16 Ekim 2011 Pazar

Hep bu otomatlar yüzünden

Hep bu otomatlar yüzünden. Her şey, herhangi bir hayatta rahatsız olunan her şey bu otomatların beceriksizliği yüzünden oluyor. O hani çok uğraştığımızı söylesek de aslında pek çaba göstermeden elde ettiğimiz anlaşmazlık ve kırgınlıklarımız var ya, hep bu otomatların sütü bol, kahvesi yetersiz, şekeri ise istendiği gibi ayarlanmamış kahve veren otomatlar yüzünden. Analizden tasarıma geçerken değişen müşteri istekleri, sessizliklerimiz, otobüslerde yadırgadığımız insanlar, metrobüs kapılarıyla dönen adamlar, esmer şekerin çok anlamsız bir nesne olmasına rağmen benim ısrarla alışım, o beğenmediğim Ikea dolapları, komik olmayan karikatürler, dinlemediğim dersler, sonunda çok anlamsız gelen birincilikler, karşınızda ağlayan kızın hırkasına damlayan göz yaşları, sizin ona soğukluğunuz, denizin bir gün mavi bir gün yeşil gözükmesi gözünüze, turuncu renk olmasına rağmen kırmızı kalem diye satılan kalemler... Hep bu sıcak çikolatası tükenmiş, para üstü verebildiğini söyleyen ama basit bir sütlü kahveyi beceremeyen otomatlar yüzünden, işte hepsi bu sebepten.

Maslak'ta 5 yıldır inşaatı tamamlanamayan biçimsiz gökdeleni görmüşsünüzdür belki. Daha inşaat devam ederken içeri konan bir çay kahve otomatının çaylarının çamaşır suyu gibi bir tada sahip olması yüzünden aksamış çalışmalar. Hani şu hayatımdan çıkan insanların beni hemen bırakıp, bir daha doğru düzgün anımsamadan sınırsız mutlulukları yaşamaları da aynı nedene dayanıyor. Çünkü ben hayatlarından çıkınca, bu çirkin makinalar da benimle kalıyor. Bir insan otomatlarla nasıl mutlu olabilir ki zatne? Sarıyer mısırcıları otomatlarla yer değiştirse, sahilde gülüp eğlenen okulu kırmış mutlu öğrenciler de büyüyecek; sıkıcı ve rutine dayanmış, üç dört cümleyle özetlenebilecek hayata sahip gözlerle yer değiştirecektir. Aslında banklar değişmeyecektir. Çünkü bankalar görüp geçirdikleriyle zaten onlarca otomatı bünyelerinde barındıran bir hayata sahip olmuşlardır çoktan. Moda sahilindeki bankların sadece ayyaşları ve kimsesizleri konuk ettiği soğuk sonbahar sabahlarında kendi aralarında konuştukları söylenir yıllardan beri. Bir bank diğerine "Hep bu otomatlar yüzünden" dermiş bir gözü kıyıya vuran dalgaları gözlerken. Diğeri kadehini kaldırınca birlikte bir yudum alırlar, gözlerini kısarlar. Ayyaşlar da uyanır, "Ah bu otomatların gözü kör olsun" şarkısı söylenir Moda sahilinde o sabahlarda. Okulu kıran öğrencilerin sahilde yarı uyanık yürümeleri sırasında banklar da bu dertlerini içlerine atmaya başlarlar. Sırada yan sınıftaki dalgalı saçlı, hüzünlü bakışlı ama etrafında çok koşanı olan kızlara vurulmuş çocukların dertleri vardır. Bir dert söylenir, dalgalar gelip toplar, otomatlarla ilgili sıkıntısı çoktur herkesin. Dalgaları kimse dinlemez ama onlar bunu çok da dert etmezler. Çünkü herkes birbirini dinler gözükse de, kimsenin kimseyi pek ciddiye almadığı bu dünyada herkesin otomatlarla bir husumeti vardır elbet.

O çirkin kahveyi içtğim akşam, eve biraz geç gittim. Zafer, dolabı açıp "Beyaz peynir bitmek üzere" dedi. Döndüm, "Evet" dedim kendime, "Üzümler de bozuldu zaten". Kaldırdık kadehleri, iki kişi değildik sadece, aynadaki de gelince üç olduk. Kadehlerin içindeki alkol içeren sıvılar midemize doğru yol almadan önce yalandan bir mutlulukla attık içimizdeki kırgınlığı: "Hep bu otomatlar yüzünden"

Z.T.
13.10.2011
10.18

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder