9 Şubat 2012 Perşembe

Boşver

Elini cebine attı, şıngırdamalar içinden çıkardığı anahtarlarını masanın üzerine bıraktı. Kalorifer peteklerinden süzülüp gelen sıcak hava dalgalarının saçlarında yarattığı nemliliği hissedip beresini de çıkartmadan duramadı, anahtarı kaldırdı, masanın üstüne bere, berenin üstüne anahtarlık. Koskoca masa vardı halbuki, ama üstünün kat kat olduğunu düşünerek sergilemişti bu davranışı. Eldivenleri kapıdan girer girmez montunun cebine tıkıştırılmıştı, oysa ki mavi berenin yanında daha iyi dururlar diye düşündü, yanına yakıştırdı aklından, denedi, güzel durdu. Montonun çıtçıtlı düğmelerini birer birer açtı, sesi hoşuna gitti ya o anda, ufak bir gülümseyi layık görmedi yine de bu ana, gülümsemek için yeterli şartlar oluşmamıştı çünkü, dışarıda öyle davranılırdı ya. Sonra nerede olduğunun farkına vardı, bir kahkaha ile çınlattı odayı, kalorifer petekleri bile irkildi şöyle bir, soğuk bir rüzgar pencere camlarını kıracakmış gibi zorladı tam o anda. Neden öyle kahkaha attığını düşünmedi, dışarıda her gülümsemesinin arkasında pişmanlıklar eklerdi ya; şimdi öyle bir anda değildi, farkındaydı.

Biraz hızlanması gerektiğinin farkına vardığı anda montunun fermuarını yukarıdan aşağıya hızlıca çekti ve ceplerini tekrar kontrol ettikten sonra -eldivenlerin olduğu yeri kontrol etti ama onlar zaten masanın üzerindeydi, berenin yanında, yakışmıştı da hem- masanın dört kenarının birindeki sandalyeyi beğendi -gitti en uzaktakini beğendi- ve onun arkasına astı.

Sonra her şey hızlıca gelişti, kazaklar çıkartıldı, içinden v yaka hırkalar çıktı, pantolonunu çıkardı -bir anda iç çamaşırı ile kaldı ama üstünde tshirt'ü vardı hala- sonra tshirt'ünü de çıkardı -üstünde düşlerinden kopup gelmiş bir resim vardı sanki bu tshirtün, açık mavi renkti ve en sevdiği filmlerden birinde baş karakterin üzerinde görmüştü, nasıl da mutlu olmuştu ya içten gülümsemişti (pek alışkın değil)-; yetmedi iç çamaşırını da çıkardı; kar taneleri vardı beyaz boxerının üzerinde, cama yapışmış kar taneleri gibi ama bunlar kırmızıydı gerçeğin aksine. Hepsini fırlatmıştı, hepsini yerlere atmıştı, çırılçıplak kalmadan önce ego zırhını da çıkardı ve montunun tam karşısındaki sandalyeye layık gördü onu, kırıktı o sandalye.

Keşke böyle yaşasak diye geçirdi içinden, pencereden şöyle bir baktı, kar taneleri yapışmıştı pencereye -belli ki çok soğuktu dışarısı-; boşver dedi, boşver, açtı kapıyı -kapının çıkardığı gıcırdama sesi de pek hoşuna gitti, eski yıllardan bir anı derlemesi sundu kendine bu durum-, çıktı dışarı.

Çok üşüdü ama önemli değildi. Boşver demişti hem, boşver.

Z.T.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder