan sonra gibi geliyor, artık 20li yaşların ortasına da geldik, herkesin aklında bir evlilik, çocuk, para, maaş, gelecek sıkıntısı kümesi. Ben o kümeyi bir kenara atınca, kimseyle birlikte olmak istemiyorum. O sevdiği kızın peşinden şiirler yazan, mektup yazmayı çok seven bir çocuk vardı içimde nefes alan. Boğdum, gitti. Gözlerine baktım boğarken, içimdeki tüm nefreti o bakışla birlikte attım ve ölümünü izledim, çok tepindi ama küçüktü işte, güçsüzdü, beceremedi. Öldüğüyle kaldı, o kadar uğraşına rağmen kimseler onu hatırlamadı, muhtemelen hiçbir zaman da hatırlamayacak.
Öyle işte be. Mektup yazmak istediğimde, en samimi sözcüklerimle birileriyle bir şeyler paylaşmak istediğimde, içime atıyorum, geçiyor. Zira en saçma sözcükleri yazan bir insanın bile sözlerini dinleyecek, anlamına anlam katmaya çalışacak, nefes alan bir varlık olabileceğini hayal ederdim kimi zaman. Sadece ölüler insanı anlıyor artık. Aralarına katılmak lazım diyorum ama metrolarla filan olmaz bunlar, bir radyonun altında can vermeli insan, dev bir radyo. En güzeli öyle.
Sevgilerimle,
Zafer
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder