18 Eylül 2011 Pazar

Hoşgel

Bu blogu açarken çok ulvi düşüncelerim vardı. Mesela aynalar. Ben bugün bir film izledim, hoşuma gitti. Aslında filmi izlemeden önce bir sahnesinde oynadığımı biliyordum. Sonra bir baktım karakterlerden birinin üstünde en sevdiğim tshirt var. O zaman dedim ki bence bu en sevdiğim film olmalı benim, kendime aynada baktım, tamam dedim, bugün sen ne istiyorsan öyle olsun. Güzel bir cumartesi akşamında kendimi kıracak değildim sonuçta. Bir de blog açma fikrim vardı, adı aklımda dolaşıyordu "Söyleyecek sözlerim vardı", kime vardı, ne söyleyecektim bilmiyordum, bir haftadır bu cümle aklımda dolaşıyordu. Aslında karizmatik cümlelerle donatılmış ciddi paragrafların yer alacağını düşündüğüm bir blog olacaktı bu. Sonra aklıma böyle karmakarışık, bir oradan bir buradan cümlelerle donatılmış bir blog geldi. Baktım, "Bence bir" dedim; öyle olmasına karar verdim. Aradaki fark virgül ile noktalı virgül kadar eder ya da etmez; ben dikkat ediyorum ama sonuçta kimse kaale almıyor ki. Geçen gün aynada kendime baktım, oğlum Zafer dedim, bu dünyada kimse kimsenin umrunda değil. Haklısın, dedim kendime; Sinop'tayız o zamanlar. Sonra böyle bir blog açtım içte. Big bang Theory'nin bölümünde barda takılan kızların biri her cümlesini "Nobody cares" ile bitiriyordu. Kendimi bazen öyle hissediyorum işte. Kiminin gözünde "Kendi halinde takılan asosyal mühendis", kiminin gözünde "Dünyayı sallamayan eğlenceli genç" olarak yer alabiliyorum. Hepimiz öyle değil miyiz diye cümleye girsem çok mu klasik olur? Bence olur ama girdim bir kere. Bana kalırsa bu dünyada şu anda en önemli olan şey, geçen sene toplasan 5 kez içki içmeyen blog sahibinin, geride bıraktığımız 5 günü de boş geçmemesidir. Yani diyorum ki, bu dünyada kimse kimsenin umrunda değil; kimse kimse için vazgeçilmez değil ve bu benim çok canımı sıkıyor son günlerde. Yani öyle canımı sıkıyor ki boşver oğlum Zafer diyip Sinop'a gidesim geliyor. Sinop'a gitmek isteme sebebim sadece "Sinop'tayız o zamanlar" cümlesini kurmak gibi gözükse de bana kalırsa aşk, iki kişinin ortak bir yalnızlıkta buluşması değil. Aşk, böyle Satsuma aromalı bira gibi bir şey olsa gerek. Dolapta bakarsın "bunu ne zaman almıştım ben ya" dersin ve başka seçenek olmadığından içersin. Böyle olmasını istemezdim ama geldiğimiz noktada öyleymiş, ben de yeni öğrendim. 1 sene önceki Zafer Temizkan ile dalga geçtiğim günlerde bunu aynalara söylüyorum. Aynalar demişken, bence aynaların hayatımızdaki rolü büyük. "Kendinle hesaplaşmak" dediğimiz şeyi onunla yapabiliyorum ben, bazen geçiyorum karşısına "gerizekalı" diyorum, küçük yeşil gözlerle bakıyor bana aynadaki. Sinop'tayız o zamanlar.

Geçenlerde aklıma bir şey takıldı. Beni tanıyan insanlar hala çok düzenli bir kişi olarak görüyorlar. Oysa ki geçenlerde bir gün baktım aynaya, yeşil gözler biraz uykusuzdu, dedim oğlum bugün eve erken gel, işlerini hemen halledip erken yat. Sonra 12'de yattım yine. Önemli olan bu değil bence, kimsenin kimsenin umrunda olmaması. Kimsenin umrunda olmayınca ne yapmak gerekiyor, biliyor musunuz? Söyleyecek sözlerini karmakarışıklaştırmak ve onları böyle bir bloga yazmak. Ben de öyle yapacağım, bu sefer daha iddialıyım. Sonuçta bence hayat da Satsuma aromalı bir bira kadar basit ve mandalina şekilli. "Karmakarışıklığımdan çöz beni" diyeceğiniz insanların hepsi sizden vazgeçmeye adaylar arasında derece yapmaya oynuyorlar aslında. Aslında, hayat hakikaten böyle, tıpkı aynalar gibi. Yıl 1950, Kore'deyiz, baktım aynalara, dedim ki "Oğlum zafer, koyayım düzene". Sonra değiştim ben ama insanlar anlamadı o değişikliği. Aynaya baktım dedim ki, şu gözlerini biraz aç, o istekli bakışını görmek beni mutlu ediyor. "Kara mahallesi vardır oranın, meşhur" diye devam ettim. Bir de gözümü açtım, Diyarbakır'dayım.

Bu arada dün düşündüm de. En sevdiğim curacao, gerçekten de blue curacao. Bu arada curacao mudur neyse, nasıl yazılıyor bilmiyorum. Bana curacao yazmayı öğretenin 40 yıl ütüsünü yaparım. Zaten en iyi becerdiğim şeylerden biri ütü yapmak.

Hoşgeldim. Çabalamayayım, konuşmak zorunda değilim. Hareketlerimden biri anlasa ya beni.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder