4 Ekim 2011 Salı

Bir garip tsm akşamı

Kimsenin kimseyi umursamadığı bir dünyanın salı akşamına merhabalar benden. Bugün deniz otobüsünden indikten sonra moda sahilde biraz yürüdüm, sanki onun huzurunu taşıyorum ve diğer bir yandan ise herkeste olduğu gibi soru işaretleri, belirsizlikler, istekler ve halsizliklerle boğuşuyorum; yalnızlık ve aile kavramının karşı karşıya geldiği bir noktada sanırım artık ailemi özlüyorum. Öyle ya da böyle evde tek başıma geçirdiğim süre olarak 3 ayı devirdim ve kendi kendime şarkı söylemekten, kendi düzenimi kurmaktan, istediğim gibi yaşamaktan mutlu olsam da insan her zaman yanında olduğunu ve olacağını bildiği ailesini az biraz özlüyor, çocukluk günlerine dönüp çalan bir şarkıda annesinin dizine yatmayı istiyor bazen. Çünkü herkes gittiğinde insana bir yer kalıyor, orası da bahsettiğim yer olsa gerek. Gerçi öyle olmuyor tabii ki, yine insanın ailesiyle karşı karşıya geldiği ve boşu boşuna sinirlendiği zamanlar oluyor, senin nazını hayatın boyunca çekecek birilerinin varlığı, insanı huysuz ve kötü bir varlık yapıyor; sonra da pişmanlıklar geliyor. En azından şimdilik o pişmanlıklardan uzağım ama içimde bir çeşit özlem de büyüdükçe büyüyor eve her girdiğimde. Kendi kendime konuşmaları, sayıklama diyebileceğimiz tipten ayna diyaloglarını abarttığımı düşünüyorum artık; ben öyle insanlarla bir araya gelip onların arasında kaynayabilecek tipten bir insan olmasam da, belirli bir dozdan fazla yalnızlık da canımı sıkıyor, kötü hissettiriyor. Birilerinin beni anladığı, beni dinlediği yalanını yıllarca kendimi yedirmiş olsam da; artık büyüdüm, olmuyor. Sessizliği bozan tek şey insanın kendi sesi olunca, yalnızlıktan sıkılıp pencereleri sonuna kadar açıp, barlar sokağı insanlarının yalnızlığını gidereceğini inanacak bir hale gelince; insan eninde sonunda ailesini yanında istemeye başlıyor. Bugün de 2 tane şarkı buldum kendime, onlarla kendimi kaybettim, içimdeki sıkıntıya sıkıntı kattım; bir türlü geçmek bilmedi işte.

İçimde bir çok şeye özlem besliyorum artık. Kendimi niyeyse ölümün eşiğine gelmiş, hayatını tüketmiş bir insan gibi hissediyorum belirli bir süredir. Hani Zafer Temizkan çok büyük hayallere sahipti, hani iyi yerlere gelecekti, her yerde en önde olacaktı, birincilik madalyalarını alacak, projeler yönetecek, en güzel arabalara binecek, en güzel aşkları yaşayacaktı? Yok, vazgeçtim. Ama diğer bir yandan da bu vazgeçmelerimden çok mutluyum; kendi küçük dünyamda saf ve hırssız bir hayat sürmeyi planlıyorum artık. Çok da yaşamaya gerek yok, 40lı yılları görsem bile yeterli geliyor şu anda. Bir çeşit ergen bunalımlarına girdim anlaşılan, çok da küçümsememek gerek diyeceğim ama bu satırları okuyan her insan küçümseyecektir elbet. Diyeceğim şuydu ki, bir sürü şeye özlem beslerken bu hırslarımı, egomu hiç özlemiyorum artık. Zaman kavramını sorgulamamayı özlüyorum; çok fazla zamanım olduğu yıllarda -belki de gereksiz yere- çok fazla sorguladığım bu kavramı sorgulamamak çok güzel bir his olurdu kuşkusuz, kim bilir kaç yıl önce hangi sokak başındaki manavın yanına bıraktım ben onu. Bir şeyi çok isteyince insanın içinde barındırdığı umudu özlüyorum; çok istediğim bir şey var fakat benim varlığımı tamamen reddetmekte işte, eskisi kadar güçlü değilim, ne de vaktim var o zamanlardaki gibi, keşke olsa, koşsam, rüyamdaki gibi koşsam, bir zaman olsa mutluluktan koşsam, çarpsam, düşsem, olsa bir şeyler. En güzel aşkları başkası yaşasın, en büyük projeleri başkası yapsın, herkes güzel evlerde otursun; ben şu anda başka başka şeyler istiyorum, başka türlü, biraz farklı -farklı olmayı hep sevdim zaten ya ben- ama işte pek tanımasam da tanıdım sandığım, her gece rüyalarımda olan o insanla bir tesadüfümüz olsun istiyorum.

Biraz eskilere gidelim bugün, benim aklım da oralarda:


aşkın içimde yara, bahtım geceden kara
gitmiş hangi diyara, sevda isimli çiçek



kalbim içli bir rebap, nağmeleri ıstırap
emeller sanki serap, sevda isimli çiçek

göz yaşlı gönül yaslı, geçti muhabbet faslı
ne kerem var ne aslı, sevda isimli çiçek

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder