Ne denebilir ki? 3'e kadar uyuduğum, saatlerce uyuz uyuz kahvaltı yaptığım, bir azalıp bir artan yağmur damlalarının arasında Moda'ya yürüyüş ve çay bahçesinde içilen çay ile taçlandırdığım, akşamında buz gibi birasını azıcık serin sonbahar havasında yudumladığım bir günün ardından ne denebilir ki? Tamam biraz daha uyuyabilirdim, güne 11'de başlayıp bir film sıkıştırabilirdim, belki bir kaç bölüm daha dizi izlerdim, evi biraz toparlardım ama çok da gerek yok bütün bunlara. Sana çok yakıştırdığım şarkıyı mırıldanarak dolanıyorum evde, bu sefer kararlıyım, kimseyle paylaşmıyorum şarkımı, becerebilirsem ilk kez bunu yapacağım; oysa ki sen bilmezsin ama hiçbir şeyi paylaşmadan yapamayanlardanım ben, mesela bir aşık olsam cümbür cemaat bilir kimi sevdiğimi, en ufak detayına kadar anlatırım da herkes dinlemez, aslında ufak detaylarını değil genellikle önemli kısımlarını bile pek dinlemedikleri olur, sonra sorarlar "Orada mı karşılaşmıştın?", hatırlamadıklarını söyler, zaten kimsenin kimseyi gerçekten ciddiye almadığı bir dünyada hatırlanmak insana bir lütuf olarak sunulur -ki her insana da sunulmaz, sunulsa bile çok az kişi tarafından görürsün bu değeri-, sonra tartışırsınız orada mı konuşmuştun burada mı tanışmıştın diye. İnsanın hikayeleri kendine değerli olmasa bile başkaları değer versin istiyor bazen ama -bilirsin ya- kimsenin kimseyi önemsemediği bir dünyada böyle beklentileri kısıtlamak yaşamayı imkanlı kılar -ki ben pek beceremem, hep daha fazlasını beklerim insanlardan, ne yazık-, eh bugünlük çok karmaşık değilim, zaten saatlerce uyandım, benim saçmalama kapasitem bu kadarla sınırlı bugünlük -yazmamalıydım, başlamamalıydım-. Yarın belki seni görürüm.
Aynada gözlerimi beğeniyorum bir tek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder