10 Kasım 2011 Perşembe

Kötü bir çeviri tadında

Sebepsiz yere iliklerime kadar üşüdüğüm bir perşembe günü bugün, bir yılın bir sonbahar ayına ait. Anlamsız yürüyüşlerimin ve bitmesini hiç istemediğim boş boş oturmalarımın hemen arkasından gelen stresli günlere hazırlıksız merhaba deyişim ve bir Garfield gibi hiçbir şey yapmak istemeyişimin tam ortasında buldum kendimi bugün. İnsan hayatta attığı her adımı hak ederek atmalı, ölümü bile. Evet, insan ölümü bile hak etmeli, sorularım bir kaç gündür bu eksende şekilleniyor. Bir insan, ölümü hak etmek için ne yapmalı? Arkasından bir şeyler bırakması yeterli mi, ya da bıraktıklarının onun gidişi ardı sıra gelen yıllarda değer kazanıp kazanmaması hak etmesinin bir ölçütü müdür, yoksa ölçüt sadece bıraktıklarına verdiği değer ile mi şekillenir? Kesin olan tek düşüncem, insanın ölümü bile hak etmesi gerektiğidir bu konuda. İnsan, öyle "merhaba, ben gidiyorum ama..." diyerek kaçamaz buralardan; bir şeyler yapmalıdır, kendini öyle ulu orta arabanın önüne atıp kaçamazsın mesela, bir metro durağında raylara fırlatamazsın kendini, bir alışverişin vardır hayat ile; bu alışverişin ortasında terk etmek yasal değildir, yargılarlar insanı. Nerede? Ne bileyim ben, o da senin derdin olsun.

Bir örnek yaşamak zorunda değiliz aslında, tamam kimse bu konuyu konuşmuyor oturup ama bazı sohbetler var ki, sanki karşılıklı "Hepimiz aynı olmalıyız" cümleleri ile geçiyor. Sanki bazı konuşmalar hiçbir şey vaat etmiyor sahiplerine, sadece ortalığa sözcükler saçıp geçici bir rahatsızlık kurtuluşu yaratmak için şekilleniyorlar. Diyelim ki bir örnek yaşadık; ceplerimizde toplum tarafından kabul gören cep telefonları ile toplum tarafından kabul gören ülkelerde yaptık tatillerimizi, toplum tarafından kabul gören bir yaş diliminde evlendik, toplum tarafından kabul gören bir süre bekleyip öyle çocuk yaptık ve toplum tarafından kabul gören bir sürede ev ve arabamız oldu; peki bütün bunlar, bu insanların "düzenli hayat" dedikleri yola giden bu yol, gerçekten düzenli hayatı getiriyor mu; yoksa sadece bizi anlamsız bir karmaşaya sürüklemekten ve kendimizi kandırmalardan öteye geçirmemekten başka hiçbir işe yaramıyor mu? Bence ikincisi, çünkü ben hep ikinci seçeneklerde daha doğrudur bu tip sorularda, 4 şıklı bir test tipinde B şıkkından bahsediyorum, aslında iki şıkkı gizli olan. Böyle bir hayatı düşlemiyorum, düşlediğim zamanlar oldu mu, evet oldu; ama şimdi o yılları bir bilinç kapanıklığı durumu olarak özetleyip geçiyorum, belki tam olarak öyle değildi -belki de kelimenin tam anlamıyla öyleydi-, kim bilir, yine de toplumun belirli bir kesiminin dayattığı bir hayat tarzına tamamen karşı olarak yaşamayı bir alışkanlık haline getirmeyi tercih ediyorum bu günlerde. İnanırsınız veya inanmazsınız ama bizim kalıcı olarak adlandırdığımız arkadaşlıkların bile temelinde zorunlulukların yattığını görürsek, her şey daha açık olarak adlandırılabilir ve böyle bir hayatta, yani arkadaşlıkların bile ortak ilgilerden ya da paylaşmalardan çok zorunluluklara dayandığı bir hayatta bir insan neye karşı savaş verirse versin, kaybetmekle yükümlüdür ve eninde sonunda kaybedecektir; oysa ki değirmenlere karşı kendini savunmak zorundadır insan ve her insan ölüme karşı bile sorumluluklar taşır, ölüm bile hak edilmelidir.

Daha fazla gülebiliriz, daha fazla yalanlara boğulabiliriz, daha fazla arkadaş edinip bir yerlerde bir numara olarak adlandırılabiliriz; ama sonunda hiçbiri, kelimenin tam anlamıyla hiçbiri kişinin hayatta var olduğu yere bir katkıda bulunmayacak; sadece kendi gözündeki yerini yüceltecektir; çünkü bu kadar fazla insanın var olduğu bir yerde attığınızı sandığınız bir adım, aslında toplumun sizi fark etmeyişi ile birlikte geriye atılmış bir adımdır ve sonunda biraz iyi hissetseniz de düşüşleri keskin olur insanın. Çünkü ölümü bile hak etmek zorundadır insan ve ölüme karşı sorumluluklar besler. Taa ki...

kalanlar memnundur bu işinizden
ölüme gülerek gidişinizden
ben, işte o sönmez ateşinizden
çalıp da kalbimi yakmaya geldim

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder