Bulanık.
beni tanımayın artık bu şehirde
beni tanımayın artık bu şehirde
bu şehirde beni tanımayın artık
artık beni bu şehirde tanımayın
tanımayın artık beni bu şehirde
Bazen bir vapura biniyorum, 2 buçuk kişilik koltukları var bu vapurun 2 buçuk tarafı denizlerle çevrili ülkemizde. Ülkemiz, ülkemiz, ülkeniz. Bir dergi açıyorum, okur gibi yapıyorum. Aklımda başka şeyler. Başka türlü, işte terk etmek filan. Aslında devamına çok gerek yok gibi hissediyorum bazen. Bir çok şeye olduğu gibi cesaretim yok şimdiye kadar hiç düşünmediğim şeyleri düşünmeye. Artık korkaklığımı kabul edebiliyorum, ama bir şey değişmedi. Yaptığım şeylerin sonunda hiçbir zaman hiçbir şey değişmedi. Kendimi tebrik ediyorum, bir ikincilik madalyası veriyorum, yanaklarından öpüyorum. Sonra o madalyayı alıyorum, pardon yanlışlık olmuş diyorum, üçüncülüğü veriyorum; bazen onu da geri alıyorum, hiçbir şey vermediğim oluyor bazen, bazen insanlara çok şey verip pişman oluyorum. Aslında pişman da olmuyorum, kendi içimde kendimi seviyorum, boşver diyorum, boşver. En sevdiğim kelimelerden biri "boşver" , biri de "bazen" zaten. Yeterince ergenleştikten sonra "Tüm bu yaptıklarımız, çaba gösterdiğim bütün bunların hepsi, ne için, sonunda neyi elde etmek için?" çizgisine kayıyorum. İşte o çizgiye kaydıktan sonra hiçbir şeyin fark etmediği noktaya geri dönüyorum, bazen "pardon" diyince sesim yarım yamalak çıkıyor, ben bile zor duyuyorum, işte onları önemsemiyorum, bazen boşveriyorum.
En büyük derdi "ios vs android" olan insanlardan geçilmeyen bir dünyada değersiz olmak beni üzmüyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder