Birileri "Başkaları bol bol yazsa da okusak misal." demiş, kastettiği en son kişi ben olabilirim; lâkin yine de tüm yüzsüzlüğümle üstüme alınarak bir şeyler yazasım var bugün. Arka planda mart ayının "ben her bahar aşık olurum, bir de üstüne salak salak mutlu olurum" melodilerini taşıyan "Oxford Comma" şarkısı, mevsime ve ruh halime tüm uygunsuzluğunu hiçe sayıp çalarken, ne yazacağım hakkında hiçbir bilgim olmadığını da bu satırları okuyacak olan az sayıdaki kişiyle paylaşmam gerektiğini söyleyeyim. Anlaşıldığı kadarıyla, bugün de kötü bir çeviri tadında yazacağım, bunu kesin olarak söyleyebiliriz sanırım. Ice Queen çalıyor şimdi de, lisedeki en anlamsız aşk hikayemin arka planında çalıyordu bu şarkıda, hakikaten o uzun sarı saçlı ve içi bomboş kızın peşinden o kadar koşup, kendime ne kadar anlamsız bir hikaye yaratmıştım, 2004 filandı sanırım. Yine de o yılları anımsadıkça aklımda canlanan sahneler, o yıllardaki var oluşum bir çeşit özlem yaratıyor içimde hâlâ -ve anlamsızca-.
Bugünlerde hayatıma dair anlatabileceğim çok fazla bir şey yok, kitap okumaya çalışmak ve kendimi kitaplardaki hayatlarla teselli etmek dışında çok bir şey yapamıyorum, anlayacağın bu dümdüz hayatımda hiçbir şeyi değiştiremedim ve bununla mutlu olabiliyorum -bir çeşit başarı hikayesi- anlayacağınız. Sonra ne yapıyorum biliyor musun, her zamankinden söylüyorum, her zamanki gibi etrafımdaki insanların hayatlarını beğenmeyip iki yüzlü gülümsemelerle yetiniyorum sözcüklerle bir şeyi anlatmanın çok gereksiz olacağı tanısını koyabildiğimde oluyor bütün bunlar. Etrafımdaki onlarca insanın hayatındaki kalkınma planının "düzenli bir ilişki - evlilik - araba - ev - çocuk" ekseninde bulunduğunu görmek beni korkunç buhranlara sürüklüyordu; şimdi biraz alıştım, insanlara odaklanmak yerine topluma odaklanmayı seçerek bu buhranı biraz da olsa savuşturabiliyorum. Bu kişisel buhranımın, toplumun sahiplendiği bir buhran olduğu günleri düşlüyorum ve tabii ki anlamsız bir hayalden başkasına kavuşamıyorum. Onca yıldan sonra hayata dair varabildiğim en büyük sonuç, hiç de romanlarda bahsedildiği gibi olmadığı ve böyle bir hayatın hayalini kurmanın insana mutsuzluktan ve huzurdan başka bir şey vaad etmediği oldu. Ama ben o huzurla idare edebildiğim sürece, tüm eleştirilere göğüs gerip mutsuzluğu göze almayı tercih etmeyi yeğliyorum; sık sık insanlarla bu konuyu tartışıyorum, bir sonuca varamasak da "İyi, mutsuz ol o zaman ne diyim"lerle bitiyor tüm konuşmalarımız, yani ben kaybetmesem de kazanamıyorum, her zaman olduğu gibi arada kalıyorum. Toplum insanlarının mutlu olmayı neden bu kadar önemsediği hakkında bir fikrim yok, kendime ait bildiğim bir şey varsa mutlu olduğum anlardan sonra hissettiğim rahatsızlığın o mutluluğu bastıracak şekilde güçlü olduğudur. Derin bir sessizlik ve huzur içinde yaşayacağım mutsuzluğu, diğer tüm ruh hallerime tercih edecek bir bilince sahip oldum son aylarda, belki de en kötüsü böyledir, kim bilir.
Konuştuğum insanların bana dair en fazla -belki de tek- hayranlık besledikleri noktanın aynı anda hem çalışıp -para kazanıp- hem de aynı anda yüksek lisans yapmam olduğu gerçeği de beni çok üzüyor aslında. Toplum yapabileceğinin en iyisini yapmayı şart koştuğundan dolayı, nihai amacı toplumun amacı haline gelen insanlar buna hayran kalıyor işte; ya da kalmasalar bile öyle gösteriyorlar, neyse ne artık. Zaten kimsenin kimseyi pek de önemsediği yok, konuşmalar bu eksende geçince normaldir diyesim geliyor. Konuşmalar aynı eksende, masaya oturup öğle yemeklerinde futbol muhabbeti yapacak bir insan oldum çıktım sonunda, çünkü bunu konuşmasam konuşacak hiçbir şeyim kalmıyordu, ben de sürünüp iğrenerek toplum hayatının kuyruğuna tutunabiliyorum anlayacağınız, her zaman yaptığım gibi. Her ne kadar bir zamanlar insanları eleştirmek ve onların davranışlarını değiştirmek istemek hayatımda büyük bir yer kaplasa da, şu sıralar ondan vazgeçip toplumu genel olarak ele aldım diyorum hep bir yerlerde, içimdeki insan sevgisi hep bu eleştirilere gölge düşürüyordu zaten; ama sonuca bakınca insan sevgisi içererek geldiğim noktada da insanları sevemediğimi fark edip aynı kısır döngüye yeniden düşeceğim gibi gözüküyor. Farklı çeşit insanlar istiyor hayatında insan; kimseyi elinle bir hamur gibi yoğurup koyamazsın elbet ama herkesin gözüme bu kadar tekdüze gözükmesi (aslında insanlar bu kadar sıradan değil, ama ilişkilerin sonucu buna varıyor) rahatsızlık verici olabiliyor, yine de şu açıdan bakmakta yarar var ki ben insan ilişkileri ve davranışları ile pek ilgilenmiyorum, konuşmalarına kulak verdiğim çoğu insanın bu konuda uzmanmış gibi davranması da beni güldürüyor, zira bu kadar rastgele davranışı belirli bir eksende toplamaya çalışmak insanın acizliğinden başka bir şeyin göstergesi değil. Zaten herkes insanlar hakkında uzman olduğu için -buna rağmen sürekli pişmanlık çekmeleri yanıldıklarının göstergesi değil de nedir- ben de toplumu, büyük resmi incelemeye giriştim -yine sonuç yok-, hayatımda zaman kalırsa bireylere de göz atarım belki. Bu konuda söyleyebileceğim son şey de, bir önceki yazımda belirttiğim gibi toplum-insan ekseninde bunlarca yıldır sahip olduğum tüm fikirlerin -benzer bir biçimde- bir felsefe akımında toplanması beni araştırmaya ve daha çok okumaya itiyor, memnunum bu durumdan, kendime uğraşacak bir meşgale buldum sonunda. İnsanın bir toplumun davranışlarını -ne kadar istese de- değiştiremeyeceğine inansam da toplumun genel yapısını eleştirmek ve ona karşı davranışlarda bulunmakta vazgeçmeyeceğim konusunda kendime sözler veriyorum sık sık, ne kadar uyarım bilinmez.
Birileri birilerini üzdü, birileri birilerine çok aşık oldu, kapısında köle oldu, ona mektuplar yazdı, o mektuplar paramparça oldu, yerlerde çöp ayakların altında paramparça oldu. Birileri birilerinin arkasından konuştu, sonra suratına "Günaydın kanka" dedi, davranışlarına güldü, alay etmeye çalıştı kendi çapında ve aşk hikayelerini bir rekabete çevirdi. Birileri birilerine inanılmaz laf giydirdi, ama bu olayın öcü alınacağı söylendi birileri tarafından birilerine.
Umrumda değil. Kötü bir çeviri tadındayım, kekremsi.
Z.T.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder