Benim yıllar önce aldığım ve otobüs yolculuklarında kendi iç sıkıntılarımı karaladığım, anlamsız sözcükler ve cümleler içeren bir defterim vardı, kara kaplı ufak bir defter, burjuva dünyasının moleskine marka olanlarından yani. O deftere bugün geri döndüm, pek okumadım -çünkü ben eskiden yazdıklarımı pek okumayı beceremem, utanırım-, şöyle bir son cümlesine baktım, devam ettim. Kabataş'tan Maslak'a olan yolculuklarımda kullandığım ve insanların bana garip bakışlarına sebep olan bu defteri ben biraz sevmiştim. Arkaplanda "Let Down" çalıyordu sanki. Ve ben, belki 22 yaşında değildim ve iç sıkıntılarım biraz artmıştı çünkü yeni bir hayata girmiştim, bir şeyler karalıyordum ve her zaman olduğu gibi kimse kimsenin umrunda değildi o yıllarda da -belki daha azdı ama öyleydi-. Yollar hiç bitmiyordu o zaman da.
Bu deftere geri döneceğim bir gün olduğunu en başından beri biliyordum. Hangi zamanda, hangi ruh haliyle karaladığımı bilmediğim bu sözcüklerin oluşturduğu son cümlenin beni gerçekten etkilediğini söylemem gerekiyor en başta. İşin ilginç kısmı, bugün aklımda dönen kelimelerden ötürü bir şeyler yazmayı planlıyordum ve aklımda hep şu alıntı vardı : "Bir çocuktum sevmiştim, avuçlarımda aynalar". Defterin kapanış cümlesinin ise "Kovalar arabalar, arkamdaki aynayı" olması bir şekilde hoşuma gitti, kendime bir aferin verdim; bu aralar kimselerden duyamadığım ve sürekli kendimle savaştığım aynalarda "bazen" kendime layık gördüğüm tipten bir afeirn oldu bu.
Bilinç akışını "bazen" kaydetmek istiyor ya insan; geçenlerde ofiste yapılan bir proje toplantısında "bu hattı dinleyeceğiz pasif olarak" cümlesi geçince benim aklım oralara gitti aniden. "Bazen" aklından geçen bir cümle ile gurur duyarsın, sonra evine gelip kalemine kağıdına ulaşana kadar yolda saçmış oluyorsun kelimelerini kaldırımlara. Oysa bir "record" düğmesi olsa, -günümüzde heralde dokunmatik ekranı olurdu bu aletin de- arada açsak ve müsait olduğumuz zaman yazılı hale çevireceğimiz bir akış olsa elimizde, aynalarda kendimize söylesek; aynalar bence hayatın her noktasında fazlasıyla önemli, ki kimsenin umurunda değiller. Sanırım böyle bir ürün ortaya çıksa yine Apple yapardı ve elden ele dolaşırdı, aslında bence yazılım sektörünün bu işi yapamaması da normal, inşaat sektörüne verelim, para onların, zaten dolar da çok yükseldi bu aralar, borsalar düştü, kriz kapıda -ama o kriz biraz da huzur krizi olsa gerek bu sefer- ve kimin kapısında olduğu da çok açık ve dengeleyici unsurlar var -Kadıköy gibi- ve kimsenin kimseyi umursamadığı bir dünyanın belirli bir yılının Ekim ayının ilk gününde bir çocuk oradan oraya yatıyorsa, içini sıkan, boğan, öldüren bir şeyler varsa ve aynalar dahi onu anlayacak kıvamda değilse, şu andaysa ve şimdiden sonraysa, bir şeyler yapmaya çalışmaktan vazgeçmenin zamanı gelmiştir ve ben, banyodan sonra aynadaki buharı elleriyle silip kendi gözlerine takılan ben, bir gün sahte gülüşlerin arasında titrek sesiyle hikayesini anlatan ve susmazken, ertesi gününde yemek siparişini getiren adama hiçbir söz söylemeden yemeğini alıp huysuzca yemek isteyen ben, yani aynı ben kendimi çok güçsüz hissediyorum böyle bir durumda.
Aslında bütün bunlar, kurduğum bütün boşluk içeren cümleler ve içindeki kelimeler, adeta yeteri kadar oksijen tüketemediğinden damarları tıkanmış bu kelimeler; benim yıllarca süren bir sanrımın sonucu olarak ortaya çıktı. Kendime en güzel anlattığım haliyle; "Ben bu hayatı turuncu renk bir sırt çantasında taşıyabileceğimi sanmıştım". Öyle olmadı -beklendiği üzere-. Zaten 22 yaşındaki bir çocuğun kendi kafasında kurduğu, yarattığı dünyadan sonra düştüğü hal -ya da geldiği durum diyelim, çünkü düşen bir şeyin ya da bir kişinin olmadığı sonucuna varabildim en sonunda-, kendi anlamsız ego patlamalarının doğal bir sonucudur. Ve bazen bir şeyi başardığını hissedersin en başında, ne kadar kolay olduğunu ve her zaman başarılı olacağını düşünürsün fakat hepsi eninde sonunda sana kurgulanmış bir şakanın bir parçasıdır ya; ben sanırım hayatı biraz basite aldım ve o da öcünü aldı benden bir şekilde, o kadar kolay olmadığını gösterdi bana -güzel adı ama öcünü, başarılıydı, ben takdir ettim, aferinini verdim, başını okşadım, sonra birlikte kahve içtik-. Sonunda her şey yeterince sisli olduğuna göre, böyle bir havada yaşayabilecek kadar görmek ile gözlerini kapamak arasında bir seçim istiyor hayat.
Ve bir Meriç olmak gerekirse, o konuda hayata ben de kırgınım.
Z.T.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder