Son bir kaç gündür iyice kendi köşeme çekildim, tek başıma uzun yürüyüşler yapıyorum, zorunlu kısa iş konuşmalarının arasına yalandan gülücüklerimden atıyorum kendimi bile inandıramadığım, bilmemne şuruplu bilmemne orta boy kahvemi yudumlarken o çok sevdiğim Moda sokağına bakakalıyorum uzun uzun, sonra defterime dönüyorum, bir takım matematiksel semboller arasında hayatta başarabildiğim tek şeyi yapmaya çalışıyorum, yeniden, ondan fazla yılın sonunda hala aynı kişi ve aynı hikaye olarak düşmemeye çalışıyorum, tutunduğum direkle savaşımı görseniz eminim siz de gülersiniz. Bugün kendime onlarca kez sordum, neden Zafer, hiçbir amacın olmadığı halde, 2-3 yıldan sonra yaşamak istememeyi kafana iyiden iyiye yerleştirmişken neden yapıyorsun bunu, neden hala bir takım gereksiz matematiksel semboller arasında bir şeyler başarmayı umuyorsun? Hiç. Hiç işte, kendimi bir şey zannetmeye devam etmek uğruna böyle bir şeyler yapıyorum, aslında vazgeçtim, tümüyle vazgeçmiş görüyorum kendimi, hani o yorgunluk hikayeleri filan var ya, onlardan bir tutam serpiştirip kaçmayı kendime yakıştırmıyorum, kaçacaksan bunu adam gibi yapacaksın, kendine hazırladığın güzel bir suikast planını lise yıllığı yazar gibi değil, tutulacak sözlerle yazacaksın. Peki madem böyle, ben niye ders çalışıyorum ya, bu kadar her şeyden -ama neredeyse her şeyden- vazgeçmişken -bazen 5-6 yaşlarında minik bir kız kaldırımın kenarında sanki düşmek istercesine yamuk yumuk yürürken gözlerime bakıyor, o kızın elinden tutup gezmek isterim, belki tek bağlantım hayatta- hâlâ küçük ego patlamaları uğruna kendimi kandırışım, neden?
Hayata bir not düşeyim. Benim güzel sözlerimi çaldın, tamam. Bana güzel yalanlar söyledin, tamam. Şimdi olanları sıralamak gerekirse; bana "3 ay sonra yeğeninin doğup doğmadığını merak edeceğim" demiştin. 3 ay sonra bana aşk mesajları atarken başkalarına aşık olmakla meşguldun, hatırlatırım. Bana "6 ay geçince mezun olup olmadığını merak edeceğim" demiştin. 6 ay sonra sana durumu bildirip, teşekkür ettiğimde "Umurumda değilsin" dedin. Bana "Seninle oturduğumuz yerlerde tek başıma oturup seni özleyeceğim" demiştin. Şimdi aynı yolculuklarda sen başkasının omzunda aynı koltuklarda uyurken, ben tek başıma seninle oturup ders çalıştığımız masalarda kahvemi içip ders çalışıyorum artık. İki kişi aldığımız pastaları tek başıma alıp, bitirmekte zorlanıyorum. Üstelik ben bunların hiçbirinin sözünü vermedim, belki inadına yapıyorum, hayata inadım inat, kimsenin umurunda bile olmayan savaşımı veriyorum, herkesin kendini kazanan olarak nitelendirdiği bu savaşta tüm gururuma rağmen omuzlarımın artık düşmesine, yürüyüşümün artık kendine güvenini kaybetmesine sebep oluyorum. Her şey için tekrardan teşekkürler.
Söylenmemiş, sahipsiz bir şarkıyım
Git dersen giderim, kalırım kal dersen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder