30 Kasım 2011 Çarşamba

Tesadüfler

Sustum ben. Buralar da soldu böylece. Bir şeyler yazdım, sonra buraya eklemeye üşendim, belki de istemedim, kim bilir. Senin akşamları ağlamalarından gülerek bahsetmenden sonra her şey anlamsız kaldı benim için. Ama gülümsedin, çok güzel gülümsedin, ulan çok güzel gülümsedin be. Bir heyecan, bir telaş, bir kıpırtı. Çok da bir şey yapamamak. Sana yüz iki yüz adım uzakta olmak ama isteyince yanına koşamamak, arada görebilmek. Gülümsemeni görebilmek. Eskisi gibi hisler, hani o bir yanım daha bir çocuk olduğu gibi heyecanlar. Hani masamın başına oturup elimi kolumu nereye koyacağımı bilemediğim bir gün var ya, o gün bu haftanın içindeydi işte. Çok güzel gülüyorsun, hep gül istedim. Hep karşımda ol, gül istedim, karma karışık cümleler kuramaz oldum sayende. Rachel ile Ross'un "Does it" hikayesi gibi anlattın anlattın karşımda, "Öyle değil mi" diye sordun, da ben soruyu anlamadım ki senin açık yeşil gözlerin benim koyu yeşil gözlerimle bakışırken. Sanki izole edildik dünyadan o an, nasıl bir tesadüftü o, aklıma çakan bir şimşek gibi akşamın bilmem kaçında "oraya git" diye bir emir geldi bir yerimden, öyle emirler gelse ya tekrardan. Bulsam seni, konuşsak, konuşsak. O kaygılarım olmasa ya. Gerçi öylesi de daha kötü be, ne dersin? Zorluklar değil midir sırılsıklam aşkların en güzel yanı. Seni bulmak, seni tek başına bulmak, sadece ikimiz kalmak. Her şey organize edilmiş gibiydi, oysa ki değildi, öyle olsa tadı tuzu olmazdı bu işlerin. Öylesine yürümek sana doğru, seni tek başına bulmak en güzel hediyeydi bana. O heyecanları o kadar özlemişim ki, kafamı yastığa her koyduğumda senin sesinle uyuyorum, bak cümleler de kuramaz olmuşum yine. Zorluklar, engeller, yanına gelmek isteyip gelememelerim. Hepsi ne kadar güzel, ama en güzeli senin ağlardım hep derken gülümsemen. Çok güzel gülüyorsun be.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder