Kimi anlar oluyor ki hayatımda, sözcükleri
arka arkaya dizerek arkasında gururla durabileceğim bir paragraf
oluşturabileceğime inancım tazeleniyor hem de durup dururken, oysa ki tüm kağıt
başına geçmelerim bir verimsizlikte sonuçlanıyor. İnsan bir okyanusun kıyısında
huzur dolduğunda kendine güveni de sınırlarını aşabilir belki, ben öyle nadir
anlarımı büyük bir titizlikle harcıyorum ki kendime olan saygım haddini
geçmesin, ne yapıyorum peki? Elime kağıt kalem almıyorum, konuşuyorum,
konuşuyorum kendi kendime ve bunaltıcı geçen saatlerimde içeriye bir yana
gizlenip güzel cümleler oluşturmaya çalışan bir çocuk ortaya çıkıyor, o
konuşuyor ben dinliyorum, yok hayır, bu olamaz, konuşan ben değilim, başka
biri, ben böyle cümleler kuramam ki. O çocuk izin vermiyor kaleme kağıda
sarılmama, eh biraz içimdeki romantik adam ortaya çıkmışsa bir mektup yazasım
geliyor, bilmem hangi yılın hangi ayında bir kez oluyor bu ve sonra sönüyor her
şey, aynı sıkıcı adamım yine. Bir yağmur yağıyor okyanusun kenarında ve not
etmek istediğim o büyülü cümleler de kumların arasında eriyip gidiyor, ben yine
aynı ben, o dışarıda görüp bir türlü beğenemediğim sıkıcı insanlardan bir
farkım olmadığını anlıyorum ve başlıyor kendime sataşmalarım.
Bunu farklılaştırabilirdik, biliyor musun? İçinde
öylesine sevdiğin, öylesine saygı duyduğun ve sen şu bir türlü bir araya
getiremediğin, ortalıkta küçük bir çocuğun dağıttığı oyuncakları gibi duran
sözcükleri ona bırakabilirdin ve ruhunu teslim ederdin ona, bırak yapsın o,
senin vücudunda istediğin gibi biri olsun, toplasın yerden sözcükleri, yeşil
renkli bir sepetin içine düzenli bir şekilde koysun ve paytak adımlarıyla o
ağırlığı taşıyarak kucağında babasına getirsin, şirin bir gülümseme,
sarılmalar, nasıl sevmezsin sen o küçük çocuğu? Çünkü ben biliyorum, o
ingilizce kelimelerin senin kelimelerinin arasında sıkıştırıldığı
toplantılarda, yüz yüze konuşmamak için bütün fırsatları değerlendiren
insanların arasında sen delirirsin, biliyorum, seni uysallaştıran o değil miydi
hem, dizine yatırıp güzel cümleleri ile sakinleşmeni sağlayan, bir paralel
evrene o güçsüz kollarıyla seni taşıyıp, tıpkı oyuncakları toplaması gibi
dağılmış, yere saçılmış düşüncelerini bir araya bir yapbozun parçaları gibi
getiren - hem de basit bir yapboz da
sayılmaz en az 3 bin parçalık, hani o görüp de almaya çekindiğin,
beceremeyeceğine inandığın yapbozlardan – kim olabilirdi başka? Bir sefer olsun
dik durmalı insan hayata karşı, yapamayacağı bir şeyi yapmalı, biliyorum
içkilerden medet umuyorsun günlük hayatın tüm bu bunaltıcı yanlarından kendini
arındırmak için, oysa arıtmıyor seni, kirletiyor, o içindeki çocuğu da güç
durumda bırakıyor, oysa ki güzel cümleleri vardı, “yıldızlara ve denizlere”.
Bir sefer olsun delicesine kaybetmeyi göze almalı insan, cepleri bozukluklardan
başka bir para taşımayan, dizleri sökülmüş solmuş bir pantolonun içinde daha
mutlu olabilirsin, bütün bu burjuva özentiliklerinden ve anlamsız
gösterişlerini bir kenara koyup “sen” olabilirsin, bütün bu hallerinden,
geçimsizliğinden ve kimsenin bir türlü belirli bir kalıba koyamadığı
tantanalarından sen sorumlusun, sen.
Sıra bana geldi, ben konuşacağım. Bilirsin
artık tek başında yaşadığın evinde –Hikmet olsaydı gecekondu derdi, Ha-ha derdi
bir de, ne güzel derdi, albayım derdi, dul kadın derdi, “böyle bir gecekondu
olamaz, böyle bir emekli albay olamaz” derdi - sıramı hep bekledim konuşmak için, yalnız bu
sefer anlam veremediğim şekilde tabulaştırdığın o cümleleri bir kenara
bırakacağım, senden bana bir şans vermeni dileyeceğim sadece. Bilirsin,
beklerim ben ama yaşlanırsam –ki çok çabuk yaşlanırım ben, sen 25 yaşındayım
diye üzülüyorsun ama yorgunluğumu hissetmeye başladım ben- bütün bu cümleler de
senin boğazından akıp giden şarabınla beraber vücudunu terk edecek ve geriye o
ikimizin de beğenmediği burjuva zevklerinden ötesi kalmayacak. Bana bir şans
tanısan diyorum, olur mu?
Z.T.
25.01.2013
17.52
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder