Güzel bir hafta sonu geçirdim. Yürüdüm, çok yürüdüm, sonunda hep aynı yere döndüm her zaman yaptığım gibi ama ağzımda hafif ekşi de olsa güzel bir tadı kaldı. Bu günlerde düşünüyorum da; ya şu kadar çaba gösterdikten, bu kadar sesimi çıkardıktan, insanlara bu kadar laf anlattıktan sonra -tamamen kişisel tercihlerimle aksini becermiş de olsam- birinin dahi hayatında gerçekten önemli bir yer kaplayabilseydim, yani ben bir anda kaybolsam ya da yapmamam gerekenleri yapsam da o yanımda olsaydı veya ona kötü sözler söyledikten sonra hala benim sözlerimi takip etseydi, yani değerli olsaydım onun için çok daha huzurlu bir insan olurdum ama onun yanı sıra yolum Kalamış'a düştü benim bugün, huzuru oradan aldım da geldim. Aslında bahsettiğim aşk değil, yaşadıklarımdan sonra anladım ki ben böyle aşık olduktan sonra da aynı çizgide devam edebilecek bir insan değilim, dolayısıyla iki kişinin bir şeyler paylaştığı aşklar bana göre değil, başka biri oluyorum, çirkinleşiyorum -bence herkes çirkinleşiyor-; o yüzden kendime en yakıştırdığım rol de benim belki de kendimi en eli yüzü düzgün (bunu yazarken "eli yüzgün" yazmayı becerdim) gördüğüm tek kişilik aşkın sahibi rolüydü bunca zamandır. Başka biri olmayı çok da gerekli görmüyorum, bir şeyler denersin, olmaz, azıcık derdini anlatırsın -seni önemser- ama bilirsin ki "olmaz", olmayacak bir hayalin peşindesindir ama yine de konuşursun onunla, o seni dinlemez gibi gözükse de "beni önemsesin" diye çaba gösterirsin, bunları özledim. Çünkü ben bunu becerebiliyorum, yıllarca öbür türlüsünü yaşadım da bir hayrını görmedim, ne oldu, sevimsiz bir insan oldum bir sürü önemsemediğim insanın gözünde, sevgim uğruna önemsemediğim insanların aptal muhabbetlerine katlanmak, onların hiç de beğenmediğim hayatlarını dinlemek, kenarından köşesinden hayatlarına dahil olmak zorunda kaldım. Üstüne bir güzel, ileride en fazla arayacağım, kendimi en fazla dinlemem gereken zamanlarımı sokağa saçtım, durdum. Asla sevemeyeceğim bir hayata kendimi adapte etmeye çalıştım, o hayatı kurmayı çok istediğim konusunda yalanlar söyledim, ama aslında yalan da değillerdi o zamanlar, başka bir rolü oynuyordum, çok beceremiyordum çünkü içimdeki huysuz, huzur arayan çocuk sürekli bir şeylerin kavgasını veriyordu bu çok beğenmediği hayatın içinde. Neyse, çok da lüzumu yok bunların. Ama diyorum ya, bazen istiyorum ki en azından bir kişi olsun, seni takip etsin, sözlerini kovalasın, yaptıklarını merak etsin, belki en iyi arkadaşın veya belki de sevdiğin ama seni sadece arkadaşı olarak gören bir kız olsun. Biri olsun ya, biri olmalı yani.
Kendimi daha fazla kandırmak istemiyorum, çok fazla kişiye kendimden bir parçamı verdim, hepsinde hayal kırıklığına uğradım. Şimdi hepsini birer birer sildim hayatımdan, ellerim bomboş kaldım. Ne mi yapıyorum? Kalamış'a yürüyorum, bir pazar sabahı kayalıklarda tek başıma oturup kendi kendime anlamsız sözlerimi mırıldanıyorum, öyle bir zamanda aklıma geldi, o çok sevdiğim şarkının sözlerini düşünüp hareket etmemiştim hiç daha önce. Birileri bir tatlı huzur almaya gelmişti Kalamış'tan, ben çok dinlerdim çok da severdim bu şarkıyı ama beş dakika o kayalıklarda vakit geçirene kadar hiç fark etmemiştim durumumu. Bazı şarkılar haklıymış söylediklerinde.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder