3 Şubat 2013 Pazar

değirmenlere karşı

kimi zaman oluyor ki şu incecik bedenimle topluca akın eden ordulara karşı gelecek kadar güçlü hissedebiliyorum kendimi, birbirine sıkı bir şekilde bağlanmış bütün insancıkları karşımda varlığıyla görüp, yılmayacağımı biliyorum ve ben, neysem oyum diyorum, sonuna kadar savaşacağımdan, şu kadar yıl şu kadar  uykusuz geceler boyunca savunduğum her kavramın arkasına gideceğimden emin bir şekilde varlığımı sürdüreceğime inancım tam oluyor.

kimi zaman da oluyor ki değirmenlere karşı ellerimi kaldırıp pes ediyorum, canımı bağışlamaları için yalvarabilirim bile, bana bir tepki verseler.

bugün, ikinci halimdeyim. ansızın gelen bir yorgunluk hissi, kabullenmişlik ve tüm gelişmelerin gerisine kaldığını hissetme, kaybettiğini kabullenme. umutların bitişi. oysa ne tükenen bir umudum ne de kaybettiğim bir yarışın içindeyim, zaten bir bir kaçıyorum ya hepsinden. ama öyle bir his geliyor, güneyden gelen bir rüzgar gibi, bana çarpıyor, duruyor ve değirmenlerin karşısında tüm saygımla eğiliyorum, içimdeki nefret baki.

susuyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder