20 Eylül 2011 Salı

Özledim seni, düştüm yollara

Her erkeğin "yeniden aşk şarkıları söyleten bir kadın"ı olduğu bir dünyaya merhaba. Bu gece, yeni gece yalanlarım ile karşınızdayım; çok beğenilince devamını çekmeyi çok istediğim yalanlarımdandı bu, yine de ilk baskısı çok tutmadı ama ben ilk baskısı tutmayınca vazgeçenlerden değilim, ilk baskısı tutmayınca ikinciyi bastık, bu sefer kapağı biraz değiştirdik; ben bugün istinye sahilinde yürürken pembe renkli apartmanlar gördüm dedim ki ben bunları akşam yazmalıyım, ama ne yazacağımı bilmiyordum insanın içinden bazen sadece pembe renkli apartmanlar hakkında yazmak istiyor bak şimdi kokteylin üstünde de pembe renkli bir pipet var, altında bir kaç ince limon dilimi ve yeşil mandalinasız olmaz tabii ki, bu yeşil mandalinalar ağustos sonu eylül başı gibi çıkarlar ve diğer mandalinalar arasında dışlandıklarını belli etmeden bir marketin köşesinde satılırlar, ben böyle değişik şeyleri severim ve değişik insanları, kadınları; tıpkı bir cuma günü aniden gözlerine daldığım gibi, yani şimdi içtiğim şeyin mavisi biraz daha gök mavisi ve senin gözlerini bana anımsatır bilmem, bugün seni uzaktan gördüm ne de güzeldi seni uzaktan görmek bak bunun hatrına bu uzun ve anlamsız cümleme bir virgülü daha yakıştırdım, uyuyordu dedim bir arkadaşıma uyandırmaya kıyamadın mı dedi çok uzaktaydım iniyordum dedim hani inmeseydim keşke diyor insan ama seni öyle 10 saniyeliğine olsa da görmek hoşuma gitti benim uykundan yeni uyanmıştın şöyle bir baktım çok ufaktın ama sorun değil ben de ufak tefek bir şey sayılırım biraz göbeğim oldu son yıllarda ama bu bence çok önemli değil kimsenin kimseyi yeterince kaale almadığı ve ulysses'i okudum olay irlanda'da geçiliyor esprilerinin yapıldığı bu dünyada biraz ufak tefek kalmamız da pek önemli değil bence, tek sorun şu ki virgüllere bir türlü alışamadım geçenlerde birileriyle mektup arkadaşı oldum gerektiğinde çift virgül kullanıyorlardı ama oysa ki ben ben insanların da de yazımlarını düzelten ben yani bizzat zafer temizkan kişisi olarak artık şu hayatta düzeni pek umursamıyorum kızım, yani biraz çılgınım ve pembe apartmanların arasında dolaşıyorum aslında yalan bu ve pembe apartman karşı kaldırımdaydı ve ben oraya geçmeye cesaret edemedim, edemedim mi yoksa geçmem gerekmiyordu mu sanırım ikincisi ben istedim ki orada yaşayalım aslında istedim mi bilmiyorum ama şimdi bunları yazarken daha da aklımdan geçti ve kimsenin kimseyi gerçekten kaale almadığı bu satsuma aromalı dünyada ben seni özleyip yollara düşmek istiyorum, elimden gelmiyor belki ama öyle bir dünya hayal ediyorum, bunu yapabileceğim yıllarımı çarçur ettim boşa harcadım yine de içimdeki iyi aşık rolü yapan çocuk ölmedi biliyor musun ben sana bakıyorum bazen, bazen bir deniz otobündesin uykundan yeni uyanmışsın, üstündeki giysini belini düzeltiyorsun, ben bilgisayar başına geçiyorum umutsuzca şansımı deniyorum ve bunların hepsi, hepsi aynı gün oluyor ben akşam eve geliyorum likörüme biraz soda katıyorum iki üç de buz katıyorum sonra pembe apartmanlar görüyorum senle yaşasak diyorum denize teknelere karşı, sen bunları hiç bilmiyorsun ve ben kimsenin kimseyi kaale almadığı bu satsuma kokulu dünyada niyeyse bir şekilde sana tutulduğumu biliyorum ve kendi içimde büyütüyorum çünkü en güzel aşklar insanın kendi içinde büyüttüğü aşklardır ve birine bakarsın bazen, bazen gözlerin gözleriyle karşılaşır, ufak bir gülümseme olur ya biz senle yaşadık bunu ve bana kalırsa hayatta en güzel andır o, ben bazen gerçekten düşünüyorum ne için yaşıyorum diye -sanki kimse düşünmezmiş gibi- ama inan bana senin gibiyim ben de, tamam gece yalanlarım var ve bunlar da bir çeşit gece yalanları ve ben seni elde edersem lütfen bana izin verme o iğrenç insanlara dönüşmeyelim o aşkların içinde kaybolmayalım çünkü ben kayboldum ve şimdi kaybolan, çarçur olan yıllarıma lanet ediyorum, "shit" diyorum yine yanlış çeviriyorlar, belki bilerek yapıyorlar ama senin beni anladığına inanıyorum, seni sadece bir iki saat görmüş olsam da böyle pembe apartmanlar görüyorum aslında çok da güzel apartmanlar değil belki ama inanıyorum ki o çok güzel apartmanlarla lcd televizyonlarla beyaz renk internete giren telefonlarla pürüzsüz duvarlarla güzel mobilyalarla hayat yürümüyor, kandırmaca bunlar, insanlar kendi kendilerini kandırıyorlar ve ben bir hayat düşünüyorum iki kişi olsun biraz da satsuma aromalı ev kokusu olsun, ben iğrenç sesimle şarkı söylesem de sen bununla mutlu olabilsen keşke ve duvarlarımız biraz pütürlü olsa ve geceleri elimi onlara sürtsem tıpkı çocukluğumdaki gibi istiyorum ve evimize gelenler "ne kadar güzel bir salon" demeseler keşke, çünkü çok yalan bulurum ben bunları ve ben böyle bir hayat istemiyorum, içimde sana güzel bir rol yarattım, senin eline sözcükleri verdim bak bunları bunları söyle dedim ama aslında böyle olsun istemiyorum, ben bunu denedim ve olmadı, sonunda herkes üzüldü ve ben sanırım biraz daha çok üzüldüm çünkü kandırılmıştım ben hemen kandırılabilirim sen de kandırsan keşke beni çünkü en güzel aşklar böyle kandırmacalarla oluyor sanırım, gerçekten çok sıkıcı ve gerçeklerden nefret ediyorum gerçeğe yakın olanlardan nefret ediyorum ben biraz, senle otursak konuşsak, sen olsan ben olsam bir de moda olsa, sen ben bir de moda diye şarkı yapsak ve duvarlar biraz pürüzlü olsa bir gece hızlıca elimi sürterken parmaklarım kanasa ve bir yara bandı ile kapasam çünkü en güzel aşklar o tip evlerde yaşanırmış gibi geliyor bana.

seni bir daha görsem ya ben.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder