Bitmedi ki. Bitmedi işte. Herkesin kenarından köşesinden bile olsa, azıcık da olsa yaralı olduğu ve kimsenin başkalarının yaralarını önemsemediği ve kimsenin kimseyi gerçekten dinlemediği bir sonbahar akşamında özlediğim eve akşamın 9'unda giriş yapabildim; kolay değildi, 6 saat derse girmek ve bunun kenarında köşesinde çalışmaya çalışmak, eskisi gibi değildi hiçbir şey, yine bir özlem rüzgarı karşıladı evimde beni, açılan kapıdan çıktı gitti sonra, 2 gündür evde sıkılmış; ben evde yokken kapatırım pencereleri çünkü. Korkardım ben küçükken hırsızlardan, sanki amaçları hırsızlık değil de girdikleri evdeki çocukları öldürmek gibi gelirdi bana, küçücük minnacık bir çocukken uyuyamazdım annem yanımda olsa bile, o zamanlar başladı benim hayata karşı bu çelimsizliğim ve üstümden atamadığım bir korkaklık var, bir kenara çekilip benim korktuğum şeyleri yapan insanlara sataşmak oldu hayatım, beğenmedim hayatlarını, beğenmeyişimi beğendim ve annemin saçlarımı okşadığı zamanlardaki saf halime hep bir özlem duydum, eninde sonunda bir palyaço oldum, Turgut Uyar şiirlerini kendi içimden tekrarladım, biraz birazdım, o şiirlere sarıldım, bir temmuz akşamında gözlerim dolu doluyken o şiirlere tutundum, ofisteki masama iki şiir astım, gözlerim daldı her boşlukta, her boşlukta biraz daha boşluğa düştüğüm zamanlardı; şimdi o üzüntülerim çok boş gelirken hiçbir zaman yanımda olmayan ve sadece bir akşamlığına aynı masada oturduğum, gözlerini unutamadığım, uykusunun arasında bir günaydın diyebildiğim ve çok konuşamadığım, işe gitmek için davranırken rastladığım ve sarı şapkalı minibüslerde hayallere daldığım o insanı unutamıyorum bir türlü. Biraz pişmanlığım var, biraz da gurursuzluğum; bu yaştan sonra gururu düşünecek de değilim, zira yaşlandık çoktan, bir bilseniz ne kadar saçım dökülüyor her banyoya girişimde, eh göbeğim de sanki yediğim her şeyi depolamaya kendini adamış gibi, içimde de ölü bir çocuk var, ama ölüler gibi kokmuyor, biraz huzur kokuyor ki birileri çiğnemiş geçmiş çoktan.
Bütün gün buraya yazacağım onlarca cümleyle doldum taştım, günün sonunda çok yorgun bir biçimde kendimi eve attım; şimdi ise bir şeyler yazmak geliyor içimden ama bir araya getirmeyi beceremediğim sözcükler dağılıp saçılıyor kaç haftadır toplamadığım yatağımın üzerine. O'nu merak ediyorum, şu anda nerede olduğunu ve aklından neleri geçirdiğini merak ediyorum, hiç tanımadığım bir insanı bu kadar merak etmeyi nasıl başarıyorum onu da bilmiyorum ama açıyorum, yazdıklarını araştırıyorum, kişiliğinden bir parça bir şeyler bulmak için internetin altını üstüne getiriyorum; böyle olmaması lazımdı, böyle olmaması lazımdı; oysa ben onu karşıma alıp bir kaç alakasız soru sormak isterdim, ara sıra susacaktık elbet, belki birer çayımız olurdu, sanırım Moda'da olurduk veya olmadı iki biramız olurdu ve karşılıklı içerdik, belki tokuşturmazdık ama olsun, zaten söyleyecek sözlerimiz olsa bile konuşmayı beceremezdik, yani ben zaten çok beceremezdim de o da beceremezdi gibi geliyor, yine de güzel gelirdi o an bize -belki de sadece bana- ve havalar soğudu klişesini dışarıda bırakırdık, ben her gece üşümeme rağmen söylemezdim bu tip şeyleri, ama hakikaten de üşüyordum aslında, en sonunda bir yorgan buldum evin bir yerinden biraz ona sarıldım yattım; yalnız dün arkadaşımda kaldım da soğuktan mıdır yoksa kabuslarımdan mı bilmem dişlerimi çok sıkmışım, gecenin 5'inde uyandığımda aylar sonra ağrıyordu dişlerim, beynim zonkluyordu, bir tane apranax buldum bir yerlerde onu içip yattım, uyandığımda sadece uykusuzluk kalmıştı. Her gece saat 3-4 arasında uyanıyorum, telefonuma bakıyorum, yine ondan mesaj gelmediğini görüyorum, bu şekilde bir şeyler beklemekten utanıyorum, onu karşıma alıp konuşmak istiyorum ve cümlelerimde bir döngüye giriyorum ama kadehlerimi tokuşturmamız çok da önemli değil bence bazen gözler anlatır klişesine girmek istiyorum, onu tanımak istiyorum ama yıllarımı beraber geçirdiğim insanlardan yediğim -afiyet olsun- kazıklardan sonra kimsenin kimseyi tanıyamayacağını öğrendiğimi hatırlıyorum, ama unutmak istiyorum onu karşıma almak istiyorum ama bir sefer de olsun kadehlerimizi tokuşturalım istiyorum, sonra neden geldin demek istiyorum, geleceğini beklemiyordum ben seni buraya çok umutsuzca çağırmıştım oysa ki gelmeni çok istemiştim, şimdi gelmen içimde bir şeyleri uyandırıyor ve ben kendimi bir Moda sabahında uzun süredir hiç olmadığım kadar huzurlu hissediyorum, yani bunları demek istiyorum ama hiç olmayacak bir hayalin kelimelere dökülmesi gibi bunlar, tamam biliyorum dışarıdasın sen biraz, aslında ben de biraz dışarıdayım ama benimki bir adımdan öteye gidemedi pek, beceremedim, öyle arada kaldım, ben hep arada kaldım, yapıyorum sandım olmadı, yüzüyorum sandım öyle yüzülür mü dediler ve çok daha fazlası arasında çaylarımız yine soğudu oysa ben her çayı zaten soğutarak içerdim ama sana bir şey söyleyeyim mi ben sarı şapkalı minibüslerde akşamları seni görme umuduyla istinye'ye indiğimde hiç düşünmemiştim böyle karşımda oturacağını, ben seni umudum olarak görmüştüm fakat sanki sen benimle hiçbir zaman iletişime geçmeyeceksin gibi gelmişti, sıkıldın mı , tamam tamam konuyu değiştirebiliriz ama sen uyuma, yani uykun varsa tamam ama sen uyumaya kalkınca o an aklıma geliyor, biraz üzülüyorum, tamam sıkıcıyım biliyorum ama sen yine de uyuma olur mu...
umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim
İnan bana olur mu, ben bu dediklerimi herkese söylemiyorum, zaten sanırım kimseye hiçbir şey söylemiyorum artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder