saat çok geç
belki gece üç
kimlerleyim, kimlerleyim
ben neredeyim
Biraz daha akışına bırakmış haldeyim bu günlerde. Bol bol tiyatro planı yapıyorum, her seferinde farklı kişileri katıyorum, oyunlardan çıkışta anlamsız mutluluklara kapıyorum, çizginin biraz kenarına yaklaşmak için adımlar atıyorum, daha az düşünüyorum, daha çok uyuyorum, kendime daha az vakit ayırıyorum, daha niteliksiz bir hayatı kavramak istemesem de ona doğru yol alıyorum. Bu gece söyleyecek çok sözüm yok, sadece bir günlük niteliğinde bunları yazmak istedim; dün bir kağıda uzun uzun içimi döktüm, muhtemelen buralara kopyalamam -aslında kopyalasam da kim fark eder, orası ayrı bir konu-; hafta sonumu biraz kendime gelmeye adamam gerektiğini fark ettim bunları yazarken.
"Sevgi" kelimesini sorgular oldum bu aralar.
Bu arada ülkenin belirli bir yerlerinde insanlar ölüyor, bıçak sırta dayanıyor, sıcak temas filan oluyor ya. Umrumda değil. Bu ülke, uzun zamandır hiç umrumda değil. Hani bu umursayanlar var ya, onlar da çok uzak geliyor; pek sevmediğim bir dünyanın hiç sevmediğim bir ülkesinde bir köşesinden sevmeye çalıştığım insanlarla beraberim. Eh, bu kadar da olsun. Bunları dışarıda söylesem beni linç ederler sanırım. N'apıyım, umrumda değil. Değil işte. Şehitlerin ailelerine baş sağlığı dileyip, türk bayrağı koyayım mı? Ya da kısa yoldan bu alışkanlıklara da toptan koyabilirim bence. İkinci fikre "Siz biraz daha samimisiniz galiba" demek istiyorum. Umrumda değil. Başkası bana demişti ya "umrumda değilsin" diye, ben artık bunun farkındayım da, sizin umrunuzda olan şeyler de benim umurumda değil işte. Ben de böyle yaşıyorum, n'apıyım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder