5 Şubat 2012 Pazar

Mutlu son yoktur

İçimde çığlıklar atan bir çocuk var beni bir şeyler yazmam ve sürekli okumam konusunda uyaran; oysa ben bunlara sessiz kalmayı becerebiliyorum bütün bu uyurgezerliğim ve uyuşukluğumla birlikte. Haksızlık ediyorum kendime, farkındayım, bir şeyler yazmak ve gün boyunca kendi içinde konuştuklarını, evde kimse yokken aynalarla tartıştıklarını sözlere dökmek bu kadar zor olmamalı, bu üşengeçlikle kendi vicdanıma verdiğim zararı en nitelikli oklar kalbime saplansa veremezler diye düşünüyorum. Burjuva hayatına taktım yine bu günlerde, hani o içinde bulunmaktan asla kaçma fırsatım olmayan ve iliklerime kadar hissettiğim hayat. 2011 yılının bu günlerinde okudum ben Bozkırkurdu'nu, aylar sürdü okumam, bir Harry Haller olmayı hiçbir zaman beceremedim belki tam olarak ama kimsenin kimseyi pek de önemsemediği bu hayatta bir Hermine ile tanışmanın hayaliyle yaşadım ben bunca zaman. Olmadı, olmayacak bir şeyi beklemenin insan hayatına kattığı şeyler var, hayal kırıkları zannedildiği kadar hırpalamaz insanı, biraz büyütür, saçlarını okşamaz belki ama sürekli saçları okşanıp, "aferin" denilen insanların geldiği nokta beni sınırsız nefretlere sürükleyebiliyor kimi zaman. Acıyı tatmış, insanın bu kocaman dünyada sahip olduğu kocaman bir yalnızlığın hiçbir telafisinin olmadığı gerçeğini bazı geceler ağlayarak hissetmiş bir insanın olgunluğu asla taşıyamaz bahsettiğim insanlar ve böyle insanlara saygı göstermemi de beklemeyin benden, zaten benden artık hiçbir şey beklemediğinizi bildiğim için böyle iddialı cümleler benim egomu tatmin etmekten başka bir işe yaramıyor aslında. Herkes kendini ne kadar da önemsiyor, ne kadar da yaptıklarını sahipleniyor ve başkalarına kabul ettirmek istiyor şu hoşnutsuzluklar sahibi olmadan bir gününü harcayamadığım dünyada, anlayamıyorum. Bu sanrılar, bu "ben çok önemliyim" sanrıları arasında kayboluyor benim de tüm benliğim, herkes kendini bu kadar önemseyince kendi önemsizliğimi daha da vurgulanmış bir şekilde hissettiriyor bana hayat. Oysa gerçekler bu kadar tatsız değil, farkındayım, daha doğrusu tatsız ama herkes için tatsız; başkaları gibi gerçeklere gözlerimi kapayıp kendi kendime vardığım hükümlerin tartışmasız doğruluğu üzerinden ilerleyemem ki ben. Hermann Hesse'nin kaleminden çıkan "Tüm bilgilerde bir çelişkinin yattığı sezgisi bugüne kadar gönlümde hiç eksik olmadı" cümlesine olan derin saygım, işte bu gerçeklerden yola çıkarak beynimde yankılanıyor bütün saatlerinde o tatsız kış günlerimin.

Daha çok okumak, daha çok yazmak lazım diye dolanıyorum ortalarda; bacaklarım, kollarım ince bu hayata karşı, boynum zayıf, omuzlarım her geçen gün biraz daha güçsüzleşiyor ve bana esen rüzgarların sertliğinden hırpalanıyorum, her geçen günü biraz daha güçsüz karşılıyorum artık, benden daha güçlü insanları izleyip bu kendini kandırmacaların insanlara nasıl böylesine bir yaşam arzusu verdiğini sorgulamadan duramıyorum. Sahip olduğum tüm değerleri değersiz görmeye başladım artık, oysa ben böyle miydim nasıl da savaşırdım kendi doğrularım için insanlarla masalarda, onları kırmayı, onların gerçeklerinin benim için zerre değer taşımadığını gözlerinin içine bakarak vurgulardım ya kırılırlardı bana ama bir saygı da duyarlardı oysa ki, tüm yargılarımın arkasını dolduracak bir şeyler bulabiliyordum bir zamanlar. Kendimi fazla haklı görüyordum ya, artık düşünüyorum da bir masada bir insana haklılığını kanıtlarsan ne kazanırsın diye, egodan fazlasını bulamadım bunu cevaplarken. Ego, yani benim içinde bulunduğum toplumun belirli bir kesimini ayakta tutan şey, onlar için hayatı yaşanılabilir kılan tek gerçek belki de. Ben çoktan kaybettim kendi egoma olan güvenimi, hiçbir şeyin gösterildiği kadar anlam taşımadığı gerçeğinin bunalımını yaşıyorum sıklıkla.

Yine de burjuva hayatına sarılırken, bir yandan Harry Haller sendromu yaşadığım gerçeğiyle yüzleşebiliyorum artık. Ve evet, daha güçsüzüm, daha savunmasızım, daha yıpranmışım, daha, daha, daha. Kimseyle savaşacak gücü kendimde bulamıyorum ve sessizce bir köşeye çekilip yorganıma sarılıp, mutsuzluğuma son günlerdeki moda huzursuzluğumu ekliyorum.

Yürüyorum bazen. Yani bilirsiniz ya, kimsenin pek de umrunda olmadığını fark eden bir insanın kendine olan güvensizliği ile yürüyorum artık. 

Son bir tutunuş, çırpınış; o hiç sevmediğim burjuva hayatına doğru. Sonrası belki aynı olur, en azından gururlu bir düşüş olur. Ve evet, kötü bir çeviriyim ben, her zamanki gibiyim.

Z.T.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder