22 Eylül 2011 Perşembe

Bazen

Bazen söyleyecek sözlerin oluyor, bazen camlara çıkıp haykırarak söylemek istiyorsun, bazen sesin tiz çıkıyor düzeltiyorsun, bazen susuyorsun içinde kalıyor, bazen "bazen"li cümleler kurmayı çok seviyorsun; çünkü hep aynı şeyleri yaptığın hayatında bir şeylerin sadece olasılıklar dahilinde gerçekleştiğini hissettiriyor, bazen birini görmek istiyorsun, senden çok uzaklarda olduğunu biliyorsun ama sanki sen daha çok onun seni görüp özlediğini hissetmesini istiyor da olabilirsin, çünkü değişmesin istiyor, değişip giden yani insanların içinde bir anda yok olup başka türlü başlayan şeylerin eski hallerinin hatırlanmasını istiyorsun ama insanlar seni çoktan unutmuş oluyor, bazen sen aslında onlar için hiç var olmamış oluyorsun. Sen gelen uyarıya baksan bile telefonun ışığı hala yanıyor bazen, bazen bir gün önce her şeyi tek cümlede virgülsüz yazarken virgülü atlamıyorsun bazen. Bazen bir filmde arka arkaya söylenen bazen'li cümlelere özeniyorsun, bazen hala yanıyor telefonunun ışığı seni hiç ilgilendirmeyen bir uyarı sebebiyle. Bazen seviyorsun, bazen aşık oluyorsun ama fiillerdeki gerçek hayatta dile getirilmeyen "r" tonu yazıda gözüne batıyor bazen, bazen diyorsun ki biraz daha içseydim ben o r'leri atardım diyorsun ama bazen atamıyorsun şimdiki gibi. Bazen telefonunun ışığı hala yanıyor, omzunu birine yasladığını sandığında yatağındaki yastıkların arasında kendini buluyorsun bazen kollarında bir kız ile uyuyorsun sabah kalktığında başka biri oluyor, bazen gidiyor ama sen aslında onun gitmesinden rahatsız bile olmuyorsun bazen. İnsanları özlüyorsun bazen, yanında olsunlar sohbet etsinler seni anlasınlar istiyorsun, söyleyecek sözlerini kaale alsınlar istiyorsun ama senin cümlelerinden tereyağından kıl çeker gibi çekip dalga geçiyorlar bazen, kendi küçük dünyalarına senin büyük sandığın kumdan dünyanı katıp üstüne basıyorlar, acımaz sanıyorlar bazen, yatağında dönüp duruyorsun, bir kez daha "kimse kimsenin umrunda değil" diyorsun, kalıyorsun bazen, nerde kaldığını bilmeden.

Bazen en sevdiğin otobüs hattını göremiyorsun bir daha, bazen seni çok sevdiğin palavrasıyla senin renksiz dünyanı kandıran insanlar kayboluyor arada, bazen en güzel sözlerini kulağına fısıldayan insanlar bırakıyorlar müziği ansızın.

Bir şehri bırakıp başka bir şehre gitmek. Bir kiliseyi bırakıp başka kilisenin çanlarıyla uyanmak. Bir aşkı bırakıp başkasını kucaklamak. Birini kucağından atıp başkasının beline sarılmak. Bir şarkıyı bırakıp başkasına geçmek. Bir otobüsten inip başkasına binmek. Bir gün öyle yaparken başka gün böyle yapmak. Bir yalanı unutup başkasını söylemek.

Ben yapamıyorum. Çok da sorun değil aslında ama, en azından normal karşılasalar bari.

"Oysa ki" diye başlayan cümleler aklımda. Bazen insanların samimiyetimden şüpheleri varmış gibi geliyor. Kendi samimiyetimden şüpheye düşünüyorum bazen. "Aynadaki, sen ne düşünüyorsun?" diyorum. "Hayat," diyor, "Satsuma aromalı bira gibi bir şey galiba". Çok uzattım, fazla uzattım, sözlerde yorgunluk belirtisi oluyor bazen.

Bağlayamadık bir yere, iyi mi? Bağlayanları da sevememiştim ki ben bazen.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder