23 Ekim 2011 Pazar
Eski fotoğrafların anısına
Kimsenin kimseye olan sevgisinin bencilliğini geçemediği bir dünyanın güzel bir cumartesi akşamına merhabalar efendim. Dün kuramadığım cümleleri, hali hazırda tüm haftanın yükünü çeken uykusuzluğa ve biraz da onun yarattığı sarhoşluğa bağlıyorum. Aslında sadece kahve içmiştim, birazcık da şurup koydurmuştum içine - çünkü ben "çay şekerle mi içilir yaa, kahvenin tadını bozuyosun yaa diyenlerden olamadım hiç-, onun sarhoşluğundan da pek bir şey çıkmaz ama olsun, varsın, öyle kabul edelim. Aradığım bir fotoğraf üzerine 2009 yılının -ve aslında 2008'in de tabii ki- fotoğraflarına göz atarken yine aynı değişim sürecinin kabullenmezliği ile doldum taştım, bir başka kayıp daha kendi adıma. Bir türlü değişime kendimi uyduramıyorum ben, o geride kalanları yalandan özleyenlerden nefret eden ve günü kabullenen yanımı dışarıdaki oyunlara sürüp, kendi içimde geçmişe karşı müthiş bir savaş verip her seferinde kaybediyorum, her seferinde daha çok özlüyorum. Sonra dışarı çıkıyorum, "Onları herkes özler" havalarıma giriyorum, bir havalıyım bir havalıyım, ne kadar da umrundayımdır insanların. Zaten artık bunları söyleyebileceğim insanlar da pek kalmadı etrafımda -çünkü insanlar çabuk vazgeçer benden- ve ben sürekli insanlarla olan değişim sürecimin sanrıları arasında yaşama savaşı veriyorum işin özünde. Bakmamalıydım, bakmamalıydım, o fotoğraflara bakmamalıydım, aramasam ne olacaktı ki sanki, hem bir yandan da düşünceler geçiyor aklımdan, keşke özleyebilseydim seni, keşke kendimi gerçekten suçlu bulabilseydim -genelde insanlar tersini ister ama...- , keşke tüm bu olanların ardından seni naif olarak nitelendirebilseydim (bu naif kelimesi bu aralar çok popüler, ben kendimi eksik hissediyordum kullanmayınca, şimdi kullandım -hala eksik hissediyorum) ve mutluluğu hak ettiğini düşünüp -ne demek hak etmek, insan ne yapınca mutluluğu hak eder, sahi mutluluktan kastım ne ki- seni mutlu görünce tamam deseydim, suçlarımla baş başa kalıp viskimi yudumlasaydım -bir sefer tadına bakmak dışında hiç viski içmedim aslında, ama cümle içinde kullanmam gerekiyordu bir gün, yaptım mutluyum-; geceleri rüyamda seni görüp mutsuz uyansaydım -geçen gün oldu bu, üstüne sayfalarca yazı yazdım ama buraya koymadım, gerçi zaten karşılaşmazsın da sen şimdi ama olsun-, bir hayal kırıklığı, kendini suçlama, suçlama ve çok daha fazlası. Öyle olmadı, hem beni bitirdin, hem kendini bende bitirdin; tamam, sonuçta sen istediğin yerdesin bir şekilde yine ve ben seninle olduğum zamanlarda sana söylediğim yalanların aksine hep istemediğim yerlerde istemediğim bir hayatı sürüyordum, hem kendimi de çok kaybetmiştim seninleyken, şimdi kendimi buldum -buldum da bir bok oldu sanki-; sen de kendini bulduğunu söylediğin zamanlarda hayatımda gördüğüm en karaktersiz davranışı sergileyip beni bitirdin, şimdi her şey bulanık ama diyorum ki içimden, keşke, keşke o fotoğraflara hiç bakmasaydım bugün.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder