Buraya yazı yazmaya kalktığımda karmaşık cümlelerle ne idüğü tam olarak belli olmayan şeyler ortaya koymaya alıştım bu aralar. Sanırım elime kalemi almaya üşenmediğimde bu pek de hoşuma gitmeyen durumdan sıyrılmam mümkün olacak. Kendime bazı konularda kesin amaçlar koymuştum; bunlardan biri kitap okumaya yeniden alışmak ve okumayı hayattaki en büyük görevim olarak kabul etmekti. Tam olarak yapıp yapamadığım tartışılır; fakat ciddi bir gelişme kaydettiğime eminim, bazı günleri hiç okumadan geçirsem de kitap okumaya verdiğim değeri yeniden gözden geçirdiğim ve aşama kaydettiğim kesin. Yeniden romanların içine girmek, başka insanların aslında olmayan hayatlarını kendi hayatın gibi sahiplenmek; özellikle bir hayatımın olmadığı ya da olsa da istediğim gibi şekillenmediği bu gibi durumlarda bir antibiyotik görevi görüyor bünyemde. Bu görevlerden ikincisi de bir şeyler yazmaktı, bu konuda pek gelişme kaydedemediğim kesin fakat önümüzdeki zamanlarda bu konuda da değişip elime kalem alıp yazmaya başlayacağım konusunda umutluyum; hayatı yaşanılabilir kılan şeylerin okumak ve yazmak (tabii ki bunların doğal getirisi ya da ön şartı da bir takım şeyleri sorgulamak olarak cereyan ediyor) olduğu konusunda kesin bir karara varıp, kısmi de olsa bir hareketlenme yaşamak geçici de olsa bir huzur konduruveriyor bünyeme, onunla idare ediyorum şu sıralarda.
Şimdiye kadar felsefi akımlarla pek ilgilenmedim, şu aşamadan sonra bunu değiştirmeyi de kendime bir görev olarak koşuyorum. Aslında temel olarak akımlardan haberim olsa da, hayat felsefemi oluşturan -daha doğrusu oluşturduğunu düşündüğüm- bir akım var ve onun üzerine gitmek, araştırma yapmak ve benimle aynı -ya da benzer- görüşleri paylaşan insanların ortaya tam olarak neler koyduğunu görmek istiyorum. Bu ilgi nasıl başladı konusuna geri dönersek; kenarından köşesinden kulağıma çalınan bir akımın benim tüm hayat felsefemi ve kendi kendime sonucuna vardığım -ya da vardığımı sandığım- şeylerin çoğunu barındırdığını görmek bana iyi geldi. Bu konuyla ilgili çok daha fazla konuşabilirim; lakin bunu bir ben böyleyim, şöyleyim, böyle düşünüyorum savaşına çevirmek değil; kendime verdiğim sözleri bir yerde yazıya dökme amacım var, sadece o kadar. Şunu söylemek doğru olacaktır ki, bu tip konularda konuşacak insan sıkıntısını çok ciddi bir biçimde çekiyorum. "Ya bunlar sana ne getirecek ki?" modunda cevaplar hayatımda beni sinirlendirme potansiyeli olan tek tük şeyler olsa da, artık sinirlenme eşiğimi çok üst seviyelere çektiğim için gülüp geçme eylemini becerebiliyorum sanırım. İnsan mesleğini sevse de, meslek arkadaşları ile çok farklı zevklere, ilgi alanlarına sahip olunca bir çeşit savaşın içinde buluyor kendini; çırılçıplak, silahsız, zırhsız.
İşte ben bugünlerde böyle kitapların içine girip, oradaki -canım- karakterlerin hayatları ile oyalanmayı becerebiliyorum. Biraz ergen tribini işin içine katarsak -ki böyle aşağılamalar çok hoşuma gitmez, benimki bir çeşit kendimi koruma içgüdüsü olarak tanımlandırılabilir-; gerçek dünyanın çok fazlasıyla gerçek karakterlerine yeterince ısınamamış olmamın ödülünü kendime böyle veriyorum, mesela birisi olsa otursam Daisy Miller hakkında uzun uzun konuşsam, Çarklar Arasında'ki Hermann karakterinin yeterince tasvir etmediği hakkında eleştirilerimi paylaşsam diyorum kimi zaman, olmayacak hayaller bunlar biliyorum, benimkisi küçük bir istek sadece. Kitap okumak -özellikle böyle kitaplar okumak- insanın içe dönüşünün kesin bir sinyalidir ve bu sinyali aldığın anda insanlarla paylaştıklarının azalması kadar normal bir şey yoktur, yine de bu kabullenmeme halimin içten içe hâlâ insanlara beslediğim sevgi ve bir şeylerin değişebileceği umudu ile alakalı olduğunu düşünmekte ısrarcıyım.
Bak bu sefer oldu, daha samimi cümleler kurabildim. Biraz da kağıt kullanmaya ve yazılarımı o şekilde hazırlamaya alışsam bir aşama daha kaydedebileceğim, inanıyorum. Sevgililer günü geliyormuş; geçen gün Carrefour'un alışveriş kağıdı ile "Aa ne kadar güzel şeyler var, gidip bir bakınsam mı" diye oyalanırken fark ettim ki sevgililer günü broşürüymüş o. Hermann Hesse, kitabının birinde oldukça güzel cümlelerle bir şeyler anlattıktan sonra "O gün uzun süreden sonra ilk kez ağladım" cümlesini kuruyor. Ben ağlamadım tabii ki, ama kendime biraz acımadım değil. Yine de bu cümle aklıma takıldı, içinde çok derin bir hüzün barındırıyor bu en basit haliyle yaşasa da.
Böyle hiçbir yere varmadan bitiririm işte yazıyı ben.
Z.T.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder