6 Kasım 2011 Pazar

Noktalı Virgül

"Hayatta en iyi oynadığım rolü, susmayı oynuyordum."

İnsan, arkasında bıraktığı yılları,ayları bazen de belirli günleri uzun uzun düşündüğünde boşlukları tamamlayamıyor ya hani, o tamamlanamayan boşluklardan dolayı o zamanlar düşünmeyi pek de beceremeyen bir insanın sizin kılığınızda sizin rolünüzü oynadığına inandırıyorsunuz kendinizi. Bunu genellemeye gerek yok aslında, bir kez yazdım ve değiştirmeye üşeniyorum ama ilk cümledeki tüm genellemeleri birinci tekil şahsa çevirmek daha doğru olacaktır sanırım. Böyle olmasını istemezdim, zaten çok başarılı olmayan hafızamı bu konuda eleştirmek ne kadar doğru olur bilmiyorum -çok daha kolaylarını bile beceremezken- ama daha fazla hatırlamak isterdim düşüncelerimi, bazı şeyleri yaparken aklımda nelerin olduğunu ya da "Tamam böyle devam etsin" diye her şeyi dengeye oturtma çabalarımda nasıl yanıldığımı bilmek isterdim, bu bahsettiklerim konusunda hafızam daha başarılı olsa yapabilirdim de bence. Çünkü bana kalırsa söylenenlerin aksine insan tek başına yaşadıklarından pek de ders çıkaramıyor, ondandır aynı insanların aynı davranışları tekrar tekrar önümüze koyması; yaşadıklarımızı hatırlarken o anki bilinç akışımızdan da bir tutam elimizde olsa, biraz daha sonuç çıkarabilirdik sanki. Bak yine döndüm genellemelere, yanlış yapıyorum, oldu bir kere daha. Hiçbir şeyi düzeltecek gücü kendimde bulamıyorum, aslında öyle dememek de lazım, "Hiçbir şeyi düzeltmek için geriye dönmek istemiyorum." Tamam, böyle daha iyi, üşenme bahanelerine ihtiyacımız yok artık.

Evlilik kavramını sorgular oldum bugünlerde. Hangimizin hayatındaki evlilik örneği çok başarılı da bu kadar insanın hayat planında evlilik yer alıyor, bilmiyorum. Biraz fazla yabenhayatıaslındapeksallamıyorumcutavır olsa da iki insanın birbirlerine bağlılığı için yasal bir düzenlemeye tapması, bana çok zavallı geliyor, kimse kusura bakmasın. Güçlü rolü oynayan insanların, o ağızlarından düşüremedikleri aşk kavramını böyle bir çerçeve içinde yaşamalarına bundan sonra güleceğimi düşünüyorum. Belki de gün gelir, bu satırlar bana güler, kim bilir. Sözlükten mesajlaştığım biri bir gün geleceğimi şöyle özetledi "Birini bulursun sen de, evlenirsin, güzel bir hayatın olur, iki çocuğun olur" vs vs diye kendince özetledi. Çünkü ben plazada çalışan, başarılı ve iyi maaşı olan bir insandım; o kadar mesajlaşmalarımızdan sonra benim hayatımı böyle özetledi. Bir de "beyaz yakalı" diye bir kelime öğrenmiş sanırım sağdan soldan, onu da yapıştırdı üstüme. 20 yaşındaydı, "Daha küçüksün, geçer bu tavırlar" diyecektim, vazgeçtim. Ne kadar kolay özetledi beni, sanki bir sınav sorusunda benim fotoğrafımın altına 100 puanlık bir "Geleceğini özet geç" sorusu vardı da o da 100 puanı aldı bu cevapla. Sonuç olarak cevap vermedim, 1 ay sürekli konuştuktan sonra bir gün kesildi konuşmalar, o da sorgulamadı, zaten insanlar çok çabuk vazgeçer benden, koskoca hayatımda 1 kişi peşimden koşacak olmuştu, onun da sebebini en sonunda evlilik kavramıyla bağdaştırdım, kendi yazdıklarını okumamın da katkısı oldu tabii ki bunda. Hoş, "Önemli olan birbirimizi sevmemiz, evlilik nedir ki" sözlerini ortaya çok rahat bırakır bu kişiler, sonra da her sevgilileriyle 3 ay sonra gelinlik, damatlık hayalleri kurmaya başlarlar; trajikomik. Neyse ben daha bu konuda bir şey söylemek istemiyorum, huzurluyum, iç huzurumu giderecek bir nefretle baş başa kalmamak tercihim, yarın Kalamış'a yürüyerek pekiştirmeyi düşünüyorum oysa ki bu huzuru.

Bugün Profesyonel'e ikinci kez gittim, yine gözlerim doldu. Zaten gözlerim çok çabuk dolar benim, tamam yalan söylemeyelim, basbayağı ağladım işte yine. Her sabah evden çıkınca gözleri dolu dolu aşağıya yürüyen bir insan üstüne bir de her esnemesinde gözünde yaşlarla baş başa kalıyorsa, Yetkin Dikinciler'in mektubu okumasına ağlamasına şaşmamalı bence. Erkekler ağlamaz familyasından insanların daha dışında kalmayı becerdiğim şu günlerde, bunları söylemekten daha da çekinmiyorum. Bir ara bilet bulursam, üçüncü kez de gideceğim. Sonra dört olur, beş olur, sorun değil. Çok severim böyle beğendiğim şeylere bağlanmayı; hiç tanımadığım kızlara tutulmalarıma bağlanmam gibidir bu. Sonra tüm kapılar kapanınca, kendi benliğimde yüzleşirim olanlarla ve yine eleştirmem kendimi, kapanan kapılara bağlanırım bu sefer. Bu sıralar tüm hikayelerimin karıştığını ve benim çok fazla hikaye arasında boğulduğumu düşünüyorum, hatta bunu zihnimde karmaşık bir resim olarak düşlüyorum da denebilir. Yazık, bu hikayelerin hiçbirinde pek başarılı olmadım, ama artık hayatımda "başarı" kavramını bir amaç olarak tutmadığım için sıkıntı olmuyor bütün bunlar. Her başarısızlığımın arkasında bir çıkış noktam var artık, çok uzun yaşamayı düşünmüyorum, giderim diyorum, tüm sıkıntılar buharlaşıyor. Size de tavsiye ederim.

Bir de, güneş gözlüğü bence her insanı çok çirkinleştiriyor.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder