25 Eylül 2011 Pazar

Koşarım ben bu akşam

Ben dün rüyamda birden koşmaya başladım. Koştum, koştum, koştum; çok koştum, sonra bir yere çarptım, yumuşak bir zemindi sanırım, durdurdu beni ama olsun içimdeki isteği alamadı, daha da koşmak isterdim ama uyandım; çok mutluydum. Böyle güzel rüyalardan aniden uyandıktan sonraki 5 dakika insanın içine dolan mutluluk, kelimelerle anlatılmayacak cinsten sanırım. Bir gülümseme, bir kaç tatlı söz, mavi bakışlar; rüyada ne güzel hepsi bunlar. Bazen rüyalardır insanı yaşatan.

"Benim içimden geçen
Senin içinden de geçer mi?"

Büyüdükçe çirkinleşiyor insan. Hem içi, hem dışı ayrı ayrı çirkinleşiyor; kendini çirkinleşmediğine inandırsa ya da kendini bu şekilde kandırsa bile senin yanındakilerin çirkinleşmesi ile daha iç sıkıcı bir yaşama doğru yol alıyorsun. Bugün How I Met Your Mother'ın yeni sezonunun 2. bölümünü izledim, Ted "Benim ihtiyacım olan da bu" dedi; ben sanırım onun ihtiyacı olan hissi buldum ama ulaşacak hiçbir yolum yok, tüm yollar ayrı ayrı tıkalı ve ben yine değirmenlere karşı savaşımı sürdürür gibi hissediyorum. Bazen denizden gelen tatlı bir esinti alıyorum, bazen evde otururken gözlerimi kapatıp bakışları hatırlıyorum, bazen "bazen" kelimesini kullanmayı ne kadar çok sevdiğimi hatırlıyorum, ben bazen aslında ne yapacağımı hiç bilmediğimi fark ediyorum. Ama olsun, içimde güzel hisler dolaşıyor, bütün çirkinliğimi alıyor, etrafımdakilerin çirkinliğini bir kenara atıyor, denize uzun uzun baktırıyor, adalı dize yatmalı masallar anlatıyorum kendime; bazen kelimesini bırakıyorum, belki kelimesini kullanmaya başlıyorum, bir başka umutlanıyorum, bir pazar akşamı uyumadan önce kendime yeni rüyalar seçiyorum.

Belki de...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder